นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

หน้า 3 จาก 3 Previous  1, 2, 3

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  EinZ on Tue 09 Dec 2014, 21:13

ปัก

Signature ------------------------------------------------>
Blind can't hide your Heart
--Can you hear my heart?---

เป็นปู่นี่มันหล่อจริงๆ ( ͡° ͜ʖ ͡°)



EinZ

INFO. Isara Pattanasak
ผช.ศ.ภาควิชาภาษาเบรลล์
ชมรม : สภานักเรียน (★)
-10% Grade Exp.

Ore Ore : 299
Spirit Point : 98451509
CHIPS +63 M 48 K 764

สามารถ สวมใส่-ถอด เข็มกลัดชิ้นนี้ได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องใช้ไอเทม | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
436/1720  (436/1720)

ดูข้อมูลส่วนตัว http://dongseng23.deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Tue 09 Dec 2014, 23:52

EP.22

"ถ้าผมไม่ทำ.. แล้วใครจะทำ?" ผมเอ่ยถามจริงจัง พวกเขาเอาแต่พูด
ว่าตัวเองมีอำนาจไม่พอที่จะสั่งการเรเน่ได้ ทุกคนล้วนมีตำแหน่งหน้าที่
และขีดจำกัดของตัวเอง แต่ผมไม่ได้มีพันธะทางธุรกิจกับเรเน่มาก่อน
เพราะฉะนั้นถ้าผมไม่ทำแล้วใครจะทำ ถ้าผมไม่ช่วยเรเน่แล้วใครจะช่วย
"แต่ผมเองก็มีข้อต่อรองของผมเช่นกัน" ผู้ฟังทั้งสองนั่งเงียบตั้งใจฟัง
ผมจึงพูดอธิบายต่อไป

"ผมจะยอมช่วยบำบัดเรเน่ก็ต่อเมื่อเจ้าตัวยินยอม ผมไม่สามารถขืนใจ
เธอไปได้ซะทุกครั้ง ผมไม่ได้มีงานอดิเรกแบบนั้น" สิ่งที่ผมเคยทำกับ
เรเน่ไปมันไม่ต่างอะไรกับการข่มขืน ถึงอย่างนั้นผมก็ยังได้รับการอภัย
มิหนำซ้ำยังได้รับการดูแลอย่างดีมาตลอด ถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากทำ
ซ้ำอีก ผมไม่อยากทรยศต่อความรู้สึกของเธอ.. ไม่ใช่ในระยะยาว
"งั้นถ้านายพิสูจน์ให้ทางเราเห็นได้ว่าทฤษฏีของนายใช้ได้จริง ทางเรา
ก็จะช่วยเกลี้ยกล่อมเรเน่ให้อีกที แต่ก็ไม่รับปากหรอกนะว่าเธอจะยอม
ีัรับความช่วยเหลือมั้ย" คุณรายต่อรองกลับ หลังจากนั้นแผนการทั้งหมด
จึงเริ่มขึ้น..

.
.
.


"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ" ผมอธิบายให้เรเน่ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
"ส่วนเอกสารที่วางอยู่บนเตียงนั่นคือใบรับรอง เธอมีหน้าที่เซ็นรองรับ
ต่อจากนี้นรินทร์จะเข้ามาทำหน้าที่บำบัด" คุณรายชี้แจงเพิ่มเติม
"อย่ามาตัดสินใจกันเองนะคะ!! เน่ไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลยสักนิด"
"ก็นี่ไง เล่าให้ฟังไปหมดแล้ว ก็ตัดสินใจซะสิ" ด..ดูเหมือนว่าคุณราย
จะเกลี้ยกล่อมไม่ค่อยเก่งสักเท่าไหร่นะ แลดูจะมีแต่ทำให้เรเน่โมโห
ยิ่งกว่าเดิมชอบกล...

"คุณราย.. คุณช่วยกลับไปก่อนได้ไหมครับ ขอบคุณมากสำหรับกระดาษ
ให้เวลาเรเน่เค้าคิดหน่อยเถอะครับ" ก..กลับไปก่อนเถอะครับ ก่อนงาน
ผมจะเข้ามากกว่าเดิม  คุณรายครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะเดินออกจากห้องไป
ผมเข้าใจว่าเขาเองก็ห่วงเรเน่เหมือนกัน ทั้งสองคนคงเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาก
หลังจากที่คุณรายออกไปแล้วบรรยากาศห้องก็ผลันเงียบสงบ เรเน่ทิ้งตัวลงนั่ง
ที่ขอบเตียงและไม่พูดอะไรอีกหลังจากนั้น เธอกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่กันนะ?

"ทำไมถึงทำอะไรโดยพลการแบบนี้คะ ไม่เห็นใจเน่บ้างเหรอ?" น้ำเสียงที่
ได้ยินนั้นเต็มไปด้วยความทรมาน ผมทำทุกอย่างเพื่อที่จะลบน้ำเสียงแบบนั้น
แต่มันก็ไม่เคยได้ผล ยิ่งผมพยายามช่วยก็มีแต่จะทำให้เธอทรมานมากขึ้น
"ผมแค่ต้องการที่จะช่วยคุณ.." ถึงมันจะฟังดูเป็นแค่คำแก้ตัวก็เถอะ แต่ผมรู้สึก
แบบนั้นจริงๆ ผมแค่อยากจะช่วยให้เธอมีความหวังที่จะหายใจต่อ
"ปล่อยเน่ไปเถอะค่ะ.. ให้เน่ได้พักเถอะ เน่ไม่ได้ต้องการการบำบัด
เน่แค่ต้องการพักผ่อน.. พักไปตลอดกาล" ด้วยความทนฟังไม่ได้ทำให้
ผมโผเข้ากอดเธอจากข้างหลัง ไม่ว่ายังไงก็ไม่อยากได้ยินเสียงแบบนี้จริงๆนั่นแหละ

"ป..ปล่อยเน่นะ จะทำอะไรอีก!!" ร่างที่นั่งอยู่ขอบเตียงโวยวายพยายามจะลุกหนี
แต่ผมกอดเอวล็อคเธอไว้จากข้างหลังอยู่เช่นนั้น ร่างในอ้อมกอดดิ้นพรวดพราดตกใจ
"ปล่อยเน่สิ จะขืนใจเน่อีกแล้วเหรอ เน่ทำอะไรไม่ดี ไปทำอะไรให้นรินทร์ไม่ชอบใจตอนไหน!!"
"ตอนนี้แหละ!! ผมไม่ชอบใจที่คุณทำเสียงทรมานแบบนั้น ผมไม่อยากจะได้ยินแล้ว!!"
ผมกอดร่างในมือไว้แน่นไม่ยอมปล่อย กลัวว่าถ้าปล่อยแล้วเธออาจจะหายไปตลอดกาล
"นรินทร์ต้องการอะไรกันแน่!! เงินงั้นเหรอ? อำนาจงั้นเหรอคะ?" เธอตะคอกถามโวยวาย
"ผมแค่ต้องการให้คุณมีความสุข!!" ผมเร่งน้ำเสียงตอบเพื่อหวังให้อารมณ์ส่งไปถึง

เรเน่เงียบไปหลังจากที่ได้ยิน ร่างที่เคยดิ้นทุรนทุรายบัดนี้กลับสงบลงบ้าง
"ผมแค่อยากได้ยินเสียงคุณหัวเราะมากกว่าเสียงเวลาคุณป็นแบบนี้ ผมก็แค่ไม่ชอบฟัง
น้ำเสียงทรมานของคุณก็เท่านั้นเอง" เสียงลมหายใจหอบลนลานนั้นค่อยๆหายไปทีละน้อย
"ไม่ต้องสนใจเน่หรอกค่ะ จะสนใจเน่ไปทำไม เดี๋ยวเราก็ไม่ได้พบกันอีกแล้ว"
"ก็คุณอยู่ตรงหน้าผม ตอนนี้ผมได้ยินแต่เสียงคุณ ในโลกของผมตอนนี้ก็มีเพียงคุณ
ถ้าไม่สนใจคุณแล้วจะให้ผมสนใจใคร?" มือเล็กเอื้อมจับมือผมที่กำลังโอบเอวเธออยู่
"อยู่กันเน่มีแต่จะลำบาก.. ก็เน่เป็นซะอย่างนี้" เสียงใสนั้นพยายามกดเสียงกลั้นน้ำตา

"โดนโจรจับตัวไปผมก็เคยมาแล้ว มันยังมีลำบากไปกว่านั้นอีกไหมละครับ?"
เจ้าของบ้านส่ายหน้า เมื่อเห็นเธอเย็นลงแล้วผมจึงกระชับร่างบางเข้ากอดให้ถนัดกว่าเก่า
"งั้นก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ถือว่าเป็นการตอบแทนจากผมจากที่คุณไปช่วยผมมาก็ได้"
"ต..แต่เน่ไม่รู้ว่าความคิดบ้าๆนี่จะหายไปเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานขนาดไหน!!"
"แสดงว่าจริงๆแล้วคุณไม่ได้อยากตายจริงๆด้วยสินะ?" เธอรีบยกมือปิดปากทันควัน
"ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมว่าจริงๆแล้วคุณไม่ได้อยากตาย" ผมขอร้องเรียกหาคำตอบ
ร่างบางในมือเริ่มสั่นคลอน เธอกำมือผมเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"เน่..." เหมือนเจ้าตัวพยายามจะพูดหากไม่มีเสียงใดๆหลุดออกจากปาก
"เน่... ไม่อยาก...ตาย..." เสียงสั่นพยายามกลั่นน้ำเสียงออกมาอย่างสุดความสามารถ
"ช่วยด้วย.... เน่ไม่อยากตาย... ช่วยด้วย... ได้โปรด..." ผมค่อยๆพลิกตัวร่างบาง
และประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากนั้น มันให้รสเค็มและเต็มไปด้วยกลิ่นของน้ำตา
"ถ้าคุณไม่รังเกียจผม ไม่รังเกียจร่างกายของผม ผมก็จะช่วยคุณอย่างสุดความสามารถ
ผมจะทุ่มทุกอย่างที่ผมมี จะทำให้คุณหายให้ได้.." ผมจะต้องทำให้ได้.. ถึงผมจะทั้ง
ตาบอด ไหนจะไม่มั่นใจในตัวเองเลยสักนิด ไม่มีความคิดว่าจะทำเรื่องใหญ่โตแบบนี้ได้
แต่ครั้งนี้ผมจะต้องทำให้ได้...

"ต่อจากนี้ผมจะต้องทำร้ายคุณอีกหลายต่อหลายครั้ง ต้องทำให้คุณแปดเปื้อนอีกหลายหน
คุณจะรับมันได้จริงๆเหรอ?.. คุณยังจะอนุญาตให้ผมอยู่กับคุณอีกจริงๆน่ะเหรอ?.."
เธอพยักหน้าให้เป็นคำตอบ ท่าทีคล้ายคนไม่อยากยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเลือก
สำหรับเธอแล้วมันคงเป็นเรื่องลำบากใจ และผมจะให้สิทธิ์เธอเลือกด้วยตนเอง
"ถึงนรินทร์จะให้เน่ในทุกอย่างที่มี แต่เน่ก็ไม่มีอะไรจะให้กลับหรอกนะคะ มีแค่
ชีวิตที่ยังเหลืออยู่นี้.. มีแค่ร่างกายที่ยังหายใจต่อไปได้อีกหน่อย.."

"นั่นก็มากพอแล้วไม่ใช่เหรอ.. ขอแค่คุณมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว"



TBC ๐ ๐ ๐



เพลงนี้เป็นเพลงที่สื่อความรู้สึกนรินทร์ในตอนนี้ได้ดีมากเลย โดยเฉพาะท่อน

'Love All your perfect imperfections'


Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Wed 10 Dec 2014, 04:43

EP.23

"ดูซิ เลยต้องแคนเซิลตั๋วเครื่องบินเลย เน่ไม่ได้ผลิตแบงค์ใช้เองนะคะ"
เจ้าของบ้านบ่นระหว่างคนอาหารในกระทะให้เข้ากัน หลังจากที่เรเน่
ปรับอารมณ์ได้แล้วเราจึงลงมาหาอาหารเช้าทานกัน ถึงเวลามันจะไม่
เช้าแล้วก็ตามแต่ ผมไม่มีอะไรทำยืนป้วนเปี้ยนก่อกวนอยู่ข้างๆเตา
กลิ่นดูไม่ค่อยสู้ดียังไงก็ไม่รู้แฮะ สงสัยจะยังทำไม่เสร็จเฉยๆละมั้ง..
"ชิมสักหน่อยไหมคะ?" เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นของอาหารบริเวณปาก
ผมจึงอ้าปากชิมอาหารที่เรเน่ทำ

"อื้อ!!" ร..ร.รสชาติเหนือบรรยายมาก แถมไม่ใช่ในทางที่ดีซะด้วย!!
ผมรีบกลืนสิ่งที่เรเน่เรียกว่าอาหารลงคอเพื่อที่จะได้ไม่ต้องรับรสอีกต่อไป
"ท..ทำไมคุณไม่บอกผมก่อนว่าคุณทำอาหารไม่เก่ง" ม..มันเหลือรับจริงๆนะ
"อะไรกัน ไม่พอใจเหรอคะ จะกลับไทยไปทานของอร่อยๆไหมล่ะ?"
น้ำเสียงเง้องอนถูกเอ่ยขึ้นพร้อมกับเสียงสูบลมพองแก้มน้อยใจ
เมื่อได้ยินเช่นนั้นผมจึงเกยคางลงบนไหล่สาวน้อยผู้เง้องอน
"ผมแค่เสียดายอาหาร คุณก็รู้ว่าผมมาจากที่ไหน สำหรับผม
แล้วอาหารเป็นสิ่งมีค่า มามะ ผมทำให้ทานเองดีกว่า"

ถ้าขืนปล่อยเธอทำผมต้องตายตรงนี้แน่ๆ หรือว่ามันคือแผนฆาตกรรมผม!?!
"เห๋~ อะไรกัน ถ..ถ้าต้องให้คนตาบอดมาทำอาหารให้แบบนี้มันเสียเซลฟ์นะคะ!!"
เสียหน้าดีกว่าผมตายแล้วกันครับ!! ;_; ผมรีบแย่งตะหลิวและกระทะจากเธอมา
ก่อนจะเริ่มทำอาหารใหม่ทั้งหมด ว่าแล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เราเข้าครัวกันเลยแฮะ
"นรินทร์ทำอาหารเก่งเหรอคะ?" เสียงใสดังมาจากบริเวณโต๊ะอาหาร
"ก็พอทานได้น่ะครับ" ผมยักไหล่ขณะพูด อ..อย่างน้อยก็น่าจะทำได้ดีกว่าคุณ ;_;
"ให้นรินทร์มาทำอาหารให้นี่มันทำให้รู้สึกแย่จริงๆนั่นแหละค่ะ" เจ้าของบ้านบ่น
หงุบหงิบ ผมไม่ค่อยเห็นเธอในลักษณะแบบนี้เลยแฮะ แปลกหูดีจัง

"ว่าแล้วทำไมคุณรอยด์ถึงเลือกใช้ชื่อนรินทร์ในพาสปอตเหรอครับ?" ผมถาม
เบี่ยงประเด็น ว่าแล้วผมก็ชักชินกับชื่อนรินทร์ไปซะแล้วแฮะ
"ฮึ่มม จริงๆมีอีกหลายชื่อเลยนะคะ โรเบิร์ตเอย แพทติสันเอย จอร์นเอย
หรือจะชื่อไทยๆอย่างสมชาติไรงี้ก็มีเหมือนกัน อยากเปลี่ยนมั้ยคะ?"
"ม..ไม่ละครับ.. ชื่อนี้ดีแล้ว งั้นทำไมถึงเลือกชื่อนรินทร์ให้ผมละครับ?"
"ฮี่ๆ~ ไม่บอกค่ะ" เจ้าตัวหัวเราะคิกคักดูมีเงื่อนงำลับซ้อน
"อ้าว~ ไหงอย่างนั้นละครับ บอกผมหน่อยไม่ได้เหรอ นี่ชื่อผมนะ~"
"ฮะๆๆๆๆ" ไร้ซึ่งคำตอบ คนอารมณ์ดีเอาแต่หัวเราะกลบเกลื่อน..
เอาเถอะ.. แค่คุณหัวเราะได้ก็พอแล้ว

.
.
.

"ว้าว อร่อยจังเลยค่ะ" คนชมพูดทั้งที่ยังเคี้ยวอาหารอยู่เต็มปาก
"ฮ่าๆๆ ค่อยๆทานเถอะครับ ผมจะอยู่ทำให้คุณแบบนี้ตลอดไปนั่นแหละ"
"ตลอดไปไม่มีจริงหรอกนะคะ" ประโยคนั้นถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าปกติ
"ทำไมละครับ?" ผมถามสงสัย เธอไม่อยากให้ผมอยู่ด้วยอย่างนั้นเหรอ..
"ถึงนรินทร์จะอยู่ช่วยบำบัดเน่ก็เถอะ.. แต่ก็รับปากไม่ได้จริงๆว่าจะอยู่
ด้วยได้ถึงเมื่อไหร่ เน่ก็ไม่รู้ว่าขีดจำกัดของร่างกายมันจะสุดที่ไหน.."

"โถ่ อย่าพูดตัดกำลังใจผมได้ไหม มันกำลังจะเป็นงานใหม่ของผมนะครับ"
"เอ้อ.. ว่าแล้วเน่ขอพูดเรื่องงานหน่อยได้ไหมคะ ถึงจะรู้ว่ามันไม่ควร
นำมาพูดบนโต๊ะอาหารก็เถอะ" ท่าทีของเธอดูเคอะเขินไปเล็กน้อย
ผมพยักหน้าให้เป็นคำตอบ  เรเน่อ้ำอึ้งทำใจอีกสักพักก่อนเอ่ยปากพูด
"เวลาที่ทำงาน.. นรินทร์ช่วยบอกล่วงหน้าก่อนได้หรือเปล่าคะ
เน่ตกใจเวลาที่นรินทร์บังคับ" ท..ที่ผ่านมาผมใช้กำลังบังคับมา
ตลอดเลยนี่นะ แฮะๆ...

"งั้นคืนนี้ผมจะลองทดสอบอะไรหน่อยนะครับ" ผมบอกเสียงเรียบ
"ค.ค..ค.คืนนี้เลยเหรอ จ...จะให้เน่ทำใจหน่อยหน่อยไม่ได้เหรอคะ!!"
"ผมอยากให้คุณหายไวๆ แล้วผมก็อยากจะทำร้ายคุณให้น้อยที่สุดเท่า
ที่จะทำได้ เพราะฉะนั้นเลยเราจะต้องลองกันจนกว่าจะรู้ว่าเท่าไหร่ถึงจะพอดี"
"ท.ท..ท...ทำไมถึงได้พูดด้วยหน้านิ่งๆแบบนั้นละคะ มันน่ากลัวนะ!!
อย่างกับว่าเป็นนรินทร์ชำนานการอย่างนั้นละค่ะ!!" ผมได้ยินเสียงถอย
เก้าอี้ไปข้างหลัง ฮ่าๆๆๆ ท่าทีตื่นๆของเธอก็ดูตลกดีไปอีกแบบแฮะ

อันที่จริงแล้วผมไม่ได้มีประสบการณ์อะไรมากไปกว่าคนตรงหน้า
เรเน่เป็นคนๆแรกในรอบหลายปีที่ผมได้พูดคุยด้วยอย่างลึกซึ้ง
ผมไม่ได้มีสัมพันธ์กับใครหรือคุยอะไรกับใครนานๆมาไม่รู้ตั้งกี่ปี
นานซะจนจำตัวเลขไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นผมจึงดีใจมาก
ที่ผมได้อยู่กับเรเน่ ผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้....

.
.
.

"เอาล่ะ คุณพร้อมไหม?" เมื่อถึงยามค่ำคืน งานของผมก็ได้เริ่มขึ้น
ตอนนี้เรากำลังนั่งอยู่บนเตียงโดยที่ยังใส่เสื้อผ้าอยู่ครบทุกชิ้น
"ม..ม.ม.ไม่พร้อมหรอกค่ะ จะไปพร้อมได้ยังไง เน่ทำไม่ได้หรอก
เน่ทำใจมาทั้งวันแล้วนะ ขนาดตอนประชุมยังเผลอพูดเรื่องแปลกๆไปเลย"
"ทำใจให้สบายเถอะครับ ไม่ต้องคิดมาก ไหนบอกไม่อยากให้ผมบังคับไง?"
"ม..ม.มันจะไม่คิดมากยังไงไหวละคะ นี่มันดูผิดในทุกๆความหมายเลยนะ!!"
"งั้นคุณอยากให้ผมบังคับเหรอ?" เจ้าของบ้านรีบลนลานปฏิเสธนับครั้งไม่ถ้วน

เมื่อเห็นเช่นนั้นผมจึงค่อยๆใช้หลังมือลูบผ่านใบหน้าเนียนใสเบาๆ เจ้าตัวสะดุ้ง
เบี่ยงหน้าหลบเล็กน้อย ผมเลื่อนมือลงไปยังริมฝีปากก่อนเชิดคางเธอขึ้นเบามือ
พอรู้ตัวว่ากำลังตั้งใจทำอยู่ก็พาลเอาผมตื่นเต้นไปด้วยเลยแฮะ.. ผมทิ้งจังหวะ
ให้เรเน่ทำใจก่อนที่จะเคลื่อนศรีษะเข้าไปคลึงริมฝีปากเธอเบาๆ มันยังไม่ใช่การจูบ..
"คิดว่าไหวไหม?" คนเบื้องหน้ายังคงส่ายหน้า แต่ดูเหมือนว่าร่างกายกำลังบอก
อีกอย่าง เธอกำลังขยับเข้ามาหาผมทีละน้อย ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตามแต่

"หลับตาสิครับ.. มันก็เป็นแค่ฝันเท่านั้นแหละ"


TBC ๐ ๐ ๐


แก้ไขล่าสุดโดย Nearmoki-2b เมื่อ Tue 28 Jun 2016, 16:59, ทั้งหมด 1 ครั้ง

Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Tue 16 Dec 2014, 00:00

EP.24

การทดลองครั้งนั้นผ่านไปด้วยดี ถึงแม้ผมจะไม่ได้'ทำงาน'กับเรเน่
ในคืนนั้นแต่มันก็สามารถช่วยเธอได้ระดับหนึ่ง ชีวิตประจำวันของ
ผมในตอนนี้คือการทดลองและสังเกตการณ์สิ่งต่างๆในตัวเรเน่
ผมสนุกกับงานมากในทุกๆวัน การที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น การที่ได้
รับรู้ว่าผมเป็นคนเดียวที่จะสามารถช่วยเหลือเรเน่ได้ การที่ได้
มีความหมายในชีวิตเธอ เรื่องทั้งหมดนั้นทำให้ผมมีความสุข
จนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

อันที่จริงผมก็อยากจะตามเธอไปที่ทำงานในทุกๆวัน แต่ด้วยความ
ีที่เป็นประธานบริษัทจึงทำให้เรเน่ไม่สามารถอยู่คุยเล่นกับผมได้ตลอด
ผมจึงได้แต่เฝ้ารอเวลาที่เธอจะกลับบ้านในแต่ละวัน วันนี้ผมจะทำอะไร
ให้เธอดีนะ? แล้วถ้าพรุ่งนี้ผมทำอย่างนั้นล่ะ จะทำให้เธอมีความสุขรึเปล่า?
'แกร็ก' อ๊ะ!! เสียงประตูบ้านนี่นา? ดูเหมือนเจ้านายผมจะกลับมาแล้ว ฮิๆๆ
ผมรีบสาวเท้าไปยังหน้าประตูและกระโดดเข้าหาเจ้าของบ้านที่พึ่งกลับมา
"ฮะๆๆๆ จั๊กจี้น่าค่ะนรินทร์" เสียงใสหัวเราะระหว่างที่ผมยื่นหน้าเข้าไป
ถูจมูกไปมากับปลายจมูกเธอ

"โถ่~ เป็นคนรึว่าเป็นน้องหมากันแน่คะเนี่ย นับวันยิ่งขี้อ้อนเหมือนสุนับขึ้นทุกที"
"คุณไม่ชอบหมางั้นเหรอ?" ผมถามเสียงหงอยหวังออดอ้อนยิ่งขึ้นไป
"ก็ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอกค่ะ.." คำตอบนั้นทำให้ผมยิ้มชอบใจก่อนจะประกบ
จุ๊บริมฝีปากเธอเร็วไว หลังจากนั้นจึงปล่อยร่างบางออกจากพันธนาการและ
เดินกลับเข้าบ้านด้วยท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ เจ้าของบ้านลนลานถามว่าผมทำอะไร
"'เล่นกับหมา หมาเลียปาก'ไงครับ คุณไม่เคยได้ยินเหรอ?" ผมยักไหล่พลาง
หัวเราะชอบใจ

.
.
.

"วันนี้ทำงานเป็นยังไงบ้างเหรอครับ เหนื่อยมั้ย? อยากได้อะไรรึเปล่าเหรอ?"
ผมเอ่ยถามเจ้าของบ้านผู้กำลังนั่งอยู่กับโต๊ะที่เต็มไปด้วยกองกระดาษ
"อ..อ้อ? เน่ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ นรินทร์ทำตัวตามสบายเถอะ ไม่ต้องสนใจเน่นะคะ"
ถึงเธอจะพูดกับผมแต่ผมกลับไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความสนใจเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นเช่นนั้นผมจึงเกยคางลงบนศรีษะของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้
"ผมจะไม่สนใจคุณได้ยังไง ก็ผมมีแค่คุณนี่นา.." เมื่อได้ยินเสียงหงอยของผม
เธอจึงยื่นมือมาแตะมือผมที่วางอยู่บนไหล่เจ้าตัว
"เน่กำลังทำงานอยู่ ช่วยรอก่อนนะคะ แล้วจะไปเล่นด้วย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นผมจึงตัดสินใจเลิกกวนเธอและเดินออกจากห้องทำงาน
ก่อนทิ้งตัวลงนั่งพิงกำแพงข้างประตูห้อง งั้นผมนั่งรอเธออยู่ตรงนี้แล้วกัน
ด้วยความที่ไม่มีอะไรทำจึงทำให้ผมผลอยหลับไปในที่สุด

.
.
.

ผมตื่นอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แนบอยู่ข้างใบหน้า หืม..อะไรกันนะ?
"นรินทร์ ทำไมไม่ไปนอนที่เตียงดีๆละคะ" เรเน่เอ่ยปลุกน้ำเสียงขุ่นหมองเล็กน้อย
หืม?.. นี่ผมหลับไปงั้นเหรอ?.. ผมขยี้ตาหวังให้ตื่นจากภวังค์
"ดื่มชาสักหน่อยสิคะ จะได้ผ่อนคลาย ช่วงนี้นรินทร์เครียดเกินไปแล้วนะ"
"ผมดูเหมือนเครียดเหรอ?" ผมถามระหว่างหยิบแก้วใบอุ่นมาถือไว้
"เครียดสิคะ ไม่ต้องสนใจเน่มากขนาดนั้นก็ได้ แค่จะช่วยเน่ก็ดีใจมากแล้ว"
"แต่ถ้าผมไม่ทำอะไรเลย..ผมก็เป็นแค่คนไม่มีประโชยน์น่ะสิ ทั้งๆที่ผม
เป็นคนเดียวที่ช่วยคุณได้ จะให้ผมอยู่เฉยๆได้ยังไงกัน"

"ที่เน่ไม่ยอมให้ใครอยู่ข้างๆเน่ก็เพราะว่าไม่อยากทำให้ใครต้องเดือดร้อน.."
"แต่ผมมีความสุขที่ได้ทำ ผมไม่ได้เครียดอะไรเลยจริงๆนะ" จริงอยู่ที่ผมคิด
อยู่ตลอดเวลาว่าต้องทำยังไงเรเน่ถึงจะหายเป็นปกติ แต่ผมก็มีความสุขเวลาที่ได้ทำ
"นรินทร์ดูเหนื่อยนะคะ ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม พักบ้างเถอะนะคะ ตอนนี้เน่ก็ดี
ขึ้นมากแล้วไม่เห็นเหรอ? นรินทร์แทบไม่ต้อง 'ทำงาน' ด้วยซ้ำไป" เพราะผม
เอาใจใส่เธออยู่ตลอดเวลาและคอยอยู่เคียงข้างเธออยู่เสมอ บวกกับสัมผัสเธอบ้าง
ตามเวลา แค่นั้นมันก็สามารถทดแทนการ 'ทำงาน' ได้

ตั้งแต่ที่เราเริ่มใช้เวลาด้วยกันมากขึ้น ตั้งแต่ที่เริ่มรู้จักและผูกพันธ์กันมากขึ้น
ผมก็เริ่มรู้สึกอยาก 'ทำงาน' น้อยลง ผมรู้ว่านั่นคือสิ่งที่เรเน่ต้องการ เธอต้องการที่
จะอยู่กับคุณรอยด์ อะไรบางอย่างในใจทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดเวลาที่ต้อง'ทำงาน'
บางทีผมก็เผลอหงุดหงิดและพาลกับเรเน่ในช่วงเวลาทำงาน แน่นอนว่าเธอไม่เคย
รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้น ต่อให้ผมจะทำอะไรกับเธอรุนแรงสักแค่ไหน เมื่อตื่นมาทุกอย่าง
ก็จะหายไปอยู่ดี ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราสำหรับเรเน่แล้วมันเป็นแค่ความฝัน
หรือว่าเพราะผมไม่ยอมทำงาน.. เรเน่ก็เลยไม่ต้องการผมแล้วอย่างนั้นเหรอ?

"คุณไม่ต้องการผมแล้วงั้นเหรอ ..เพราะว่าผมไม่ตั้งใจทำงานใช่มั้ย ผมขอโทษนะ!!
จะให้ผมทำตอนนี้เลยก็ได้!!" ผมวางแก้วลงกับพื้นก่อนโผเข้ากอดเจ้าของบ้าน
"ป..เป็นอะไรไปคะ!?! ใจเย็นๆก่อนนะ เน่ไม่ได้ไม่พอใจอะไรเลยจริงๆนะคะ!!"
ผมกอดเธอแน่นไม่ยอมปล่อย ถึงจะตกใจแต่เรเน่ก็นั่งนิ่งให้ผมกอดอยู่เช่นนั้น
"เน่แค่เป็นห่วงและอยากให้นรินทร์มีความสุข.. เหมือนที่นรินทร์ทำให้เน่มีความสุขนะ"
เธอยื่นมือขึ้นลูบหลังผมเพื่อปลอบประโลม ไม่ว่าเวลาไหนเรเน่ก็ดูพึ่งพิงได้เสมอ
ไม่เหมือนกับผมเลยสักนิด ทั้งๆที่ตั้งใจจะช่วยแต่ก็ดันต้องมาให้ปลอบอีกจนได้

"นรินทร์มีอะไรที่อยากทำมั้ยคะ? อยากไปเที่ยวที่ไหนหรือเปล่า อยากทานอะไรมั้ย?"
ผมส่ายหน้า ผมก็แค่อยากอยู่กับเธอ ไม่อยากปล่อยเธอไป ไม่อยากเป็นคนไร้ค่า
"เน่คิดว่านรินทร์ควรจะมีอย่างอื่นทำมากกว่าการอยู่กับเน่นะคะ เอาแต่อยู่บ้านแบบนี้
คงจะเบื่อแย่เลยใช่มั้ย? ถึงได้ติดเน่แจแบบนี้?" ผมไม่ได้เบื่อสักหน่อย.. ผมก็แค่..
"นรินทร์รู้มั้ย... เมื่อก่อนเน่ก็ชอบอยู่กับบรัชแบบนี้เหมือนกัน อยู่กันแค่สองคน
ราวกับแค่โลกนี้มีแค่สองเรา บรัชเคยอยู่ในทุกๆความคิดและลมหายใจของเน่
แต่นั่นมันก็แค่'เคย'นั่นแหละนะ.."

"ทำไมเหรอครับ? เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นเหรอ?" ผมรู้สึกสนใจเรื่องเล่านั้นขึ้นมา
"เน่มีโอกาสได้เปิดบริษัท มีโอกาสได้ดูแลผู้คนหลายคน และค้นพบว่ามันเป็นสิ่งที่
ทำให้เน่มีความสุขที่สุดในโลกใบนี้ เน่มีความสุขที่ได้ดูแลทุกคนในบริษัท มีความสุข
ที่ได้เห็นทุกคนประสบความสำเร็จ สำหรับเน่แล้วนั่นคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุด"
"ฟังดูดีจังเลยนะครับ คุณเองก็เป็นคนเก่ง ผมสัมผัสได้ว่าทุกคนก็รักคุณมากเช่นกัน"
"นรินทร์อยากลองดูบ้างไหมคะ? จริงอยู่ว่าคนเรามีความสุขด้วยวิธีที่แตกต่างกันไป
แต่การที่ได้เป็นผู้บริหาร การที่ได้ดูแลผู้อื่นคือสิ่งที่ทำให้เน่มีความสุขมากที่สุดในชีวิตนี้
มันคงเป็นสิ่งดีที่สุดที่เน่พอจะมอบให้ได้..."
"คุณหมายความว่ายังไงเหรอ?"

"อยากจะลองเป็นท่านผู้อำนวยการดูไหมละคะ?"



TBC ๐ ๐ ๐

Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  EinZ on Tue 16 Dec 2014, 00:42

ผอ.จะมาแว้ววววววว
ปัก!

Signature ------------------------------------------------>
Blind can't hide your Heart
--Can you hear my heart?---

เป็นปู่นี่มันหล่อจริงๆ ( ͡° ͜ʖ ͡°)



EinZ

INFO. Isara Pattanasak
ผช.ศ.ภาควิชาภาษาเบรลล์
ชมรม : สภานักเรียน (★)
-10% Grade Exp.

Ore Ore : 299
Spirit Point : 98451509
CHIPS +63 M 48 K 764

สามารถ สวมใส่-ถอด เข็มกลัดชิ้นนี้ได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องใช้ไอเทม | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
436/1720  (436/1720)

ดูข้อมูลส่วนตัว http://dongseng23.deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Tue 16 Dec 2014, 03:03

EP.25

"อยากจะลองเป็นท่านผู้อำนวยการดูไหมละคะ?"
"เอ๊ะ?? ว..ว่าอะไรนะครับ?" อยู่ๆผมก็รู้สึกเหมือนไม่เข้าใจภาษาไทยขึนมาซะอย่างนั้น
"นรินทร์จำสถานที่ที่เราเจอกันครั้งแรกได้มั้ย จริงๆแล้วที่นั่นเป็นโรงเรียนแหละค่ะ
มันพึ่งสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อไม่นานนี้เอง เป็นโรงเรียนที่ถูกสร้างสำหรับผู้พิการ"
"ล..แล้วมันทำไมเหรอครับ?" ก็ว่าว่าทำไมตอนที่อยู่ในสถานที่กว้างใหญ่นั้น
กลับไม่มีผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว ที่แท้ก็เป็นโรงเรียนที่ยังไม่เปิดตัวนี่เอง

"ที่นั่นยังไม่มีคนดูแลเลย เน่ก็เลยว่าจะส่งนรินทร์ไปบริหารดูแลนี่แหละค่ะ"
"ห๊ะ?? ผม?? ผมเนี่ยนะ!! คุณต้องคิดผิดๆแน่ๆ ผมกับงานบริหารเนี่ยนะ!?!"
"อ้าว? ทำไมละคะ?" เรเน่ถามเสียงเรียบราวเป็นเรื่องเรื่องปกติ
"ก็นี่ผมนะครับ คุณก็เห็นว่าผมทั้งเหยาะแหยะ ทั้งไม่มั่นใจในตัวเอง หงอซะขนาดนี้
จะไปคุมอะไรใครได้ ผมไม่ได้เก่งเหมือนคุณสักหน่อย" ผมรีบเถียงทันควัน
ลองนึกสภาพผู้ชายเงิกๆงักๆที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะทำงานตัวหรูสิ มันไม่ได้เข้ากันสักนิด!!

"มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับทำได้หรือไม่ได้ ขึ้นอยู่กับอยากทำหรือไม่อยากต่างหากละคะ"
"ล..แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำเองละครับ มันเป็นโรงเรียนของคุณไม่ใช่เหรอ?"
"ใช่ค่ะ เน่เป็นเจ้าของโรงเรียน แต่ที่ไทยมีคนรู้จักที่เน่เลี่ยงที่จะพบเต็มไปหมด
ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากอยู่ไทยนานๆ จริงๆแล้วก็กะจะหาจ้างคนไปบริหารอยู่หรอก"
"จ..จ้างคนอื่นต้องดีกว่าผมอยู่แล้วครับ ผมทำงานแบบนั้นไม่ได้หรอก" ผมรีบปฏิเสธ
ไอเดียแปลกๆของเรเน่ ผมรู้ว่าบางทีเธอคนนี้ก็ชอบคิดชอบทำอะไรแปลกๆอยู่บ้าง
แต่นี่เป็นสิ่งที่แปลกที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมา ผมกับงานผู้อำนวยการนี่นะ พระเจ้า!!

"แต่นี่มันเป็นงานใหญ่มาก พูดกันตามตรงเน่ก็ไม่ไว้ใจคนแปลกหน้าสักเท่าไหร่
อาจจะมีการยักยอกเกิดขึ้นได้" เรเน่เอ่ยเหตุผลตามความเป็นจริง
"แล้วคุณไว้ใจผมเหรอ ผมไม่ใช่คนรวยมาก่อน ผมอาจจะโลภขึ้นมาก็ได้"
"อยากได้เท่าไหร่ก็บอกค่ะ ไม่ต้องขโมย ถ้ามีพอให้ได้ก็จะให้ ที่เน่ยังมีชีวิต
อยู่ได้ก็เพราะนรินทร์ช่วยไว้รั้งไว้ ถ้านรินทร์หวังร้ายอยากทำร้ายเน่ก็ทำไป
เถอะค่ะ ยังไงซะเน่ก็ไม่มีเหตุผลในการมีชีวิตอยู่อยู่แล้ว" ผมเอื้อมมือควานหา
มือของเธอก่อนจะกุมมันไว้ ฟังแล้วรู้สึกไม่ชอบใจเลยสักนิด

"ผมเข้าใจแล้ว!! ผ ผมจะลองดู!! ผมไม่มั่นใจหรอกนะว่าจะทำได้ ไม่มั่นใจ
เลยสักนิด!! ต..แต่ผมคิดว่าตอนที่คุณทำงาน ตอนที่คุณอยู่บริษัทนั้นดูเท่มากๆ
ถ.ถ้าผมสามารถเท่ได้แบบนั้นบ้างก็คงดี มันคงจะดีมากๆเลย!!" ผมเอ่ยตะกุกตะกัก
ในขณะที่เอ่ยนั้นไม่ได้มีความมั่นใจเลยสักนิด คิดแค่ว่าถ้าเป็นอย่างเรเน่ได้ก็คงดี
ถ้าผมมีความสามารถได้อย่างเธอ สุขุมและใจเย็นได้อย่างเธอ ผมก็คงจะช่วยเธอ
ได้มากขึ้น ไม่ว่ายังไงผมก็อยากให้เรเน่มีชีวิตอยู่ต่อไป..

"ต แต่ผมมีข้อแม้ คุณจะต้องตกลงยอมรับข้อแม้ของผม ผมถึงจะยอมรับหน้าที่"
"อะไรงั้นเหรอคะ?" เสียงใสถามสงสัย ถ้าผมรับหน้าที่ก็แปลว่าผมอาจจะไม่ว่าง
อยู่ดูแลเรเน่ตลอดเวลาอย่างที่ทำอยู่ ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมไม่อยู่
เพราะฉะนั้นผมจะไม่ยอมให้เธอต้องอยู่คนเดียวในช่วงที่ผมไม่ได้อยู่ที่นี่
"คุณจะต้องคืนดีกับคุณราย" ผมกลั้นใจเอ่ยเสียงแข็งเพื่อแสดงถึงความจริงจัง
"ท..ทำไมเน่ต้องดีกับรายด้วย เน่บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่อยากยุ่งกับใครทั้งนั้น!!"
"ไม่ได้ ถ้าผมไม่อยู่แล้วใครจะอยู่กับคุณ อีกอย่างคุณรายเขาก็เป็นเพื่อนที่ดีและ
เป็นห่วงคุณมาก เขาห่วงคุณเกินกว่าหน้าที่ที่มีอยู่ด้วยซ้ำ มันคือคำว่ามิตรภาพนะครับ"

"เพราะรายเป็นเพื่อนคนสำคัญเน่ถึงไม่อยากให้เขาเห็นเน่ในสภาพแบบนี้ยังไงละคะ!!"
"ไม่รู้ล่ะ ถ้าคุณไม่คืนดีกับคุณรายผมก็จะไม่เป็นผู้อำนวยการ ผมจะอยู่แต่กับคุณนี่แหละ"
เรเน่เงียบไปหลังจากที่ได้ยินเงื่อนไข สำหรับเธอแล้วมันเป็นเรื่องยากที่จะอยู่กับผู้อื่น
"ก..ก็ได้ค่ะ เข้าใจแล้ว.." ผมคลี่ยิ้มหวานดีใจทันทีที่ได้ยิน ในที่สุดก็ยอมจนได้สินะ
"คุณมักจะพูดว่า'เข้าใจแล้ว'เวลาที่ก้มหน้ายอมรับในสิ่งที่ไม่ชอบใจทุกทีเลยนะครับ"
"เอ๊ะ? เน่เป็นอย่างนั้นเหรอคะ" น้ำเสียงของเธอดูลนลนเพราะโดนจับไต๋ได้ ผมหัวเราะ
ชอบใจให้กับเสียงที่ได้ยิน ก็ผมเฝ้าดูเธอมาตลอดในเวลาที่ผ่านมา ทำไมผมจะไม่รู้..

"ร..เรื่องนั้นช่างมันก็เถอะค่ะ แต่ถ้าเป็นผู้อำนวยการเราก็จะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดนะคะ
..อ๊ะ? เอ๊อะ!! นรินทร์!! ร้องไห้ทำไมกันคะ!!" อ๊ะ.. นี่ผมน้ำตาไหลงั้นเหรอเนี่ย..
ผมยกมือปาดน้ำตาที่นองอยู่บนขอบตา ก็พอฟังว่าเราต้องแยกจากกันแล้วมันก็...
"ค..คือว่าถึงเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไม่ได้แต่เน่ก็จะไปหานรินทร์นะคะ เน่จะไปบ่อยๆนะ!!"
"คุณไม่ควรอยู่ห่างผมเกินอาทิตย์.." ผมเอ่ยระหว่างที่ยังปาดน้ำตาอยู่
"บ่อยขนาดนั้นเน่ไปหาไม่ได้หรอกค่ะ เน่ไม่ได้ว่างขนาดนั้น แต่ก็จะไปทันทีที่ว่างเลยนะ!!"
"ผมจัดตารางได้มั้ย.. ถ้าได้คุยกับผมบ้างผมก็คงพอกะได้ว่าเราต้องเจอกันในช่วงไหนบ้าง
ถ้าผมจัดตารางเวลาให้ได้ผมก็คงสบายใจมากขึ้น.."

"ด..ได้สิคะ!! อะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ แต่อย่าร้องเลยนะคะ นี่นรินทร์เป็นผู้ชายนะคะ!!"
"คุณไม่ได้ให้ผมกลับไทยเพราะไม่อยากอยู่กับผมใช่มั้ย.." ผมเอ่ยถามครั้งสุดท้าย
"ที่เน่อยากให้นรินทร์ไปเพราะอยากให้นรินทร์เรียนรู้กับความสุขที่ครั้งหนึ่งเน่เคยได้รับ
เน่อยากจะให้นรินทร์ได้สัมผัสกับสิ่งที่วิเศษที่สุดในชีวิตเน่.. ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น"
มือนุ่มเอื้อมสัมผัสลูบใบหน้าผมอย่างถนุถนอม โดยปกติแล้วเธอไม่ค่อยเริ่มสัมผัสผมก่อน
"แล้วผมจะทำได้จริงๆเหรอ.. ผมทั้งขี้แง.. อ่อนแอ.. ไม่มีอะไรดีสักอย่าง"
"แล้วอยากจะเข้มแข็งขึ้นไหมละคะ? อยากที่จะลองดูสักครั้งไหม?"

"ผมอยาก.. ที่จะเข้มแข็งขึ้น"



TBC ๐ ๐ ๐

Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  EUR on Tue 16 Dec 2014, 13:49

ผมนี่รู้สึกยังกะอ่านละครหลังข่าวเลยครัช


EUR
Chairman's Club
NOBLEMAN (EST.1990)

Chairman's ClubNOBLEMAN (EST.1990)

INFO. Elite Urban Royle
รักษาการณ์ประธานปกครอง
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (★)
ได้รับโบนัสเงินฝาก (CHIPS) ในอัตรา 5.0% ต่อเดือน

Ore Ore : 526
Spirit Point : 33999779
CHIPS +403 M 279 K 180

+2.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | มีโอกาสเพิ่ม +5% Spirit Point (BONUS) ที่ได้รับจากภารกิจหลัก

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
44172/54000  (44172/54000)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  EinZ on Tue 16 Dec 2014, 14:06

^
^
โหดเกิ๊น

แต่ก็อ่านใช่มั้ยล่ะครับ

Signature ------------------------------------------------>
Blind can't hide your Heart
--Can you hear my heart?---

เป็นปู่นี่มันหล่อจริงๆ ( ͡° ͜ʖ ͡°)



EinZ

INFO. Isara Pattanasak
ผช.ศ.ภาควิชาภาษาเบรลล์
ชมรม : สภานักเรียน (★)
-10% Grade Exp.

Ore Ore : 299
Spirit Point : 98451509
CHIPS +63 M 48 K 764

สามารถ สวมใส่-ถอด เข็มกลัดชิ้นนี้ได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องใช้ไอเทม | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
436/1720  (436/1720)

ดูข้อมูลส่วนตัว http://dongseng23.deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  EUR on Tue 16 Dec 2014, 14:39

@EinZ พิมพ์ว่า:^
^
โหดเกิ๊น

แต่ก็อ่านใช่มั้ยล่ะครับ

แค่คำว่า "ผมจะเข้มแข็งขึ้น" ก็ให้ความรู้สึกเหมือนพระเอกในละครกำลังอัพเลเวลรัวๆแล้ว


EUR
Chairman's Club
NOBLEMAN (EST.1990)

Chairman's ClubNOBLEMAN (EST.1990)

INFO. Elite Urban Royle
รักษาการณ์ประธานปกครอง
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (★)
ได้รับโบนัสเงินฝาก (CHIPS) ในอัตรา 5.0% ต่อเดือน

Ore Ore : 526
Spirit Point : 33999779
CHIPS +403 M 279 K 180

+2.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | มีโอกาสเพิ่ม +5% Spirit Point (BONUS) ที่ได้รับจากภารกิจหลัก

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
44172/54000  (44172/54000)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Sun 21 Dec 2014, 20:47

EP.26

"นรินทร์~ ตื่นได้แล้วค่า!!~" เสียงเรียกดังขึ้นแต่เช้าตรู่ เจ้าของบ้านดึง
ผ้าห่มออกจากตัวผม ผมผู้ยังไม่อยากตื่นจึงขดตัวกลมดิ๊ก มีอะไรกันนะ?
ปกติเธอมักจะรีบไปทำงานแต่เช้าจนแทบไม่ได้พูดคุยกับผมเลยนี่นา
"เราจะต้องฝึกกันนะคะ ลุกได้แล้ว!!" เรเน่เขย่าตัวผมไปมาพยายามปลุก
"ฝึกอะไรงั้นเหรอครับ?.." ผมถามงัวเงียด้วยความสงสัย
"ฝึกฝนการเป็นผู้อำนวยการที่ดียังไงละคะ"

ผมเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันทีที่ได้ยิน.. จริงด้วย ผมรับปากไว้แล้วว่า
จะไปเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนของเรเน่ให้ แต่ผมไม่เคยทำงานบริหาร
มาก่อน เพราะฉะนั้นคงต้องฝึกวิธีบริหารงานกันบ้างสินะ เรเน่เองก็เป็น
ผู้บริหารบริษัทที่ผมเองนับถือมากๆ ตื่นเต้นจังเลยนะว่าเธอจะสอนอะไร
"เน่หยุดงานเพื่อที่จะสอนนรินทร์โดยเฉพาะเลยนะคะ ขอบคุณซะด้วยล่ะ"
"อ๊ะ.. ขอบคุณนะครับ แล้วคุณจะสอนอะไรผมบ้างเหรอ?" ผมถามตื่นเต้น
"ก็.. วิธีการ่วมสังคมเบื้องต้น วิธีการบริหารเบื้องต้น วิธีการจัดการบัญชีต่างๆ
รวมถึงมารยาทเบื้องต้นทุกแขนงด้วยค่ะ"

"ย..เยอะขนาดนี้ผมจะทำได้จริงๆเหรอ!!" ขนาดแค่ฟังยังเข้าใจไม่หมดเลย
"ต้องได้สิคะ!!" เสียงใสตอบด้วยความมั่นใจ เอาเถอะ ลองดูสักตั้งแล้วกัน!!

.
.
.

หลังจากที่จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วผมจึงเดินไปยังห้องทำงานของเรเน่
"เชิญนั่งเลยค่ะ มามะ" เธอดันตัวผมไปนั่งบนโซฟาก่อนเอาอะไรบางอย่างมา
ให้ถือ มันเป็นอะไรสักอย่างที่มีขนาดพอดีมือ แถมมีปุ่มๆสามารถกดลงไปได้
"มันเรียกว่าจอยสติ๊กน่ะค่ะ" เรเน่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผมจับของในมือพลิกไปมา
"เอาไว้ทำอะไรเหรอครับ?" ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยแฮะ
"เอาไว้เล่นเกมส์ค่ะ ข้างหน้านรินทร์มีทีวีอยู่ ไว้ใช้บังคับกับเกมส์ในทีวี"
"ต..แต่เราจะฝึกงานกันไม่ใช่เหรอครับ?" ตอนเด็กๆเพราะมัวแต่วุ่นกับการ
วาดรูปทำให้ผมไม่ได้เล่นของที่เด็กคนอื่นเขาได้เล่นกัน ผมไม่เคยเห็นเครื่อง
เล่นเกมส์มาก่อน เพราะฉะนั้นจึงไม่รู้จักสิ่งที่กำลังจับอยู่นี้

"นี่คือการฝึกขั้นแรกยังไงละคะ นรินทร์คิดว่าอะไรคือสิ่งสำคัญที่สุดในการบริหาร"
"ฮึ่มม ระบบการบริหารกับการจัดแยกตำแหน่งอย่างนั้นเหรอครับ?"
"ตื๊ดๆ~ ผิดค่ะ สิ่งที่สำคัญที่สุดของการบริหารคือการครองใจคนต่างหากละคะ
ถ้าเกิดครองใจคนใต้การปกครองได้ละก็ทุกอย่างก็จะไปเป็นตามที่คิดค่ะ
แต่ทีนี้นรินทร์ไม่เคยเข้าสังคมอย่างจริงจังเลย เราก็เลยต้องเริ่มกันตั้งแต่ต้น"
จะว่าไปก็จริงของเธอ ถึงผมจะขายล็อตเตอรี่ได้คุยกับคนมากมาย แต่ผมก็
ไม่เคยได้คุยหรือสานสัมพันธ์กับใครอย่างลึกซึ้ง นานมาแล้วที่ผมอยู่เพียงลำพัง

"แล้วสรุปมันเกี่ยวกับเกมส์นี่ยังไง เกมส์ไม่ได้มีไว้ใช้ผ่อนคลายหรอกเหรอครับ?"
"หึหึ นรินทร์จะดูถูกไปไม่ได้เชียวนะคะ เพราะนี่ไม่ใช่เกมส์ธรรมดา แต่เป็น 'เกมส์จีบสาว'
ยังไงละคะ!! ว่ะฮ่าๆๆ" คนพูดหัวเราะชอบอกชอบใจขณะที่ผมใจไม่ดีชอบกล
"แต่นรินทร์ไม่เคยเล่นเกมส์สินะคะ งั้นเน่จะอธิบายให้ฟังเอง เกมส์จีบสาวเป็นเกมส์
ที่ให้เราได้พูดคุยกับสาวๆในเกมส์ซึ่งเป็นตัวละครจำลอง ซึ่งในเกมส์จะมีสาวหลายๆคน
ให้เลือกจีบน่ะค่ะ จริงๆแล้วคนมักจะนิยมเล่นในลักษณะของการอ่านเนื้อเรื่องกัน
แต่ว่าเน่เลือกซื้อเกมส์ที่มีเสียงบรรยายประกอบมา เพราะฉะนั้นนรินทร์เล่นได้หายห่วง"

"ม..มันมีเกมส์อย่างนั้นอยู่ในโลกด้วยเหรอครับ แล้วทำไมผมต้องมานั่งจีบสาวด้วยง่ะ"
"จะมีการเจรจาอะไรที่ยากไปกว่าการจีบสาวอีกละคะ มันเป็นการเรียนรู้ที่จะต่อรอง
กับคนหลายๆประเภทนะ อุ๊บส์.." เสียงหัวเราะ!! ผมสาบานได้ว่าได้ยินเสียงหัวเราะ!!
"แต่ไม่ต้องห่วงไป ไม่ได้กะให้เล่นธรรมดาๆหรอกนะคะ เพราะเกมส์ 'วังหลวงเดอะซีรีย์'
นี้มีฉากจบอย่างหนึ่งที่พิเศษไปกว่าเกมส์อื่น" ด..เดี๋ยว นั่นชื่อเกมส์เรอะ!!
"ฉ..ฉากจบแบบไหนเหรอครับ" ผมกลืนน้ำลายหวั่นใจ ให้ตายสิ เธอมักทำให้
ผมใจเต้นตุ้มๆต่อมๆอยู่เรื่อยเลย หลายครั้งก็ไม่ใช่ในแง่ดีเลยด้วย!!

"ฮาเร็มรูท น่ะค่ะ" อ..เอ๊ะ? วังหลวงเดอะซีรีย์.. ฮาเร็มรูท?? มันแปลว่าอะไรกัน
"ฮาเร็มรูทคือฉากจบที่เราจะต้องจีบสาวทุกคนในวังให้ได้พร้อมๆกันน่ะค่ะ"
"อ..เอ๋?? แต่หลายใจมันไม่ดีนะครับ" ผมตอบตะกุกตะกัก เกมส์อะไรของเค้าเนี่ยย
"แต่มันเป็นฉากจบที่ยากที่สุดในเกมส์นี้ ไหนจะต้องจีบทุกคน ไหนจะต้องระวัง
ไม่ให้ใครจับได้ เน่คิดว่ามันมีประโยชน์มากเลยนะคะ" ประโยชน์ในแง่ไหนของคู๊ณณ~
"เน่จะไม่สอนอย่างอื่นให้จนกว่านรินทร์จะจบฮาเร็มรูทได้ ระหว่างนั้นเน่จะคัดลอก
หนังสือฝึกสอนให้นรินทร์อ่านไปพลางๆนะคะ"

ส่วนใหญ่แล้วเรเน่มักจะอ่านหนังสือให้ผมฟัง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเรื่องการคัดลอก
"คุณเขียนภาษาเบลล์เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?" คำตอบที่ได้เริ่มด้วยเสียงหัวเราะน้อยๆ
"ฮะๆๆ เราก็อยู่ด้วยกันมาพักใหญ่ๆแล้วนะคะ เน่ก็ต้องเรียนรู้เรื่องเกี่ยวกับนรินทร์บ้างสิ
เน่แอบฝึกภาษาเบลล์ไว้เผื่อวันที่เน่ไม่อยู่ นรินทร์จะได้ไม่ต้องเบื่อเพราะไม่มีใคร
อ่านหนังสือให้ฟังยังไงละคะ" เรเน่อุส่าห์ฝึกภาษาเบลล์เพื่อผมด้วยหรือนี่...
"งั้นก็ขอให้สนุกกับการเครียร์เกมส์นะคะ.. อุ๊บส์" เสียงหวานเอ่ยก่อนจะเดินไปนั่ง
บนโต๊ะทำงานของตน ว่าแต่เสียงสุดท้ายที่ได้ยินนี่คือเสียงหัวเราะใช่ม๊ายยย!!
คุณกำลังสนุกกับการแกล้งผมอยู่ใช่ม๊ายย!! โถ่.. ตายเถอะ เดี๋ยวก็ทำตัวดีกับผม
อีกเดี๋ยวก็แกล้งผม.. เฮ้อ คงไม่มีทางเลือกอื่นสินะ..

.
.
.

เกมส์นี่ก็ไม่ได้เล่นยากอย่างที่คิดแฮะ แค่กดปุ่มเดิมซ้ำๆไปเรื่อยๆ.. ในนี้มีผู้หญิงอยู่
ตั้ง 6 คน แล้วผมจะจีบยังไงให้ครบทุกคนในเวลาเดียวกันละเนี่ย แถมการคบผู้หญิง
หลายคนพร้อมกันมันไม่ใช่การกระทำที่ดีเลยนะ!! ถ..ถึงวังหลวงจะเป็นเซ็ตติ้งสมัย
โบราณก็เถอะ.. หืม.. ท่านเจ้าของวังงั้นเหรอ? ก..ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่แฮะ
รีบเล่นให้จบๆไปก็แล้วกัน...

.
.
.

"นรินทร์~ ไปทานข้าวกับเน่ไหมคะ?" เสียงใสถามในยามบ่ายๆ ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย
"คุณทานไปก่อนเลย ผมขอเล่นจบบทนี้ก่อนนะครับ" ผมตอบระหว่างตั้งใจบทสนทนา
ในเกมส์ จะไปตอนนี้ได้ยังไงล่ะ ผมกำลังจะชวนคุณกันตนาไปเดทสำเร็จแล้วเชียว!!
"นรินทร์~ ทานข้าวเย็นกับเน่มั้ย?" เสียงเจ้าของบ้านดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเวลาผ่านไป
เอ๊อะ!! ป่านนี้แล้วเรอะ.. ข..ขออีกหน่อยแล้วกัน อีกแค่นิดเดียว!!
"นรินทร์~"  ...และผมก็ยังคงปล่อยให้เสียงนั้นร้องเรียกต่อไป



TBC ๐ ๐ ๐


แก้ไขล่าสุดโดย Nearmoki-2b เมื่อ Tue 28 Jun 2016, 17:09, ทั้งหมด 1 ครั้ง

Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  EinZ on Mon 22 Dec 2014, 15:07

ปัก


เอิ่ม...วังหลวงเดอะซีรี่ส์
แหม...

Signature ------------------------------------------------>
Blind can't hide your Heart
--Can you hear my heart?---

เป็นปู่นี่มันหล่อจริงๆ ( ͡° ͜ʖ ͡°)



EinZ

INFO. Isara Pattanasak
ผช.ศ.ภาควิชาภาษาเบรลล์
ชมรม : สภานักเรียน (★)
-10% Grade Exp.

Ore Ore : 299
Spirit Point : 98451509
CHIPS +63 M 48 K 764

สามารถ สวมใส่-ถอด เข็มกลัดชิ้นนี้ได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องใช้ไอเทม | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
436/1720  (436/1720)

ดูข้อมูลส่วนตัว http://dongseng23.deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Fri 26 Dec 2014, 03:00

EP.27

"เรเน่ครับบบ ผมเครียร์เกมส์ได้แล้วว กรี๊ดดด!!~" ผมกรี๊ดกร๊าดรีบวิ่งลงไป
ยังห้องนั่งเล่นอันเป็นสถานที่พักผ่อนของเจ้าของบ้านหลังนี้ ดูเหมือนว่าเธอ
จะมีแขกอยู่ด้วย แต่แขกคนนั้นเป็นคนที่ผมรู้จักดีเลยไม่ได้คิดเกรงใจอะไร
"จริงเหรอคะ กรี๊ดด!!~ นรินทร์เก่งจังเลย" เรเน่กรี๊ดตามด้วยความตื่นเต้น
อันที่จริงผมก็ใช้เวลาเล่นเกมส์นี่อยู่เป็นอาทิตย์ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด
"ฉันละไม่อยากเชื่อเลยว่านายจะทำตามคำสั่งเพี้ยนๆของเรเน่จริงๆ" คนที่พูด
คือคุณรายผู้ที่เรเน่ไปตามง้อมาเรียบร้อยแล้วตามคำขอของผม พอผมถาม
ว่าดีกันได้ยังไงเรเน่ก็เอาแต่พูดว่า 'เล่าสามวันก็คงไม่จบ'

"ทำได้ดีมากเลยค่ะ เรามาฉลองกันเถอะ เน่จะไปจัดน้ำชานะ" ถึงแม้เธอจะ
อนุญาตให้คุณรายเข้ามาในบ้านแล้วแต่ก็ยังไม่อนุญาตให้คนงานคนใดเหยียบ
บ้านหลังนี้อยู่ดี เพราะฉะนั้นเรเน่จึงต้องทำงานเล็กๆน้อยๆทั้งหมดด้วยตัวเอง
ผมทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหลังจากที่เจ้าของบ้านเดินหายจากไป
"เหนื่อยหน่อยนะ" คุณรายเอ่ยปลอบ หากถ้าเอาจริงๆแล้วผมก็คิดว่าเกมส์นี่
สนุกไม่น้อยเลย เพียงเพราะถ้ายอมรับซึ่งๆหน้าอาจจะโดนมองแปลกๆ
ก็เลยทำเป็นไม่ชอบแทน ผมยิ้มตอบให้คุณรายเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร

"นายนี่ก็ช่างพยายามจังเลยนะ ที่ทำทั้งหมดเพราะว่าที่นี่ให้เงินเดือนดีมากงั้นเหรอ?"
คุณรายถามประโยคชวนคิด จริงอยู่ที่ที่นี่เงินเดือนดีมากถ้าเทียบกับงานที่ต้องทำ
(อันที่จริงการดูแลคนที่ไม่รู้จะสติเสียเมื่อไหร่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนักหรอกนะครับ)
แต่เงินไม่ใช่สิ่งที่รั้งให้ผมยังอยู่ตรงนี้.. แล้วอะไรกันนะที่ทำให้ผมอยู่ที่นี่..
"ทำหน้าแบบนั้น.. ถ้าไม่ใช่เงิน แล้วคืออะไรล่ะ หรือว่านายจะเกิดรักเรเน่เข้า?"
"รัก?.." ผมทวนคำที่ไม่คิดว่าจะได้ยินขึ้น ผมรักเรเน่อย่างนั้นเหรอ?
"ถึงผมจะรักเธอ.. เธอก็คงไม่รักผมอยู่ดี" ไม่เคยมีสักวันที่ผมลืมว่า
งานของตัวเองคืออะไร.. ถึงหลังๆผมจะไม่ชอบทำงานก็เถอะ

"เหอะ บอกเลยว่าดีแล้ว ลองยัยนั่นรักนายขึ้นมาสิ.. ชีวิตนายจะวิบัติยิ่งกว่านี้อีก"
"ท ทำไมละครับ?" เสียงจริงจังแบบสั่นๆของคุณรายทำให้ผมเกิดสนใจขึ้นมา
"เห็นเอื่อยๆแบบนั้นแต่สมัยที่บรัชยังมีชีวิตอยู่.. ยัยนั่นตามเก็บทุกคนที่มีปัญหา
และคิดจะทำร้ายบรัช และจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะตายกันไปข้างนึง..."
อันที่จริงผมก็มองออกว่าเรเน่เป็นคนรักแรง แต่ไม่นึกว่าจะเกลียดแรงด้วย...
จะว่าไปแล้วตอนนั้นเธอก็มาช่วยผมตอนที่ถูกลักพาตัว มันเกิดอะไรขึ้นกับผู้ชาย
คนนั้นกันแน่นะ...

"คุยอะไรกันอยู่เหรอคะหนุ่มๆ" กลิ่นชาโชยหอมเข้ามาในห้องพร้อมการกลับมา
ของเจ้าของบ้าน เธอวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะรับแขกก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาบ้าง
"ก็แค่นินทาคนนิสัยไม่ดีน่ะ" คุณรายว่าระหว่างหยิบแก้วบนถาดขึ้นจิบ
"แย่เลยนะคะ เขาคงสร้างปัญหาให้รายสินะ" ข..เขาหมายถึงคุณนั่นแหละครับ!!
"อ อย่าใส่ใจเลยครับ ก็แค่ผู้ชายคุยกันน่ะ แฮะๆ" ผมรีบจบประเด็นก่อนที่เธอจะรู้ตัว
"ว่าแล้วระหว่างที่ชงชาอยู่เน่โทรตามคนสอนคอร์สต่อไปของนรินทร์แล้วนะคะ"
"คอร์สอะไรเหรอครับ?" มีคนมาสอนทั้งที รอบนี้คงจะเริ่มจริงจังแล้วสินะ..
"คอร์สเรียนมารยาทพื้นฐานน่ะค่ะ"

"มารยาท!!" อยู่ๆคุณรายก็ตะโกนซะลั่น ทำเอาผมเกือบทำแก้วหลุดมือ
"ค...ค.ค.คงไม่ได้หมายถึงเรียนมารยาทแบบที่พวกเราเรียนมาใช่มั้ย?"
ุคุณรายถามเสียงสั่นแลดูหวาดกลัว เขากระแทกแก้วชาลงบนโต๊ะเสียงดัง
"ก็แบบนั้นแหละค่ะ จะมีแบบอื่นอีกเหรอ?" เรเน่ตอบกลับเสียงเรียบ
เวลาที่เธอดูนิ่งเรียบหรือเอื่อยผิดปกติ..มันมักจะตามมาด้วยเรื่องแปลกๆเสมอ
'ติ้งหน่อง~' เสียงออดบ้านที่ไม่รับอนุญาตให้ใครเข้าดังขึ้นกะทันหัน
"ดูเหมือน'เธอ'จะมาแล้วนะคะ เร็วทันใจเสมอเลยแฮะ ไปเปิดประตู
หน่อยสิคะราย"

"ธ..ธ เธอก็ไปเองสิ!! ฉันไม่ได้เป็นคนโทรเรียก'เธอ'มานี่!!" คุณรายโวยวาย
"แล้วถ้าเน่เปิดประตูผิดแบบขึ้นมาจะทำยังไงละคะ..." จะว่าไปแล้วเสียงของ
เรเน่ก็เริ่มสั่นเหมือนกันแฮะ พวกเขาดูหวาดกลัวสิ่งที่อยู่หน้าประตูบ้านไม่น้อยเลย
"แต่ฉันไม่ได้!!.." 'ปัง' เสียงกระแทกประตูดังขึ้นแทรกก่อนที่คุณรายจะเถียงจบ
เป็นเวลาเดียวกับที่ผมได้ยินเสียงเท้าของชายองครักษ์ที่ถอยกรูไปสุดกำแพง
"@1!~`½%" เสียงผู้หญิงแปลกหน้าที่ไม่รู้จักดังขึ้นจากฝั่งประตู
ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้หญิงมีวัยพอควร เสียงของเธอเล็กแหลม แต่ก็ดูน่าเกรงขาม
อย่างบอกไม่ถูก

"อาจาร์ยแนนซี่คะ รบกวนพูดภาษาอังกฤษได้หรือเปล่าคะ วันนี้เรามีแขกคนสำคัญ"
"ขอประธานโทษค่ะนายหญิง ดิฉันไม่ทันได้ทราบถึงแขกคนสำคัญในวันนี้"
เธอกำลังมองมาทางผมอยู่สินะ? ภาษาเป็นทางการนั่นทำให้รู้สึกเกร็งๆไงไม่รู้..
"สวัสดียามสายค่ะท่านชาย ดิฉันชื่อว่าแนนซี่ เป็นอาจาร์ยสอนมารยาทประจำ
ตระกูลกิลเล็ต เด็กทุกคนที่นี่ล้วนถูกสอนให้มีมารยาททางสังคมที่ถูกต้อง..
ใช่ไหมคะ? คุณราย?" คำสุดท้ายถูกส่งถึงชายมาดเถื่อนที่ยืนอยู่สุดมุมห้อง
"ค ครับ.. อาจาร์ยแนนซี่ ไม่มีใครพูดถูกไปกว่าอาจาร์ยแล้ว...ครับ!!"
'ครับ?' คุณรายเนี่ยนะพูดเพราะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!!

"ท่านผู้นี้เป็นใคร กรุณาแนะนำให้ดิฉันได้รู้จักหน่อยได้ไหมคะ?"
"เขาเป็นนักบำบัดของฉันค่ะ ทำไมไม่แนะนำตัวเองสักหน่อยละคะ?"
เสียงหวานเอ่ยส่งคำต่อมาให้ผม แม้แต่เสียงเรเน่เองก็ดูมีพิรุธชอบกล
"เอ่อ.. ผมนรินทร์ครั..."

'วืดดด!!' ประโยคของผมถูกขัดด้วยกระแสลมและการเคลื่อนไหว
ของอะไรสักอย่างที่ไม่คุ้นเคย เสียงเหมือนไม้อะไรสักอย่าง
"ห้ามทิ้งเสียงก่อนเริ่มประโยคแนะนำตัวเอง มันเป็นสิ่งที่แสดงถึง
ความไม่มั่นใจ ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำต่อหน้าสังคม!!" เสียงแหลมดังลั่น
ชวนเสียดหู ทำเอาหัวใจผมตกไปอยู่เป็นเพื่อนหัวแม่เท้า
"ห..ห๋า??" นี่มันอะไรกัน!! ท..ทำไมเธอต้องตะคอกใส่ผมด้วยล่ะ
"อย่าห๋า!! มันไม่สุภาพ การเป็นผู้ดีจะต้องเก็บกริยาให้ได้!!"
ไม้นั้นถูกกระแทกเข้ากับโต๊ะรับแขกอีกครั้ง ผ..ผมกลัว~

"ยังไงก็ขอฝากสอนมารยาทเบื้องต้นกับนรินทร์เขาด้วยนะคะ
เขาแทบไม่เคยได้เข้าสังคมมาก่อน เพราะฉะนั้นช่วยอย่าเข้มงวด.."
"ไม่ได้ค่ะ!! อย่างนี้ยิ่งต้องเข้มงวดเลย เขาเป็นคนที่ต้องดูแลนายหญิง
แถมยังต้องไปเป็นหน้าเป็นตาแทนนายหญิงอีกนะคะ จะปล่อยทำตัว
เหลวไหลให้เสียชื่อไม่ได้เด็ดขาด!! นายหญิงเองก็ทำตัวเป็นระเบียบ
เป็นแบบอย่างให้กับเขามาตลอดใช่ไหมละคะ!!" ฮืออ เรเน่ช่วยผมด้วยย

"ค่ะ.. ฉันประพฤตตัวดีอยู่เสมอค่ะ ฝากช่วยนรินทร์ด้วยนะคะ.."
อ้าว เอาตัวรอดไปซะอย่างนั้นเลย!! ผมรีบหันหาคนที่ยืนอยู่สุดกำแพง
"แล้วทำไมคุณรายถึงไม่คืนอยู่เคียงข้างเจ้านายคุณตามหน้าที่ละคะ?"
อาจาร์ยหญิงเอ่ยถามน้ำเสียงชนิดที่พร้อมจะเปิดศึกได้ทุกเมื่อ
"อ..อาจาร์ย คือผมเป็นไข้ แค่กๆๆๆ ถ้าให้ยัยนี่.. เอ้ย เรเน่.. เอ้ย
นายหญิงติดไข้ไปด้วยผมคงจะรู้สึกผิดบาปไปตลอดชีพ!!"
แหม... คนนี้ก็เอาซะกำแพงถลอกเลยนะครับ

"ดี!! สำนึกในหน้าที่ดีมากค่ะ!!.. งั้นไปกันเถอะค่ะคุณนรินทร์"
"ป..ไปไหนเหรอครับ.." ตอนนี้ผมรู้สึกอยากจะมุดดินหายไปเหลือเกิน
"ก็ต้องไปเข้าคอร์สกับดิฉันอยู่แล้วน่ะสิคะ" ห๊ะ นี่ผมต้องไปกับเธองั้นเหรอ
ผมรีบหันหาเจ้าของบ้านผู้นั่งอยู่บนโซฟาเพื่อขอความช่วยเหลือ
"ช..โชคดีนะคะนรินทร์ ขอให้จบคอร์สได้ไวๆนะคะ..." สิ่งที่ได้กลับมา
มีเพียงเสียบแหบแห้งไม่เป็นตัวเองของนายหญิงแห่งกิลเล็ต

"ม๊ายยยยยยยย!!~"



TBC ๐ ๐ ๐

Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Sat 27 Dec 2014, 03:30

EP.28 [END]
Reine's Side

หลังจากที่ส่งนรินทร์ไปเรียนมารยาทกับอาจาร์ยแนนซี่แล้วฉันจึงถือ
โอกาสสะสางงานของตัวเองต่อ อาจาร์ยแนนซี่เป็นคนที่สอนมารยาท
ให้แก่ฉันกับรายตั้งแต่สมัยที่พวกเรายังเด็ก และฉันก็รู้ถึงเกียรติศักดิ์
ของอาจาร์ยท่านดี ถึงอย่างนั้นการเรียนอย่างเข้มงวดคือสิ่งจำเป็นมาก
สำหรับนรินทร์ เป็นเพราะห่วงในท่าทางเงอะงะและกลัวว่าจะไม่มีใคร
เชื่อฟังเขาแม้จะมีอำนาจ ฉันจึงมีความจำเป็นต้องทำให้นรินทร์ดูมี
ภูมิฐานและน่าเชื่อถือมากกว่านี้ แม้ตัวฉันเองจะชอบเวลาที่เขาดู
เลิกลักมากกว่าก็ตามแต่

เวลาผ่านไปหลายวันก่อนที่นรินทร์จะกลับมาบ้านอีกครั้งด้วยสภาพ
ที่เปลี่ยนไป ท่าทางนิ่งแข็งและการเดินหลังตรงที่แลดูเกร็งสุดๆนั่น
อดทำให้ฉันขำไม่ได้ ฉันถามเขาถึงประสบการณ์การเรียนมารยาท
กับอาจาร์ยแนนซี่ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากนึกถึงมันเท่าไหร่
ท่าทีนั้นช่างเหมือนกับรายสมัยเรียนมารยาทไม่มีผิด เขากลัว
อาจราย์แนนซี่มาถึงปัจจุบันด้วยซ้ำ อันที่จริงก็ไม่ใช่แค่เขาหรอก
ที่กลัว...

หลังจากเรียนมารยาทฉันจึงต่อด้วยการสอนพื้นฐานการบริหาร
ร่วมต้นรวมถึงให้เขาได้ไปบริษัทด้วยกันบ่อยๆ ช่างโชคดีที่นรินทร์
ไม่ได้ตื่นคนหมู่มาก เขาแค่ไม่รู้วิธีการปฏิบัติตนในยามที่มีอำนาจ
แต่มารยาทที่เรียนมาก็ทำให้ผู้คนรอบข้างเริ่มมองเห็นและปฏิบัติ
ต่อเขาด้วยความยำเกรงที่มากกว่าเก่า ช่างน่าตกใจที่เจ้าตัวไม่รู้
เลยว่าตัวเองสามารถเรียนรู้ได้ไวขนาดไหน ทุกครั้งเมื่อกลับมาบ้าน
เขาก็จะกลายเป็นนรินทร์ที่ข้ออ้อนงอแงและชอบบ่นว่าตัวเองทำได้
ไม่ดีอยู่เรื่อยไป.. ที่ไม่รู้นี่เพราะมองไม่เห็นหรือไม่เชื่อมั่นในตัวเอง
กันแน่นะ?

ฉันสอนทุกอย่างที่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ให้แก่นรินทร์
แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้หวังว่าเขาจะต้องเป็นผู้อำนวยการที่สมบูรณ์พร้อม
ทั้งหมดนี่ก็เพื่อที่เขาจะได้รู้และตระหนักถึงหน้าที่และน้ำหนักที่ตัวเอง
จะต้องแบกรับหลังจากนี้ ฉันได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี
ในที่สุดวันที่ต้องส่งนรินทร์กลับไปไทยก็มาถึง ใจหายเหมือนกันแฮะ..
เราอยู่ด้วยกันมาตลอด เกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย และตอนนี้ฉันกำลัง
จะปล่อยให้เขากลับไปดูแลโรงเรียนที่ฉันสร้างขึ้น โรงเรียนแห่งนั้น
เป็นฝันชิ้นสุดท้ายของฉัน เป็นเหตุผลที่ฉันยังมีชีวิตอยู่.. เพื่อที่จะ
รอดูความสำเร็จของสถานที่แห่งฝัน

ฉันยื่นหนังสือเล่มหนึ่งให้กับชายผู้มีใบหน้าเหมือนกับบรัช ตอนนี้เรา
กำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน หน้ารั้วบ้านมีรถกำลังรอรับชายผู้นี้ไปยัง
สนามบิน เขารับหนังสือไปก่อนจะเปิดและลูบคลำหน้ากระดาษสีขาว
"นี่เป็นหนังสือเล่มแรกที่เน่คัดลอกภาษาเบลล์ให้นรินทร์ อาจจะเขียน
ผิดไปบ้างก็อย่าถือสาเลยนะคะ.. ถ้าอยู่ในสถานการณ์ที่คิดไม่ออก
หรือไม่รู้จะทำยังไงดีก็ให้วิธีที่เขียนอยู่ในหนังสือเล่มนี้นะคะ"
"ข..ขอบคุณนะครับ" รอยยิ้มไม่มั่นใจเผยบนหน้าชายหนุ่มเบื้องหน้า
ฉันรู้ว่าเขาอยากอยู่กับฉันมากกว่าที่จะกลับไปดูแลโรงเรียน ยังไงซะ
งานผู้อำนวยการก็เป็นงานรอง.. เป็นงานที่ฉันอยากให้เขาได้สัมผัส

"เราจะได้เจอกันอีกจริงๆใช่ไหม" นรินทร์ถามน้ำเสียงไม่สบายใจ
ฉันหวังว่าเขาจะเก็บอารมณ์ได้ดีกว่านี้ในยามที่ต้องทำงานจริงจัง
แต่ถึงอย่างนั้นแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ชอบความจริงใจนั้นหรอก...
"ต้องเจอกันอยู่แล้วสิคะ คิดว่าเน่จ่ายค่าจ้างนรินทร์ไปเท่าไหร่แล้ว"
ฉันแกล้งหยอกเพื่อให้เขาสบายใจก่อนที่จะส่งชายผู้คุ้นเคยไปยังรถ
ตัวรถขยับออกไปพร้อมกับใจฉันที่หายวาบไปเช่นกัน รู้สึกเหงาๆยังไง
ก็ไม่รู้แฮะ ก็ยังดีที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่คนเดียว...

"ไม่อยากให้ไปก็ยังรั้งไว้ทันนะ" เสียงทุ้งนั้นดังมาจากผู้ชายหัวสี
ชมพูแปร๊ดที่ยืนอยู่ไม่ไกล ราย เกร์ดีน บอดิการ์ดผู้รู้ไปซะหมดทุกเรื่อง
"จะไปทำอย่างนั้นได้ยังไงละคะ.." ฉันกร่นน้ำเสียงขุ่นใจเล็กน้อย
"ฉันว่านายนั่นไม่เหมาะกับการเป็นผู้อำนวยการเลยสักนิด ถึงเธอจะ
เพี้ยนๆไปบ้างแต่ก็ไม่เคยมองคนผิด ถ้านรินทร์ไม่เหมาะสมกับการ
เป็นผู้อำนวยการแล้วเธอจะส่งเขาไปทำไม?"

"นรินทร์เค้ามีเซ้นส์ในด้านการดูแลผู้อื่น เขาแค่ไม่มั่นใจในตัวเองนิดหน่อย
นี่เป็นโอกาสดีที่จะทำให้เขาได้รู้จักกับตัวเองมากขึ้น อีกอย่าง..."
ฉันกลืนคำพูดลงคอก่อนที่จะเอ่ยออกไป จะให้พูดได้ยังไงว่าฉันแอบ
หวั่นการที่ต้องอยู่กับนรินทร์อยู่ไม่น้อยเลย ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะโดนจับ
ทดลองอะไรวันไหนบ้าง ฉันรับเรื่องแบบนั้นบ่อยๆไม่ไหวหรอกนะ..
"แต่ดูเขาไม่ค่อยอยากไปเลยนี่นา หน้างี้หงอยอย่างกะหมาโดนทิ้ง"
"นรินทร์เขาติดเน่มากเพราะว่าโลกของเขามีแค่เน่คนเดียว ในบ้าน
หลังนี้มีแค่เน่อยู่ ถ้าเน่จะขังเขาไว้ที่นี่ก็คงจะเห็นแก่ตัวจนเกินไป
มันคงจะดีกว่าถ้าเขาได้อยู่ในสังคมปกติ"

นรินทร์ควรที่จะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ควรที่จะได้อยู่ในสังคม เขาเป็น
คนที่ดีมาก อีกหน่อยคงจะมีคนรักเขามากมาย ถ้าฉันเก็บเขาไว้
กับตัวก็คงจะเป็นเรื่องที่เห็นแก่ตัวมาก ฉันไม่ใช่คนที่เขาควรอยู่
เคียงข้าง ไม่ใช่คนที่ควรรัก... ฉันหวังว่าเขาจะได้รู้จักกับความรัก
ในสถานที่แห่งนั้น ความรักในแบบที่ครั้งหนึ่งฉันเคยได้สัมผัส
"ว่าแล้วเธอให้หนังสืออะไรนรินทร์ไปเหรอ มันไม่มีหน้าปกนี่นา?"
"เน่คัดลอกมาจากหนังสือที่ชื่อว่า '108 วิธีพิชิตใจยัยยาหยี๋' น่ะค่ะ"
"ห..ห๊ะ!!" ฉันอดขำหน้าตาตกใจของรายไม่ได้ พอนึกนรินทร์ที่
พูดจาหวานเลี่ยนเหมือนในหนังสือที่ให้ไปก็ยิ่งขำหนักเข้าไปใหญ่

"หวังว่านรินทร์จะมีความสุขกับงานผู้อำนวยการนะคะ"



END ๐ ๐ ๐

Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: นรินทร์ ซีรีย์ [ย้อนรอยอดีตนรินทร์][END]

ตั้งหัวข้อ  Rokutodes on Fri 01 Jul 2016, 13:19

อ่านจบแล้วคร้าบบบบบ พี่เรเน่ ถึงจะดูเป็นคนแปลกๆ แต่ก็ น่ารักมากๆเลย
และก็ ผอ. ยินดีต้อนรับนะครับ และก็ พยายามเข้านะครับ ผมจะช่วยอีกแรงนึงนะ

อ่านสนุกมากๆ น่าติดตามเสมอจริงๆครับ ขอบคุณสำหรับเนื้อเรื่องดีๆของผอ.นะครับ ผู้แต่ง ผอ.นรินทร์


Rokutodes

INFO. Dasakorn Anekkarn
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3
ชมรม : ตะหลิวทองคำ
-1% Grade Exp. | x2 VALENTINE POWER TAG Ability

Ore Ore : 115
Spirit Point : 21908662
CHIPS +938 K



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1435/1470  (1435/1470)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

หน้า 3 จาก 3 Previous  1, 2, 3

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน


Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
QUAINT & NOBLEMAN (EST.1990) © Copyright 2015, All Rights Reserved.