ลุ้นรับเงินล้านและของรางวัลมากมายกับ "Spectacular Award" จากสปอนเซอร์ ดึงเสน่ห์ของผลงานคุณออกมาให้พวกเราได้ชม!!
สวัสดี! ผู้มาเยือน ยินดีต้อนรับสู่ Quaint School Community คอมมูโรงเรียนสำหรับผู้พิการ
แผนที่โรงเรียนและภาพบรรยากาศโรงเรียนใหม่มาแล้ว!! "คลิ๊กที่นี่" พร้อมเปิดจองห้องพักแล้ววันนี้เป็นต้นไป!!

Share
Go down
avatar
Quaint Foundation
Quaint Foundation
ClassLv.50
INFO.Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Star Piece1012
CHIPS+89 M 451 K 798



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)
ดูข้อมูลส่วนตัว

Duende [EP.01]

on Thu 23 Jun 2016, 02:00
Duende
With love and regards
ด้วยรักและปรารถนาดี


เรื่องราวดังต่อไปนี้เป็นเรื่องสมมุติที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง
ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเรื่องจริงหรือสถานที่จริงแต่อย่างใด





EP.01

หลังจากที่ได้รับอนุญาตให้ผ่านจากป้อมรักษาความปลอดภัย
ฉันก็ขับรถเข้ามาในสวนกว้างร่มรื่นแห่งหนึ่ง ด้านหน้าคือคฤหาสน์
สีขาวหลังใหญ่ที่แม้จะมองไกลๆก็ยังเห็นรายละเอียดงดงาม
จนรู้สึกว่าเฟอรารีสีแดงที่ขับอยู่นี้ไม่ได้เข้ากับสถานที่เลยสักนิด

'กึก กึก กึก'

ฉันเคาะพวงมาลัยหวังคลายความกังวลในจิตใจ ไม่ชินกับสถานที่
เป็นทางการแบบนี้เลยแฮะ หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีนะ
ฉันให้กำลังใจตัวเองพลางขับรถมุ่งไปยังตัวคฤหาสน์

.
.
.

"คุณ 'เรเน่ กิลเล็ต' สินะครับ"

ทันทีที่รถจอดก็มีผู้ชายชุดสุภาพคนหนึ่งออกมาต้อนรับ เขาเป็น
ผู้ชายวัยกลางคนรูปร่างมีเนื้อ ใบหน้าติดรอยยิ้มบางตามมารยาท
ฉันพยักหน้ารับก่อนจะลงจากรถเพื่อจับมือทักทายกับเจ้าสถานที่

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมชื่อ 'เบอร์นาร์ด' จะมาเป็นคนนำทาง
ให้คุณเองนะครับ"

น้ำเสียงนั้นเป็นน้ำเสียงเรียบง่ายไม่ได้ดูยินดียินร้ายอะไรเป็นพิเศษ
ราวกับเป็นประโยคที่ใช้เป็นประจำ เขาคงจะทำงานที่นี่มานานแล้ว
ต่างจากฉันที่เหงื่อแอบผุดอยู่ตามขมับทั้งๆที่บรรยากาศดีมีลมพัด

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่สถานทูตอเมริกาประจำประเทศไทยครับ"

นี่แหละคือตัวการของความกังวล เพราะครั้งนี้ฉันตัดสินใจรับงาน
ให้กับ 'สถานทูต' ที่ทั้งเป็นทางการและเคร่งครัดแบบสุดๆ
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวบรวมความมั่นใจก่อนจะเดินตาม
เข้าไปยังตัวคฤหาสน์

"ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ท่านทูตท่านติดธุระสำคัญกะทันหัน
ผมจะเป็นคนคุยกับคุณไปพลางๆก่อน"
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ"

ก็ดีเหมือนกัน บอกตามตรงตอนนี้ใจยังไม่พร้อมจะพบบุคคล
สำคัญระดับประเทศขนาดนั้นสักเท่าไหร่ คุณเบอร์นาร์ดพาฉัน
มายังห้องรับรองแขกที่ทั้งกว้างขวางสบายตา หน้าต่างบานกว้าง
ถูกเปิดรับลมยามเย็น เพราะมีต้นไม้ล้อมรอบบริเวณถึงได้อากาศ
สดชื่นสินะ ทั้งๆที่ตัวสถานที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองที่มีแต่ควันรถแท้ๆ

ฉันทิ้งตัวลงบนโซฟาพลางคุยเรื่องเรื่อยเปื่อยตามประสาคนมีเวลา
ว่าแต่ฉันจะต้องรอนานขนาดไหนกันนะ? บอกนรินทร์ไว้ว่าจะกลับ
ไปทานข้าวด้วยซะด้วยสิ

"ไม่ทราบว่าท่านทูตจะสะดวกอีกทีเมื่อไหร่หรือคะ?"
"เช้ามืดของวันพรุ่งนี้ก่อนที่ตารางงานของท่านจะเริ่มครับ"
"ขอทราบได้ไหมคะว่าเช้ามืดนี่ประมาณกี่โมง?"
"ตีห้าครับ"
'เช้าเวอร์!'

เหมือนกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงความลำบากใจของฉัน เขาจึงพูดขึ้นต่อ

"ถ้าไม่รังเกียจคืนนี้อยากจะพักผ่อนที่นี่ไหมครับ? พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้อง
เดินทางมาแต่เช้า ทางเราจะจัดห้องรับรองแขกให้เป็นอย่างดี"

ฮึ่มม ไม่ค่อยอยากนอนนอกสถานที่เลยแฮะ แต่ถ้ามีนัดตอนตีห้า
ก็แปลว่าอาจจะต้องตื่นตั้งแต่ตีสาม ตามนิสัยแล้วถ้านรินทร์เห็น
ฉันลุกเขาก็จะต้องตื่นตามแน่ๆ เขาเองก็ทำงานเหนื่อยไม่แพ้กัน
มันคงจะดีกว่าถ้าฉันไม่รบกวนเวลานอนของเขา

"ถ้าเช่นนั้นก็รบกวนด้วยนะคะ"

ฉันตอบตกลงอย่างช่วยไม่ได้ ยังไงซะนี่ก็เป็นงานชิ้นแรกๆของ
บริษัทเวิร์ล เพื่อความก้าวหน้าของบริษัทฉันจะไม่เลือกงานและ
ไม่ทำตัวเรื่องมาก บริษัทเวิร์ลเป็นบริษัทรับวางแผนเชิงธุรกิจ
และหน้าที่ในวันนี้ของฉันก็คือการจัดตารางงานอันยุ่งเหยิงของ
ท่านทูตอเมริกาประจำประเทศไทยเสียใหม่ แม้จะฟังดูง่ายแต่
ประเด็นอยู่ที่อีกฝ่ายเป็นถึงคนระดับสูง ถ้าฉันพลาดขึ้นมาก็
อาจจะส่งผลเสียระดับประเทศได้ โอ้พระเจ้า นี่ฉันคงจะไม่
สร้างสงครามหรอกใช่ไหม...

"คุณรเน่ครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

ตายแล้ว นี่ฉันแสดงสีหน้าแบบไหนออกไปเนี่ย ฉันจะไหวม๊ายย
นี่สินะที่เขาบอกว่า

'With great power comes great responsibility'

พลังอันยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง นี่ก็เพื่อ
บริษัทเวิร์ลนะเรเน่ เธอต้องทำให้เวิร์ลได้รับความไว้วางใจ เพื่อที่
บริษัทของเราจะเดินหน้าต่อไปได้!! ทว่าต่อให้บริษัทเดินหน้าไป
ไกลเพียงใดแต่ขาที่สั่นอยู่ตอนนี้ก็ไม่มีเรียวแรงจะเดินแล้ว...

"ขออนุญาตไปห้องน้ำนะคะ"

ฉันลุกขึ้นก่อนจะเดินคอตกออกจากห้องรับแขก น่าอายเหลือเกิน
เขาจะเห็นไหมนะว่าฉันกำลังกลัวจนตัวสั่นไปหมด สุดท้ายจึง
ตัดสินใจใช้เรี่ยวแรงที่พอเหลือในการปลีกตัวออกมา ฉันนี่มัน
อ่อนแอจริงๆ ก่อนหน้านี้ก็เอาแต่ใช้ชีวิตด้วยการหลบอยู่หลังบรัช
ต้องให้บรัชคอยปกป้อง พอตอนนี้คิดจะทำอะไรด้วยตัวเองขึ้นมา
ก็กลายเป็นซะแบบนี้ ได้แต่เดินไปเรื่อยๆโดยไม่เห็นเส้นทาง...

'~~~♫'

เสียงทำนองอะไรนะ? เมื่อเงยหน้าขึ้นจากห้วงความคิดอีกที
จึงเห็นว่าตัวเองอยู่ในสถานที่แปลกตาไม่คุ้นเคย ราวกับโดน
มนต์สะกด ขาเริ่มก้าวเดินตามเสียงทำนองที่ไม่เคยได้ยิน
ท่วงทำนองช้าๆให้ความรู้สึกหม่นหมองทว่ากลับฟังดูน่าค้นหา
อย่างประหลาด อีกใจก็คิดว่าเสียงนั้นอาจจะทำให้หลุดออก
จากโถงระเบียงยาวที่ดูจะไม่มีที่สิ้นสุดนี้ เสียงเพลงนำพาเดิน
ออกจากโถงมายังระเบียงเปิดกว้างที่มีฉากหลังเป็นต้นไม้
สีเขียวสบายตา

ที่ระเบียงปรากฏร่างของเด็กผู้ชายคนหนึ่งกับกีต้าร์หนึ่งตัว
เสียงเพลงดังมาจากกีต้าร์ตัวนี้เองสินะ กีต้าร์ตัวเดียวสามารถ
ดังกังวาลได้ขนาดนี้เชียวหรือ? ภาพเด็กผู้ชายริมระเบียง
สะกดสายตาให้จ้องมอง เรือนผมสีทองพลิ้วไสวตามสายลม
ยามเย็น หน้าตาของผู้บรรเลงไม่แสดงออกซึ่งอารมณ์ใดๆ
ดวงตาสีเทาหม่นหมองดูว่างเปล่าไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ทั้งๆที่
มือกำลังดีดสายกีต้าร์สร้างทำนองที่เปี่ยมไปด้วยห้วงอารมณ์
แต่ตัวคนเล่นกลับไม่สะท้อนอารมณ์ใดๆ ราวกับเป็นเพียง
ตุ๊กตาในกล่องเพลงที่ถูกไขลานให้เล่นเพียงเท่านั้น

ทว่าไม่รู้ทำไม... ถึงหยุดมองตุ๊กตาตัวนี้ไม่ได้เลย...
ราวกับเป็นภาพวาดศิลปะอันตราตรึงใจ...

'แกร๊ก'

เพราะเผลอเหยียบกิ่งไม้เข้าจึงทำให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงตัวตน
ดวงตาหม่นหมองชำเลืองมองแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไป
มองหมู่ไม้ เสียงดนตรีเศร้าสร้อยยังคงเล่นต่อไปราวกับ
ตั้งใจทำเป็นไม่เห็น ร่างเล็กค่อยๆขยับตัวหันหลังให้เป็น
เชิงสื่อไม่อยากยุ่งเกี่ยว ยิ่งมองแผ่นหลังเล็กๆนั่นยิ่งทำให้
รู้สึกถึงน้ำหนักของความรู้สึกบางอย่างที่กดทับไหล่บางเอาไว้
ถึงแม้ฉันจะเปิดโรงเรียนเพื่อคนพิการแต่ฉันก็สามารถพูด
ได้อย่างเต็มปากกว่า

'เกิดมายังไม่เคยเห็นเด็กคนไหนมืดมนขนาดนี้มาก่อน'

และนั่นก็จุดประกายความสนใจทำให้ตัดสินใจเดินเข้าใกล้
ฉันเดินไปนั่งยองๆอยู่เบื้องหน้าเด็กชายตัวเล็ก

"ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย แต่งเองเหรอคะ?"

ฉันเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า แต่อีกฝ่ายกลับเมินสนิทใจ
ด้วยความที่เปิดโรงเรียนเพื่อผู้พิการจึงทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่าเขา
อาจจะพิการทางการฟัง แต่คนหูพิการจะเล่นทำนองได้เสนาะหู
ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? หรือเขาจะฟังภาษาไทยไม่ออกกันนะ?

"ชื่ออะไรเหรอคะ?"

ครั้งนี้ฉันลองเปลี่ยนวาจาเอ่ยภาษาอังกฤษดูบ้าง ระหว่างที่ชวนคุยใจ
ก็เริ่มนึกโทษตัวเองที่ไม่เคยคลุกคลีกับเด็กนักเรียนในโรงเรียนของ
ตัวเองเลย ถ้าเป็นนรินทร์เขาคงจะทำให้เด็กคนนี้ยิ้มได้ในชั่วอึดใจ
เจ้าเด็กน้อยไม่มองฉันเลยแม้แต่น้อย และถึงแม้จะเรียก 'เจ้าเด็กน้อย'
แต่เขาก็น่าจะอยู่รุ่นราวคราวมัธยมต้นแล้ว

"เพราะจังเลยนะคะ"

เจ้าเด็กน้อยชะงักหยุดมือจากการดีดกีต้าร์ ในที่สุดก็ทำให้สนใจ
ได้แล้วสินะ ถึงฉันจะไม่ได้ตั้งใจรบกวนการเล่นเพลงของเขาก็เถอะ
ดวงตาสีเทาที่มองมาไร้ซึ่งแววตาความรู้สึก ราวกับถูกมองโดยตุ๊กตา
ที่ไร้ซึ่งจิตใจ แววตานิ่งเรียบที่มองมาทำให้นึกคำพูดต่อไม่ออก
เพราะโดยปกติแล้วคนเรามักไม่พูดกับตุ๊กตา ฉันไม่สามารถสัมผัส
ได้ถึง 'ชีวิต' ภายในมนุษย์ไขลานคนนี้

'~~~♫'

เด็กไขลานมองฉันอยู่เงียบๆสักพักก่อนที่เสียงกีต้าร์จะดังขึ้นอีกคราว
หากคราวนี้เสียงที่เคยติดโทนเศร้าหมองฟังดูอบอุ่นขึ้นมากกว่าเก่า
ระหว่างที่เล่นดวงตาสีเทาก็จ้องมองที่มือของฉัน.. มือของฉันงั้นเหรอ?
เมื่อก้มมองตามสายตาจึงเห็นว่ามือของตัวเองกำลังสั่นคลอนเห็นได้ชัด
จริงสิ ฉันกำลังกลัวกับงานครั้งนี้ หวาดกลัวในความผิดพลาดและสิ่งที่
ยังไม่เกิดขึ้น หากท่วงทำนองสบายหูนี้กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างน่า
ประหลาด ราวกับว่ากำลังถูกห่อหุ้มปลอบประโลมด้วยเสียงเพลง
ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะไม่ได้ไร้จิตใจอย่างที่คิดสินะ

"ขอบคุณนะคะ"

ฉันยิ้มขอบคุณพลางมองมือที่ค่อยๆหยุดสั่นจนกลับมาเป็นปกติ
เจ้าเด็กหน้านิ่งมองฉันด้วยท่าทีอึกอักเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นวิ่ง
กอดกีต้าร์หนีจากไป อ้าว.. ไปซะแล้ว ฉันยิ้มน้อยๆกับตัวเอง
จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินออกจากระเบียงหลังคฤหาสน์

.
.
.

"ขอโทษนะคะที่หายไปนาน"

คุณเบอร์นาร์ดเงยหน้าขึ้นมองฉันที่พึ่งกลับมา ทันทีที่เห็นเขาก็
เผยรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"สีหน้าดูดีขึ้นนะครับ"

คำทักทายนั้นทำเอาประหลาดใจพอตัว แสดงว่าฉันคงประหม่าอย่าง
เห็นได้ชัดจริงๆ แต่เพราะเสียงเพลงเสนาะหูทำให้ลืมความกังวลไป
ชั่วขณะ คงต้องขอบคุณเจ้าเด็กไขลานคนนั้นละนะ

"ฉันไปเจอเด็กคนนึงที่เล่นกีต้าร์เพราะมากๆ แต่เขาไม่ยอมพูดด้วยเลย"
"อ้อ.."

ึคุณเบอร์นาร์ดหลบสายตาแสดงให้เห็นถึงความลำบากใจ จากนั้นจึง
เปล่งน้ำเสียงแห้งๆบอกอธิบาย

"ต้องขอโทษในความเสียมารยาทด้วยนะครับ แต่แก 'พูดไม่ได้' น่ะครับ"






TBC ๐ ๐ ๐

Signature ------------------------------------------------>
ขึ้นไปข้างบน
Similar topics
Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
2012 © QUAINT | Powered by THE NOBLEMAN ®