Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Sat 28 Feb 2015, 23:26

สืบเนื่องจากกิจกรรม Quaint Star

สวัสดีครับ เดือนนี้เรามากับกิจกรรมอย่างการประกวดควิ้นท์สตาร์
งานที่จะให้ทุกคนได้งัดความสามารถพิเศษร้องรำทำเพลงมาใช้
กันให้เป็นประโยชน์ครับผม ครั้งนี้ผมมากับภารกิจที่จะทำให้ทุกคน
อินไปกับบรรยากาศงานประกวดมากขึ้น เรามาแชร์กันดีกว่าว่า
แต่ละคนเตรียมการประกวดครั้งนี้กันอย่างไรบ้าง!!



ระยะเวลาภารกิจ พิมพ์ว่า:SUN 01/03/15 ; 00.00 TH - MON 16/03/15 ; 23.59 TH
รายละเอียดภารกิจ พิมพ์ว่า:เขียนบรรยายบรรยากาศระหว่างการเตรียมงานควิ้นท์สตาร์ของตนเอง โดยต้องมีตัวละครอื่นร่วมบทด้วยอย่างน้อย 3 คน
กฏการให้สแตมป์ พิมพ์ว่า:คุณภาพของเนื้อหางานเขียน 80% วิธีการสื่อสาร (วิธีการเขียน,ใช้คำ,ความถูกต้องของภาษ) 20%




>> ของรางวัลสำหรับนักเรียน (Student Class)

A. รางวัลสำหรับนักเรียนที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับเพอร์เฟ็ค 100%



  • S - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีนิล
    สุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp.จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็ค
    เป็นที่น่า
    ประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,500,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


B. รางวัลสำหรับนักเรียนที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับยอดเยี่ยม 80% ขึ้นไป



  • A - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีทับทิม
    สื่อถึงความหรูหรา มีมูลค่า +80 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ยอดเยี่ยมเป็น
    ที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1.250,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


C. รางวัลสำหรับนักเรียนที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับโดดเด่น 75% ขึ้นไป



  • B - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีไพลิน
    สื่อถึงความลึกล้ำ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้อย่างดีเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


D. รางวัลสำหรับนักเรียนที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับปานกลาง 50% ขึ้นไป



  • C - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับปานกลางในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสี
    มรกตสื่อถึงความมั่นคง มีมูลค่า +50 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เป็นที่น่า
    พอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +900,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


E. รางวัลสำหรับนักเรียนที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับต่ำกว่าเกณฑ์ควรพัฒนา 35% ขึ้นไป



  • D - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับต่ำในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีแอเมทิสต์
    สื่อถึงความเรียบง่าย มีมูลค่า +35 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจผ่านเกณฑ์ตามที่
    ได้รับมอบหมายไว้
  • Spirit Point +800,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


>> ของรางวัลสำหรับอาจารย์ (Teacher Class)

A. รางวัลสำหรับอาจารย์ที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับเพอร์เฟ็ค 100%



  • 3 STAR DIAMOND STAMP
    [ TEACHER CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับอาจารย์เท่านั้น มีลักษณะเป็นเพชรสีดำ
    ผสมทองคำแท้ มีมูลค่า +100 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็คเป็นที่
    น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,500,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


B. รางวัลสำหรับอาจารย์ที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับโดดเด่น 75% ขึ้นไป



  • 2 STAR SAPPHIRE STAMP
    [ TEACHER CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับกลางในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับอาจารย์เท่านั้น มีลักษณะเป็นแซฟไฟร์
    สีฟ้าผสมทองคำแท้ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ดีเยี่ยมเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


C. รางวัลสำหรับอาจารย์ที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับปานกลาง 50% ขึ้นไป



  • 1 STAR EMERALD STAMP
    [ TEACHER CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับปกติในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับอาจารย์เท่านั้น มีลักษณะเป็นผลึกมรกต
    สีเขียวอร่าม มีมูลค่า +50 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจที่มอบหมายผ่านเกณฑ์
  • Spirit Point +750,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


>> ของรางวัลพิเศษจากผู้อำนวยการ

.....ถ้วยรางวัลแต่ละชนิดจะถูกมอบให้กับ นักเรียน-อาจารย์ ที่มีผลงานสร้างสรรค์เกิน
ขอบเขตของจินตนาการ โดยระดับถ้วยเกียรติยศและจำนวนที่จะมอบให้นั้นขึ้นอยู่กับผู้
อำนวยการโรงเรียนเท่านั้น แม้ผลงานที่เพอร์เฟ็คแต่ถ้าขาดความสร้างสรรค์ก็จะไม่ได้
รับถ้วยรางวัลเกียรติยศก็เป็นได้ ในทางกลับกันหากผลงานไม่ได้สวยจนน่าตะลึงแต่ถ้า
หากมีความสร้างสรรค์ ผู้อำนวยการก็สามารถมอบถ้วยเกียรติยศให้ได้...



GOLDEN HONOR DEGREE TROPHY
ถ้วยเกียรติยศทองคำแท้ มอบให้แด่ผู้ที่สามารถปฎิบัติภารกิจหรือร่วมกิจกรรมต่างๆที่ทาง
โรงเรียนจัดขึ้นได้น่าประทับใจผู้อำนวยการเป็นอย่างมาก

SILVER HONOR DEGREE TROPHY
ถ้วยเกียรติยศเงินแท้ มอบให้แด่ผู้ที่สามารถปฎิบัติภารกิจหรือร่วมกิจกรรมต่างๆที่ทางโรงเรียน
จัดขึ้นได้น่าประทับใจผู้อำนวยการ

BRONZE HONOR DEGREE TROPHY
ถ้วยเกียรติยศทองแดง มอบให้แด่ผู้ที่สามารถปฎิบัติภารกิจหรือร่วมกิจกรรมต่างๆที่ทางโรงเรียน
จัดขึ้นได้น่าดึงดูดใจผู้อำนวยการ


แก้ไขล่าสุดโดย Nearmoki-2b เมื่อ Tue 17 Mar 2015, 00:05, ทั้งหมด 1 ครั้ง

Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  EUR on Thu 05 Mar 2015, 02:31

'การออดิชั่นผ่านไปแล้วช่วงเวลาหนึ่ง มีผู้สนใจและกำลังจะสมัครเข้ามากันมากมาย'
คือสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่ในหัวตอนนี้ ซึ่งความคิดนี้มันทำให้ผมเริ่มวางแผนกับตัวเองใน
ฐานะของตัวแทนสปอนเซอร์การจัดงานครั้งนี้และกรรมการตัดสินรอบออดิชั่น

ผมได้ติดต่อไปยังทางบริษัท NOBLEMAN (EST.1990) เพื่อเบิกงบประมาณใน
การจัดและตกแต่งเวทีของหอประชุมสเตเดี้ยมชั้น 4 ณ อาคารเรียนที่เป็นสถานที่
ในการจัดงาน Quaint Star 2015 ครั้งนี้ และจะต้องติดต่อขออนุญาติเพื่อเข้าไป
ดำเนินการตกแต่งภายในหอประชุมเป็นเวลา 3 วันกับผู้อำนวยการโรงเรียนนรินทร์
ทำให้ผมจะต้องเดินทางมายังโรงเรียนนี้อีกครั้ง และสถานที่แรกที่ผมตรงดิ่งไปคือ
ร้านกาแฟ La Pastel เพื่อซื้อ Cappuccino ร้อนที่เป็นของโปรดปรานที่สุดของ
ผู้อำนวยการนรินทร์ไปฝากถึงห้องพักนั่นเอง

"ก๊อก ก๊อก..." ผมเคาะประตูทันทีที่มาถึงห้องพักของผู้อำนวยการนรินทร์บนชั้น 3
ของอาคารเรียน พร้อมกับส่งเสียงทักทายหน้าประตูอย่างสดใสร่าเริง...

"ก๊อก ก๊อก... ขอโทษครับ ผมเอลีทครับ!"
"..."
"..."

ความเงียบคือสิ่งที่ผมได้รับกลับมาจากประตูหน้าห้องนั้น...
"สงสัยคงอยู่บนชั้น 2 ที่เป็นส่วนพักอาศัยเลยไม่ได้ยินแน่ๆ" ผมพูดกับตัวเองเช่นนั้น

ผมไตร่ตรองสถานการณ์ในทันทีหลังจากความเงียบเข้ามาปกคลุม เพราะถ้าหากว่าผม
ยังไม่อยู่ต่อหน้าผู้อำนวยการนรินทร์ภายในไม่กี่นาทีนี้ Cappuccino ร้อนๆแก้วนี้คง
ไม่เหลือแม้แต่รสชาติความอร่อยอีกแล้ว

"ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ่บ ปิ้บ ปิ๋บ ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ่บ ปิ้บ..." ผมกดโทรศัพท์มือถือต่อสายตรงไปยังห้อง
รักษาความปลอดภัยในทันที เพื่อให้ทางเจ้าหน้าที่ติดต่อเข้าไปยังห้องพักผู้อำนวยการ
นรินทร์ เพื่อให้เจ้าของห้องที่กำลังน่าจะพักผ่อนอยู่รับรู้ถึงการมาของผม

"ครับ!.. ห้องรักษาความปลอดภัยครับ" ปลายสายตอบรับผมอย่างฉะฉาน

"ผมเอลีทนะครับ รบกวนช่วยติดต่อแจ้งผู้อำนวยการนรินทร์ให้ผมทีครับ และรบกวน
เปิดประตูห้องผู้อำนวยการนรินทร์ให้ผมด้วยครับ จะได้ไม่ต้องลำบากผู้อำนวยการ
เดินมาเปิดเอง" ผมแนะนำตัวพร้อมแจ้งความต้องการเพื่อความรวดเร็ว ก่อนที่ไอร้อน
ของกาแฟร้อนๆนี้จะหมดไป

"รับทราบครับคุณเอลีท!" หลังจากปลายสายตอบรับ เพียงไม่กี่วินาที ประตูได้ถูกเปิด
ออกต่อหน้าผมทันที พร้อมกับได้ยินเสียงจาก Auto-Notice ทีประกาศจากทางห้อง
รักษาความปลอดภัย ออกมาจากลำโพงที่ติดอยู่รอบห้องของผู้อำนวยการโรงเรียน
ทำให้ไม่ว่าแม้ผู้อำนวยการโรงเรียนจะอยู่ส่วนใดของห้องพัก จะสามารถรับรู้ถึงการมา
เยือนของแขกต่างๆนั่นเอง

"สวัสดีครับ! คุณนรินทร์" คำพูดได้เอ่ยขึ้นทันทีที่ผมเห็นผู้อำนวยการนรินทร์

"อ้าว! สวัสดีครับคุณเอลีท ไม่ได้เจอกันนาน มีธุระอะไรเหรอครับ?" ผู้อำนวยการนรินทร์
ตอบอย่างร่าเริง

"นี่ครับ คาปูชิโน่ร้อนๆของโปรดคุณนรินทร์..." ผมยื่นของฝากที่ผมพยายามทำเวลา
เต็มที่เพื่อให้ความอร่อยยังคงคับแก้วอยู่เช่นเดิมให้กับผู้อำนวยการนรินทร์

"ว้าว! ขอบคุณมากนะครับคุณเอลีท" ผู้อำนวยการนรินทร์ขอบคุณพร้อมกับรับกาแฟ
แก้วนั้นอย่างดีใจ ไม่ต่างกับเด็กได้ของเล่นที่อยากได้

หลังจากผู้อำนวยการรับกาแฟแก้วนั้นไปแล้วก็ดื่มอย่างเอร็ดอร่อย ผมได้เปิดเรื่องที่
เป็นจุดประสงค์ของการมาเจรจางานครั้งนี้ทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา...
"วันนี้ผมจะมาขออนุญาตเข้าใช้หอประชุมสเตเดี้ยมที่ชั้น 4 เพื่อตกแต่งภายในต้อนรับ
การประกวด Quaint Star 2015 เร็วๆนี้ครับ แล้วก็จะคุยเกี่ยวกับรายละเอียดของ
กิจกรรมการประกวดด้วยครับ"

"อ๋อ ได้ครับ! งั้นเชิญทางนี้ครับคุณเอลีท..." ผู้อำนวยการนรินทร์ได้เชิญผมไปคุย
รายละเอียดต่างๆที่โต๊ะทำงานทันที ซึ่งผมได้คุยและสรุปข้อมูลทั้งหมดภายในเวลา
อันรวดเร็ว

"ขอบคุณนะครับคุณนรินทร์ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ.." สิ้นสุดการประชุมงาน ผมได้
ขอตัวไปทำธุระต่อ เพราะเนื่องจากต้องไปแจ้งเบิกงบประมาณกับทางสำนักงานใหญ่
ของบริษัท NOBLEMAN (EST.1990)

"ครับผม ไว้ว่างๆหาเวลามาดื่มกาแฟกับผมบ้างนะครับคุณเอลีท!" ผู้อำนวยการกล่าว

"ได้ครับ ไว้ว่างๆผมจะมานั่งดื่มด้วยนะครับ... แต่ผมขอเป็นโกโก้ หรือ ช็อคโกแลต
เย็นๆสักแก้วน่าจะดีกว่าครับ ผมดื่มกาแฟไม่เป็น" ผมพูดพร้อมกับยิ้มและยักไหล่ให้
กับผู้อำนวยการนรินทร์ แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นผมก็ตามที ก่อนจะเดินออกจากห้อง
และไปทำธุระอื่นต่อไป

EUR
Chairman's Club
NOBLEMAN (EST.1990)

Chairman's ClubNOBLEMAN (EST.1990)

INFO. Elite Urban Royle
รักษาการณ์ประธานปกครอง
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (★)
ได้รับโบนัสเงินฝาก (CHIPS) ในอัตรา 5.0% ต่อเดือน

Ore Ore : 526
Spirit Point : 33999779
CHIPS +403 M 504 K 180

+2.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | มีโอกาสเพิ่ม +5% Spirit Point (BONUS) ที่ได้รับจากภารกิจหลัก

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
44172/54000  (44172/54000)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  EinZ on Mon 09 Mar 2015, 00:16

มาส่งภารกิจครับ
Edit: ฉบับแก้ไขครั้งที่ 3

เตือนก่อนว่ายาว:
"เฮ้อ... ร้อน"

ผมนั่งแหมะลงที่เก้าอี้ตรงทางเดินขึ้นลงระหว่างชั้นในตัวอาคารเรียนยามบ่าย
สัปดาห์นี้ถือเป็นสัปดาห์ว่างๆ ไม่มีเรียนของนักเรียนควิ้นท์สคูล เพราะปลาย
สัปดาห์นี้ โรงเรียนจะมีกิจกรรม นั่นคือการประกวดร้องเพลง ควิ้นท์สตาร์
งานนี้ค่อนข้างใหญ่ ปกติผมก็คิดว่าไม่ว่าจะมีกิจกรรมไหนๆ มันก็ออกมา
อลังการเสมอเลยนะ พอไม่มีเรียนแบบนี้แล้ว ทั้งโรงเรียนก็ดูเหมือนจะมีเสียง
เอะอะของนักเรียนดังอยู่ตลอดเพราะคุยได้ไม่มีใครห้าม แถมบางคนยังถือ
โอกาสนี้โดดเรียนอีก แต่บางคนก็เลือกที่จะมาซ้อมร้องเพลงกับเพื่อนที่
โรงเรียน ผมเห็นหลายคนเลยล่ะ

ผมจับคอเสื้อตัวเองพลางขยับเบาๆ รูดไทด์ลงเล็กน้อย มันร้อนมาก ร้อนสุดๆ...
แต่ผมก็ยังนั่งนานไม่ได้หรอก นั่นก็เพราะว่า...

"พี่ไอน์คะ ไปขนอุปกรณ์กัน"

น้องเซย์เดินมาบอกผมหลังจากเธอไปรับเอาเอกสารที่ห้องธุรการในฐานะที่เป็น
หนึ่งในตัวแทนฝ่ายจัดกิจกรรมนักเรียน เป็นน้องม.3 ในไม่กี่คนที่ยอมสละเวลาว่าง
มาช่วยงานพี่ม.4 ช่างน้ำใจงดงามยิ่งนัก ผมได้ยินเสียงกระดาษ น่าจะเป็นรายชื่อ
ของที่ต้องใช้ ตัวผมแม้จะตาบอดแต่เพราะเป็นประธานนักเรียนและเป็นหัวหน้าของ
ฝ่ายนี้ ผมกับเธอจึงต้องมาทำงานตามที่พวกอาจารย์สั่ง

"ไปที่ไหนครับ" ผมถามเธอเสียงเอื่อยๆ ขนาดโรงเรียนหรูติดแอร์แต่ทางเดินยังร้อน
ไม่อยากจะคิดเลยว่าข้างนอกจะเป็นยังไง ไอแดดคงจะแผดเผาขนาดที่ทะลุผนัง
โรงเรียนเข้ามาสร้างความร้อนที่ทางเดินได้ น่ากลัวจริงๆ
"ห้องดนตรีค่ะ" น้องเซย์ใช้เวลากดเครื่องมือสื่อสารประจำกายซักพักก่อนจะตอบผม
และผมก็ได้ยินเสียงเธอกดปุ่มบนเครื่องอีกครั้ง เสียงนิ่งๆ จากเครื่องสังเคราะห์เสียง
นั้นก็ดังขึ้นมาอีก
"ร้อนมากเหรอคะ เหงื่อแตกเลย เซย์ก็ร้อนเหมือนกัน ฮ่าๆ"

ผมพยักหน้าตอบรับก่อนจะยกหลังมือเช็ดเหงื่อที่ขมับ ผมถอนหายใจออกมาเฮือก
หนึ่งเบาๆ ใช้ไม้เท้ายันกายลุกขึ้น แล้วเอ่ยเป็นสัญญาณระหว่างกันให้ออกเดิน
ระหว่างทางเดินไปห้องดนตรี ผมก็เอ่ยเสียงเอื่อยๆ อีกครั้ง

"ขอโทษนะครับที่ต้องวานให้น้องเซย์มาขนของช่วย"
"ไม่เป็นไรค่ะ เซย์อยากช่วย ว่างๆ หาไรทำก็ดีเหมือนกัน" แม้น้ำเสียงที่ออกมาจาก
เครื่องสังเคราะห์เสียงนั้นจะเรียบนิ่งไม่สามารถบ่งบอกอารมณ์ แต่จังหวะเดินของ
เธอที่ก้าวนำผมอยู่นั้นเหมือนคนที่กำลังสนุกอยู่ คงจะเกรงใจผมอยู่สินะเลยไม่
ออกอาการอะไรมาก สักพักผมก็ได้ยินเธอกดเครื่องนั้นอีก คงจะ...
"ถึงแล้วค่ะ!"

น้องเซย์บอกผมและผลักประตูเข้าไป ห้องดนตรี...ผมแวะมาเล่นๆ เมื่อไม่กี่วันก่อน
คิดว่าจะมาเล่นฟลูตแก้เซ็งซะหน่อย แต่ตอนนั้นรู้สึกเหมือนมีคนจ้องเลยรีบออก
จากห้องไปก่อน ...ผมเปล่ากลัวผีนะ แค่ตอนนั้นห้องไม่มีคนใช้ รู้สึกเกรงใจเลยรีบ
ออกมาน่ะครับ แหะๆ ผมชอบฟังเพลงและนั่นทำให้ผมชอบเล่นดนตรีด้วย ไหนๆ
วันนี้มีเพื่อนมาแล้ว ขออู้ไม่ขนอุปกรณ์จัดงานซักหน่อยแล้วกัน ร้อนจะตาย...

"เซย์ครับ ในห้องมีฟลูตมั้ย?"
"หืม? ฟลูตงั้นเหรอคะ?" น้องเซย์ส่งเสียงประหลาดใจ เธอไม่ได้ถามอะไรต่อแต่ผม
ได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอเดินวนไปวนมา ไม่ใช่ว่ากำลังจะหาของให้ผมหรอกนะ...

"เอ่อ.."
"มีค่ะ นี่ไง"

มือซ้ายของผมถูกดึงขึ้นและถูกจับให้หงายมือ โลหะเย็นๆ มีน้ำหนักอย่างหนึ่ง
ถูกวางลงบนมือของผม น้องเซย์ปล่อยมือผมอย่างรวดเร็วแล้วไปหาของตามรายชื่อ
ต่อ แต่ผมว่าเหมือนเธอกำลังเดินเล่นดูของให้ห้องมากกว่า เช่นนั้นผมจึงสัมผัสท่อน-
เหล็กนั้นอย่างเบามือ นี่มัน...

"ฟลูตจริงด้วย"
"ก็ใช่น่ะสิคะ ว่าแต่...พี่ไอน์เล่นเป็นเหรอ?"

ผมไม่ตอบแต่พยักหน้าให้ ผมยกฟลูตขึ้นแตะปากก่อนจะเทสเสียงเล่นๆ ไม่ได้
ยินเสียงนี้มานานเลย แต่รู้สึกเขินๆ ที่มีอีกคนอยู่ในห้อง ผมเลยหยุดดีกว่า

"เล่นต่อสิคะ เซย์ชักอยากฟัง"
"เอ่อ... จะดีเหร-"

ครืด~~~

ขณะที่ผมกำลังส่งเสียงเบาเพราะความเกรงใจ บานประตูห้องดนตรีที่ปิดสนิทอยู่
ก็เปิดออก เสียงใสๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้น

"อ้าว... มีคนอยู่เหรอคะ"
"น้องแคล..."
"แคลลี่!" เซย์ร้องดีใจที่เห็นเพื่อนก่อนจะเดินไปหา

เจ้าของเสียงคนนั้นคือน้องแคลนี่เอง สองสาวพูดคุยทักทายกัน ดูเหมือนเพราะไม่มี
เรียน ทั้งคู่เลยตามหาตัวกันยากเพราะแยกย้ายกันไปทำนู้นนี่ สักพักเสียงฝีเท้าของ
แคลก็เดินเข้ามาใกล้ผม ผมส่งเสียงทักทายไปเล็กน้อย

"สวัสดีครับน้องแคล มาทำอะไรที่นี่ครับ?"
"สวัสดีค่ะพี่ไอน์ พอดีแคลว่าจะมาหาโน้ตเปียโนสำหรับงานสัปดาห์นี้น่ะค่ะ ว้าว พี่ไอน์
เล่นดนตรีเป็นด้วยเหรอคะ" เสียงของแคลชัดขึ้น เหมือนกับเธอมาหยุดยืนข้างๆ ผม
ผมตะกุกตะกักตอบไปเล็กน้อย
"ก็...ก็เป็นบ้างครับ"
"ฟลูตสินะคะ อยากฟังพี่ไอน์เล่นจัง"
"เอ่อ... จะดีเหรอครับ"
"ดีสิคะ แหม...นานๆ ที จะเห็นประธานนักเรียนเล่นดนตรี เนอะเซย์"
"ใช่ๆๆๆ" เซย์รีบพิมพ์เครื่องสื่อสารเอ่ยสนับสนุนเต็มที่ ทั้งคู่ส่งเสียงเชียร์ผม

ผมยิ้มอย่างปลงๆ แล้วถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า "โอเคครับ ก็ได้"
"เย้!" เสียงร้องดีใจของน้องแคลและเสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้น ดูท่าทั้งน้องแคลและ
น้องเซย์จะชอบมากเลย ไม่รู้ว่าดีใจที่ออกคำสั่งกับผมได้รึเปล่า แหม...ผมเกาหัว
ตัวเองพลางยิ้มเขิน

ผมสูดหายใจก่อนจะวางตำแหน่งของฟลูตไว้ที่ริมฝีปากตัวเอง ผมนึกเพลงที่เคย
ไปเรียนมาตอนเด็กๆ แล้วเริ่มบรรเลงออกมา เสียงฟลูตยังคงใสและสวยงาม
ผ่อนคลายเสมอสำหรับผม ผมหลับตาและบรรเลงเพลงที่ชอบไปเรื่อยๆ แต่ว่า
ในห้องมันเงียบจนเกินไป ไม่มีแม้แต่เสียงกุกๆ กักๆ มีแค่เสียงที่ผมบรรเลงออกมา
เหมือนทั้งเซย?และแคโรไลน์จะตั้งใจฟังมาก ซึ่ง...จู่ๆ มันก็ทำให้ผมประหม่าจนต้อง
หยุดเล่น เพราะไม่เคยมีใครตั้งใจฟังผมเล่นขนาดนี้นอกจากครูสอนและผมไม่เคย
เล่นดนตรีให้ใครฟังต่อหน้ามาก่อนเลย

"พอ พอดีกว่า..."
"อ้าว กำลังเพราะเลยค่ะคุณอิสรา"

ผมตกใจจนสะดุ้งตัวโยน ตอนนั้นเองผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องเบาๆ ของแคล
และเสียงตบโต๊ะของเซย์ เหมือนว่าสองสาวเองก็ตกใจเช่นเดียวกันกับผมที่จู่ๆ
ในห้องนี้ก็มีสิ่งมีชีวิตที่สามเกิดขึ้น

"ค คุณหมอเกลิน ตกใจหมดเลยค่ะ" แคลเอ่ยเสียงสั่น "มะ มาได้ไงคะ?"
"เดินผ่านแล้วได้ยินเสียงเพราะๆ เลยตามมาฟังด้วยคนน่ะค่ะ" น้ำเสียงสดใส
ของคุณหมอเกลินดังขึ้นไม่ไกลมาก
"อ๋อ/อ่อ" ผมและสองสาวประสานเสียงพร้อมกัน (โดยที่เซย์จะช้ากว่าหน่อยเพราะ
มัวกดเครื่องอยู่) สักพักผมเลือกที่จะตัดบทเพราะไม่อยากเล่นต่อแล้ว คนเยอะแล้ว...
"ผมพอแล้วล่ะ อู้งานนานแล้ว ของครบแล้วใช่มั้ยครัลน้องเซย์ น้องแคลก็จะได้หาโน้ต"

ผมลุกขึ้นจากโต๊ะที่ใช้นั่งเล่นชั่วคราวแล้วเดินไปแตะๆ ตู้เก็บของเพื่อเก็บ
ฟลูต ผมไม่รู้ว่าที่เดิมมันมาจากตรงไหนแต่จะวางทิ้งไว้กลางห้องก็กระไร
ผมได้ยินเสียงบ่นเสียดายของน้องแคลและเสียงพยักเพยิดของเซย์ แต่ก็นั่นแหละ...
ของดีไม่ได้มีบ่อยๆ ครับ

"คุณอิสราคะ"
"ครับ?"

คุณครูยังไม่ไปอีกเหรอเนี่ย

"ชอบกินเค้กมั้ยคะ?"
"อืม...ชอบครับ"
"เดี๋ยวครูซื้อให้ฟรีๆ เลยสามชิ้น อยากกินมั้ย?"
"..." ค เค้ก...สามชิ้นฟรีๆ... ของฟรีในโรงเรียนที่ของโคตรแพงแบบนี้

ผมกลืนน้ำลายลงคอ มือค่อยๆ ปิดประตูตู้เก็บของ

"อยากครับ"
"...แต่คุณอิสราต้องร้องเพลงให้ครูฟังก่อนน้าา ถึงจะได้รางวัล ฮิๆ"

น้ำเสียงร่าเริงแต่แฝงความโหดร้ายอย่างนางมารนั่นมันคืออะไรกันครับครู! ผมรีบ
หันควับไปยังทิศที่คุณครูเกลินยืนอยู่ ผมได้ยินน้องแคลร้องดีใจและตบมือแปะๆ
ของน้องเซย์ ทำไมทุกคนอยากให้ผมทำนู้นทำนี้จังเลย แล้วดูสิ เสียงหัวเราะคิกๆ
คักๆ นั่นมันอะไร แต่ไม่เป็นไรครับ...เพื่อเค้ก และผมเป็นประธานนักเรียน เพื่อทุกคน
ตามคำขอนะครับ #ร้องไห้หนักมาก

"ผมร้องไม่เพราะนะครับ ถ้าเพราะคงลงชื่อประกวดแล้ว" ผมรีบแทงกั๊กไว้ก่อน
เกิดแอคซิเด้นท์อะไรจะได้เอาตัวรอด แน่นอนว่าสาวๆ ก็บอกไม่เป็นไรและ
ปรบมือส่งเสียงเชียร์กันสนุกสนาน ช่างเข้ากับบรรยากาศประกวดร้องเพลง
ซะจริงๆ เลยครับ

ผมทำท่ากระแอ่มเสียงเล็กน้อย และเลือกเพลงที่ชอบฟังออกมาร้องหนึ่งเพลง
ยอมรับว่าตั้งใจร้องมากๆ เลยล่ะครับ และสามสาวก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดีเหมือน
ตอนที่ผมเล่นฟลูต ประหม่า...ประหม่าสุดๆ ตั้งสามคนเลยนะที่นั่งฟังผมร้องเพลง
แถมยังมีคุณครูด้วย แต่ผมก็สามารถจบท่อนฮุกลงจนได้

คราวนี้ก็ยังเงียบอยู่ ผมส่งเสียงทักขึ้น "จบแล้วครับ"
"..."

ก็ยังคงเงียบอยู่

"พี่ไอน์..." เสียงจากเครื่องสื่อสารของเซย์ดังขึ้น
"เอ่อ..." เสียงตะกุกตะกักของน้องแคลตามมา
"คุณอิสราร้องผิดท่อนสุดท้ายค่ะ ที่จริงก็มั่วเกือบหมด..."

ครูลิน เซย์และน้องแคลต่อประโยคกันอย่างเข้าขา พอได้ยินแบบนั้นแล้วผมรู้สึกว่า
ใบหน้าตัวเองแตกเป็นเสี่ยงๆจนต้องก้มลงไปนั่งยองๆ กับพื้น โถ...แตกละเอียดเลยหน้า
จะโกยกลับเข้ามายังไงครับเนี่ย

"แต่เพราะนะคะ เสียงดีมาก" น้องเซย์เอ่ยปลอบ
"ใช่ๆๆ" แคลสนับสนุน
"ใช่ค่ะ แต่เสียทีดำน้ำเนื้อเพลงไปหน่อย" คุณครูต่อประโยค
"ฮ่าๆๆๆ" ทั้งสามคนหัวเราะประสานเสียงและเม้าท์เรื่องที่ผมร้องเพลงกันอย่างสนุก
สนาน ทุกครั้งจะมีเสียงหัวเราะตามมาด้วย ผมก็ขำตามนะ

ผมเขินจนถึงกับหัวเราะออกมาดังๆ โอ้ยตาย...ผมไม่เคยรู้สึกหน้าแตกขนาดนี้
มาก่อน ทำได้หัวเราะดังๆ กลบเกลื่อนไว้ก่อน ตลกตัวเอง ชีวิตผม...หมดกัน
แต่ก็นั่นแหละ มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ ผมก็ขำไปกับสาวๆ ที่ยังคงเม้าท์ผมกันสนุก

เมื่อสมใจอยากแล้วคุณครูเกลินก็ขอลาและสัญญาว่าเย็นนี้ได้กินเค้กแน่นอน
ส่วนน้องแคลก็แยกตัวออกไปหาโน้ตเพลง ผมกับน้องเซย์ก็ถึงเวลาเลิกอู้ (เจ้าตัวบอก
ผมว่าน่าจะร้องนานกว่านี้หน่อย จะได้อู้นานๆ) ช่วยกันหาของให้ครบตามที่อาจารย์
ต้องการเพื่อไปจัดเวที ใช้เวลาไม่นานนักเพราะเซย์ที่มองเห็นดูและเลือกไว้หมดแล้ว
ก่อนออกจากห้องไป ที่ชายเสื้อของผมก็เหมือนมีใครมาดึงเอาไว้

"พี่ไอน์คะ"
"ครับน้องแคล"

น้องเซย์เดินนำไปก่อนแล้ว แต่ผมยังหยุดยืนรอฟังแคลอยู่

"ยิ้มพี่ไอน์เมื่อกี้น่ารักมากเลยค่ะ ปกติแคลเห็นแต่พี่ไอน์ยิ้มเฉยๆ"

ผมนิ่งคิดไปกับคำว่า 'ยิ้มเฉยๆ' ที่น้องแคลบอกผม ดูเหมือนผมจะเงียบไม่
ตอบโต้อะไรนานไป น้องแคลเลยรีบละล่ำละลักต่อประโยค

"อ-เอ่อ แคลแค่อยากจะบอกว่าพี่ไอน์ยิ้มแบบนั้นสดใสดีนะคะ อยากให้ยิ้ม
แบบเมื่อกี้บ่อยๆ แคล...ขอตัวก่อนนะคะ"

ผมคิดด้วยใจที่เหม่อลอย นั่นสิ ผมไม่ได้หัวเราะดังๆ และยิ้มอย่างมีความสุข
แบบนั้นมานานแค่ไหนแล้ว ถึงจะบอกว่าไม่ใช่คนที่หลบมุมอยู่คนเดียวแบบ
ตอนเด็กๆ แล้ว แต่ผมก็มีเพื่อนไม่กี่คน แล้วสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขคืออะไรนะ
อะไรที่ทำให้ผมหัวเราะออกมาเสียงดังแบบนั้นได้ หวังว่างานแห่งเสียงเพลงที่
จะเกิดขึ้นนี้จะทำให้ผมพบกับความสุขบ้าง

ผมคิดและแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว



ปล.ขออภัยที่ผมต้องเปลี่ยนตัวละครที่ใช้เล่นนะครับ
เพราะมาทราบภายหลังจากเจ้าของตัวละครว่าไม่ตรง
ตามคาแรกเตอร์จริงๆ และมันดันไม่ตรงกับที่ผมต้องการสื่อ
ในเนื้อเรื่อง เลยต้องเปลี่ยนเพื่อคงโทนเรื่องเอาไว้ครับ









  • S - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีนิล
    สุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp.จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็ค
    เป็นที่น่า
    ประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,500,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


Narin's comment:
งานนี้เป็นงานชิ้นที่เรียกได้ว่ามีการแก้ไขอัพเพทกันหลายรอบมากๆ
สุดท้ายจึงออกมาเป็นงานที่มีกลิ่นอุ่นๆ แถมยังได้รู้ความสามารถพิเศษ
ของคุณอิสราที่เขียนไว้ในแฟ้มประวัติแต่ยังไม่มีโอกาสได้เห็นอีกด้วยครับ
หนึ่งสิ่งที่ชอบในงานตัวนี้คือการแบ่งบทตัวละครที่คาแรคเตอร์เสริมทุกคน
ได้บทเท่าๆกัน ไม่ใช่เพียงเดินผ่านไปผ่านมา วิธีนี้ทำให้ต้องศึกษาตัวละคร
อย่างลึกซึ้งและจำเป็นต้องแม่นนิสัยคาแรคเตอร์ก่อนที่จะนำมาใช้
ซึ่งก็ทำออกมาได้ดีมากเลยครับ


แก้ไขล่าสุดโดย EinZ เมื่อ Mon 16 Mar 2015, 03:07, ทั้งหมด 4 ครั้ง

Signature ------------------------------------------------>
Blind can't hide your Heart
--Can you hear my heart?---

เป็นปู่นี่มันหล่อจริงๆ ( ͡° ͜ʖ ͡°)



EinZ

INFO. Isara Pattanasak
ผช.ศ.ภาควิชาภาษาเบรลล์
ชมรม : สภานักเรียน (★)
-10% Grade Exp.

Ore Ore : 299
Spirit Point : 98451509
CHIPS +63 M 48 K 764

สามารถ สวมใส่-ถอด เข็มกลัดชิ้นนี้ได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องใช้ไอเทม | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
436/1720  (436/1720)

ดูข้อมูลส่วนตัว http://dongseng23.deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  dedog on Tue 10 Mar 2015, 05:56

ส่งงานฮะ 

-Quaint Star- "จะไปเป็นดาวโดดเด่นบนฟากฟ้า~":


โรงเรียนของเรากำลังจะมีกิจกรรม Quaint Star 2015 ~!!! 
งานประกวดร้องเพลงที่อลังการงานสร้างไม่แพ้อะคาเดมี่แฟนเทเซียบวกเดอะสตาร์และคูณกับเดอะว้อยซ์เข้าไปอีกอย่าง
ออร่าความอลังการพวยพุ่งออกมาตั้งแต่ขั้นตอนการเตรียมงาน เรียกได้ว่าแทบจะแผ่รัศมีห้าสีเรืองรองออกมาจากสเตเดี้ยมซึ่งเป็นสถานที่จัดงาน

เชื่อผมเถอะ... โรงเรียนนี้ทำอะไรธรรมดาๆสามัญอย่างชาวบ้านเค้าไม่เป็นหรอก


ผมยืนอ่านประกาศเกี่ยวกับกิจกรรมนี้แล้วก็สะเทือนใจเล็กน้อย รางวัลมากมายที่ขนมาแจกช่างดูล่อตาล่อใจ
กิจกรรมประเภทนี้ดูเป็นกิจกรรมที่คนโลกเงียบอย่างผมทำได้แค่มองจริงๆแฮะ

เห็นหัวจุกแวบๆอยู่ข้างตัวเลยหันไปมอง เป็นน้องพีที่ยืนอ่านประกาศอยู่ข้างกัน
เคยได้ยินมาว่าก่อนน้องจะเสียงหาย(ในคนละความหมายกับผม) น้องชอบร้องเพลง
เห็นน้องยืนทำตาแดงๆแบบนี้ผมก็เอื้อมมือไปผลักหัวน้องเบาๆอย่างปลอบใจ และ...

..หัวน้องกระแทกบอร์ดแปะกิจกรรม..

กะแรงและระยะพลาดไปนิสนึงแฮะ ' ';
"เอ้อ ขอโทษ" ผมบอกเมื่อพีหันมาทำตาขวางใส่ ท่าทางจะเจ็บนะน่ะ  "อย่าทำหน้าเศร้าดิ"
พีคว้าสมุดและดินสอประจำตัวขึ้นมาเขียนและส่งให้ผมทันที 
...ใครเศร้า ไม่มี๊
ยังอุตส่าจะทำเสียงสูง
"เออ ไม่เศร้าก็ไม่เศร้า" ผมหัวเราะ แล้วอดถามไม่ได้ "อยากประกวดเหรอ?"
น้องนิ่งไปแปบนึงก่อนจะตอบ
...เห็นรางวัลแล้วก็อยากประกวดอยู่นะฮะ
ผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วยทันทีกับคำกล่าวนั้น น้องก้มลงไปเขียนอะไรขยุกขยิกและส่งให้อีกรอบ
...พี่จะประกวดเหรอฮะ?
ผมส่ายหน้าทันที "พี่หูไม่ได้ยิน จะร้องเพลงอะไรได้"

เราคุยสัพเพเหระกันอยู่อีกแปบนึงจึงแยกย้ายกันไปเพราะเย็นมากแล้ว ผมไม่รู้จะไปไหนเลยกะจะกลับไปนอนเล่นที่ห้อง


กลับถึงห้องก็เจอกองการบ้านขนาดมหึมาที่ผมสะสมเอาไว้ซักพัก... มากกว่านี้อีกนิดนึงจะเปิดพิพิธภัณฑ์ได้ละ
โอเค๊ ทำการบ้านก็ได้... ก่อนที่จะเอามาเปิดพิพิธภัณฑ์ได้จริงๆ


ผมตื่นเพราะมีคนจับไหล่
คนที่ว่าก็น้องเจ้ารูมเมทผมนี่แหละ แต่ถ้าถามว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
ความทรงจำล่าสุดคือกำลังทำโจทย์วิชาวิทยาศาสตร์อยู่

"ทำไมพี่มาหลับอยู่ตรงนี้เนี่ย?" เจ้าถามขณะส่งกระดาษที่ม้วนอยู่ในมือมาให้ "ผมลงชื่อให้พี่แล้วนะ"
ผมก็รับมางงๆ "ลงชื่ออะไร?"
"ควิ้นท์สตาร์ไง" เจ้าตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ชี้กระดาษที่เพิ่งส่งมาให้ "นี่กำหนดการ"
"พี่ร้องเพลงไม่ได้" ผมบอก "พี่หูไม่ได้ยิน"
"..."
"..."
ผมมองหน้าเจ้า เจ้ามองหน้าผม เกิดเดดแอร์ไปสิบกว่าวิเจ้าจึงตบไหล่ผมและบอก
"สู้ๆนะ"

ต่อให้ลงชื่อสมัครไว้แล้วแต่จะไปขอถอนตัวก็คงทำได้ แต่ผมดันเกิดอยากรู้ขึ้นมา
..อยากรู้ว่าตัวเองจะทำได้มั้ย
..อยากรู้ว่าคนหูหนวกจะร้องเพลงได้จริงๆรึเปล่า
..อยากรู้ว่าจะมีวิธีอะไรที่ทำให้ร้องเพลงได้
หลายทีที่ผมมีความสงสัยอะไรแปลกๆแบบนี้
เมื่อเกิดความสงสัย ก็ต้องหาข้อมูล ตั้งสมมุติฐาน แก้ปัญหา และสรุปผล
อืม... บางทีผมอาจจะมีสารเคมีตกค้างอยู่ในหัวมากไปก่อนเผลอหลับ
เอาเป็นว่าเมื่อเกิดคำถามก็ต้องหาคำตอบนั่นแหละ
สิ่งที่กำลังทำอยู่ทำให้ผมนึกไปถึงเพลงๆนึงที่เคยได้ยินก่อนหูดับ
...รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลอง :)


อาทิตย์หน้าจะถึงงานแล้ว อย่างแรกที่ผมต้องทำคือการหาเพลงที่คนโลกเงียบอย่างผมพอจะร้องได้แบบไม่ทรมานตัวเองและคนรอบข้างมากไปนัก
และผมก็เจอเพลงเก่าๆเพลงนึง เปิดเนื้อเพลงอ่านซ้ำๆแล้วก็รู้สึกว่าเพลงนี้แหละใช่!
ต้องขอบคุณป๊าที่ชอบเปิดเพลงคาราบาวให้ฟังบ่อยๆจนติดหูทั้งที่หูไม่ได้ยินแล้วนะฮะ

เมื่อได้เพลงแล้วผมก็วิ่งไปหาอนันดา ส่งสายตาวิบวับอ้อนวอน "ช่วยผมหน่อยนะ"
ผมก็ไม่รู้ว่าน้องใจอ่อนหรือรับไม่ได้กับท่าทางเหมือนลูกหมาอ้อนเจ้าของของผมจึงตอบตกลงจะช่วย
จากนั้นผมก็วิ่งไปหาภูมินทร์ ขอร้องให้เขาช่วย ภูมิดูงงๆแต่ก็ตกลงในที่สุด
และสุดท้ายผมก็ไปขอร้องแกมบังคับน้องรูมเมทสุดที่รักมาช่วยอีกคน

ผมขอให้ดากับภูมิและเจ้าช่วยประสานเสียงกันในท่อนฮุก สามคนร้องแล้วก็ทำหน้าสะเทือนใจใส่กัน
เห็นผมทำหน้างงพวกเขาก็หันมาอธิบายว่าเสียงมันไม่เข้ากันงู้นงี้งั้น ซึ่งผมก็ฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างเพราะไม่ได้ยิน
ผมไม่รู้จะทำยังไงเลยวิ่งไปลากพีกับอี้เฟยมาช่วย
พีเคยร้องเพลง เขาจึงช่วยกำกับได้ว่าใครควรจะออกเสียงประมาณไหนอะไรยังไง และสอนวิธีออกเสียงให้ผมด้วย
การสอนจะเป็นไปอย่างทุลักทุเลเพราะคนสอนก็พูดไม่ได้ คนถูกสอนก็ไม่ได้ยินเสียง 
แม้แต่ผมที่ตอนแรกร้องแล้วอี้เฟยถึงกับปล่อยก๊ากออกมายังพยักหน้าบอกว่าร้องดีขึ้น 
และถึงขนาดปรบมือให้ตอนสามคน(ดา ภูมิ เจ้า)ร้องประสานเสียงกันอีกรอบหลังการสอน
ผมขอให้อี้เฟยเป็นคนช่วยให้สัญญาณว่าผมควรจะเริ่มร้องตอนไหนและหยุดตอนไหน
เพราะผมไม่ได้ยินและไม่สามารถหันไปมองเพื่อนได้ตลอดเวลา ซึ่งเธอก็ตกลงจะช่วย
ทำไมทำไปทำมากลายเป็นการร้องเพลงแบบหมู่คณะไปแล้วก็ไม่รู้ เอาเถอะ ไม่ได้มีกฎซะหน่อยว่าห้ามนี่เนอะ

เราซ้อมกันเวลาว่างช่วงเย็นๆหลังเลิกเรียน การร้องเป็นยังไงผมไม่รู้หรอก สิ่งที่ผมเห็นในตอนนี้เหมือนพวกเรามาล้อมวงกันเล่นอะไรซะมากกว่า
พวกเราสนิทกันมากขึ้น แรกๆดูเคร่งเครียดเพราะไม่เข้ากันแต่หลังๆเราก็ร้องกันแบบสนุกๆชิลๆ
บรรยากาศของเพลงไปในทิศทางที่สนุกสนานอยู่แล้ว เมื่อพวกเรายิ่งสนุกไปกับมัน เพลงก็ยิ่งดูสนุกมากขึ้น 
แม้แต่พีที่พูดไม่ได้ก็ยังมานั่งปรบมือตามจังหวะไปกับพวกเรา
บางวันอี้เฟยที่คอยให้สัญญาณก็มาร้องประสานเสียงด้วยอีกคน


และแล้ววันงานก็มาถึง มีคนเรียกว่าถึงตาของเราแล้ว ผมค่อนข้างตื่นเต้น
มองเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนก็ดูเกร็งๆ ท่าทางจะตื่นเต้นไม่แพ้กันเท่าไหร่
ผมสูดลมหายใจลึกๆและมองไปข้างหน้า มองเห็นอี้เฟยกับพียืนให้กำลังใจอยู่ตรงนั้น
ว่าแล้วเธอก็เริ่มส่งสัญญาณ

"ให้ฉันได้ร้องเพลงบ้างซักเพลง...  :) "




  • S - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีนิล
    สุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp.จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็ค
    เป็นที่น่า
    ประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,500,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


Narin's comment:
ฮ่าๆๆๆๆ น่ารักมากเลยครับ อ่านไปยิ้มไปตลอดทั้งเรื่องเลย
สิ่งแรกที่รู้สึกได้จากผลงานชิ้นนี้คือความเปลี่ยนแปลงของคาแรคเตอร์
คาแรคเตอร์ของจิณณ์ในครั้งนี้ดูเป็นชายหนุ่มที่มีลูกเล่นแพรวพราว
มุขเยอะ และดูเป็นหนุ่มเฮ้วมากกว่าภารกิจก่อนๆที่จะดูซนๆใสๆ
(รู้สึกว่าตัวเองใช้คำเก่ามาก) แต่ด้วยคาแรคเตอร์ที่ถูกปรับปรุง
และภาษาที่ยียวนขี้เล่นนี้จึงทำให้เนื้อเรื่องดูสนุกไปซะทุกฉากเลยครับ
ภารกิจครั้งนี้ให้บรรยากาศเหมือนเพลงที่คุณใช้ประกวดมากๆ

dedog

INFO. Jinn
ร.ศ. ภาควิชาศิลปะ
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (★)
-7% Grade Exp.

Ore Ore : 574
Spirit Point : 95769337
CHIPS +50 M 222 K 109

CHIPS +3.0%/เดือน | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
402/3430  (402/3430)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Fri 13 Mar 2015, 23:26

"อ เอ๋!?! ผมจะต้องร้องเพลงเปิดงานควิ้นท์สตาร์งั้นเหรอครับ!! ผมเนี่ยนะ!!"
ผมถามย้ำประโยคที่ได้ยิน คุณรัตติกาลต้องล้อผมเล่นแน่ๆเลย ผมเนี่ยนะ!!
"ก็ใช่น่ะสิคะ ไม่ให้ผอ.ร้องแล้วจะให้ใครร้องละคะ" รัตติกาลตอบเสียงเรียบ
"เราไปเช่าวงดนตรีดังๆมาสักวงไม่ดีกว่าเหรอครับ เด็กๆจะได้ตื่นเต้นกันไง"
"คุณเอลิทเอาเงินงบประมาณสำรองไปสร้างหลอดไฟรูปดาวติดเวทีไปแล้วค่ะ"
"อะไรน๊าา!!" ผมกัดเล็บด้วยความประหม่า ร้องเพลงมันไม่เหมือนปราศัย
ตอนเช้านะ มันมีคีย์ที่ถูกต้อง แถมเสียงผมก็ไม่ดีเด่อะไรด้วย!!
"ถ้าหาเพลงที่อยากร้องเจอแล้วก็เอาไปส่งห้องโสตได้เลยนะคะ"
เลขาของผมตอบเสียงเนือยๆก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจ
ความเดือดร้อนของผม

ผมเดินวนไปวนมาคิดหาเพลงที่จะร้องอยู่ทั้งวัน อันที่จริงแล้วคนตาบอด
มักจะมีความสุขกับการฟังเพลง เหมือนเป็นความสุขจากการฟังที่ยังเหลืออยู่
แต่ว่าผมไม่ค่อยมีโอกาสได้ฟังเพลงมาตั้งแต่เด็ก ความรู้ทางดนตรีก็มีน้อยนิด
และลึกๆแล้วผมก็คิดว่าเสียงดนตรีเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ มันทำให้ผมจับทิศทาง
เวลาที่เดินหรือพูดกับคนอื่นไม่ค่อยถนัด ห้องของผมจึงมักถูกปล่อยให้เงียบ
เชียบอยู่เช่นนั้น จะมีก็แต่เสียงน้ำจากน้ำตกจำลองที่ตั้งอยู่สุดปลายห้อง

นั่งคิดก็แล้ว เดินคิดก็แล้ว นอนคิดก็แล้ว ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะร้องเพลงอะไรดี
ขณะนี้ผมกำลังนอนคิดเพลงอยู่บนเตียงนุ่มในห้องนอน ทีวีถูกเปิดไว้เพื่อเป็น
ตัวช่วยในการหาข้อมูล ผมเปลี่ยนช่องทีวีดิตอลไปเรื่อยๆ สมัยที่ผมยังมอง
เห็นอยู่ ผมจำได้ดีว่าทีวีมีอยู่แค่ไม่กี่ช่อง หากในตอนนี้มันกลับมีมากช่องซะจน
จำไม่ไหว บ่งบอกถึงเวลาที่ผ่านมาเนิ่นนาน หรือจะเป็นตัวผมที่ตามโลกไม่ทันเอง..
เวลาช่วงนี้เป็นเวลายามค่ำคืนซึ่งเลยเวลาของข่าวภาคค่ำไปแล้ว มันเป็นช่วง
ของละครน้ำเน่าทั้งหลายแหล่ ผมกล้าพูดได้ว่าบางทีชีวิตผมก็รันทดกว่าละคร
พวกนั้น เพราะฉะนั้นผมจึงไม่สนใจจะดูมันสักเท่าไหร่

ไม่ว่าช่องไหนก็มีแต่ละครแฮะ.. ผมกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ สุดท้ายจึงปล่อย
ให้เสียงละครเรื่องหนึ่งแล่นผ่านหูไปงั้นๆ นอนฟังฉากละครอย่างไม่ได้ตั้งใจ
"หืม.." ทำนองดนตรีดังขึ้น มันเป็นเพลงประกอบละครที่ผมได้ยินมาสอง
สามรอบแล้วตั้งแต่นั่งดูมา ผมเริ่มฮัมทำนองเพลงที่ติดอยู่ในหัวเบาๆ

'........'

ไม่รู้ทำไมเนื้อเพลงถึงทำให้ผมคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เนื้อเพลงที่ได้ยิน
อยู่มันทำให้ผมนึกถึงโรงเรียนแห่งนี้ และเด็กๆที่น่ารักของผม ผมหยิบมือถือ
หาซื้อเพลงดังกล่าวก่อนที่จะเปิดเพลงประกอบละครเรื่องนั้นให้เล่นซ้ำไปมา
แรกๆผมก็นอนฮัมเพลงไปเพลินๆ หลังๆชักมันส์จึงหยิบมือถือต่อเข้ากับลำโพง
สเตอริโอที่เจ้านายพึ่งซื้อให้ใหม่ ผมหยิบหมอนข้างขึ้นใช้เป็นไมค์และเปิด
ไลฟ์เล็กๆบนเตียงนอน นี่แหละสิ่งที่ผมตามหา!! นี่แหละคือสิ่งที่ผมอยาก
บอกทุกคน!!

.
.
.

วันต่อมาผมก็ยังคงเปิดสเตอริโอสร้างคอนเสิร์ซเล็กๆของผมเอง ผมต้องแน่ใจ
ว่าผมจะสามารถร้องมันได้ก่อนที่จะนำชื่อเพลงไปส่งห้องโสต เพราะผมไม่อยาก
ร้องเพลงที่ยากจนเกินไป และอยากทำให้ดีที่สุดในฐานะคนร้องเปิดงานควิ้นสตาร์
ระหว่างที่กำลังร้องเพลงสนุกสนานอยู่นั้นอยู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงเดินมาจากชั้นล่าง
ผมรีบปิดเพลงและวิ่งลงไปหาผู้มาเยือน ทันในนั้นเองที่ผมระบุเจ้าของฝีเท้าได้
"อ้าว! สวัสดีครับคุณเอลีท ไม่ได้เจอกันนาน มีธุระอะไรเหรอครับ?" ผมเอ่ยทักทาย
คุณเอลิทยื่นกาแฟกาปูชิโน่อุ่นๆมาให้ผมเป็นอย่างแรก อุ่นกำลังดีเลยแฮะ
ผมกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ ผมดีใจที่เขานึกถึงผมและอุส่าห์เอากาแฟมาฝาก
หลังจากคุยงานเรื่องควิ้นท์สตาร์กันสักพักคุณเอลิทก็ขอตัวจากไป

เมื่อคุณเอลิทเดินออกจากห้องแล้วผมจึงตัดสินใจนำชื่อเพลงไปส่งห้องโสต
ผมหยิบไม้เท้าขาวก่อนเดินลงลิฟไปยังชั้นสอง เดินอ้อมโรงเรียนไปยังจุดหมาย
ห้องโสตทัศนศึกษาเป็นห้องที่คุมเรื่องการประจายเสียงรวมถึงเป็นที่รวมเครื่อง
เสียงต่างๆ เพราะฉะนั้นจึงได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบงานส่วนหนึ่งในควิ้นสตาร์
"สวัสดีครับผอ." เสียงสดใสทักทายทันทีที่เห็นผมยืนอยู่หน้าประตูห้อง เขาเดิน
เข้ามาพยุงผมเข้าไปในห้องโสต ตัวผมที่ไม่ชอบให้ใครช่วยเดินเผยยิ้มแห้งๆให้
ผมไม่อยากทำตัวเป็นผอ.ขี้จุกจิก ถึงอย่างนั้นผมก็เดินของผมเองได้จริงๆ

"สวัสดีครับคุณแม็กเวล ผมเอาชื่อเพลงที่จะร้องมาส่งครับ" ผมบอกเสียงนุ่ม
"ฮ่าๆๆ กำลังรออยู่เลยครับ ผอ.อยากได้วงออเคสต้าใหญ่ๆเล่นประกอบเลยไหมครับ"
"ฮะๆๆ น่าเสียดายนะครับที่มันเป็นเพลงป็อปธรรมดาๆ" นักเรียนหนุ่มหยอกล้อ
ตามประสาคนร่าเริง แม็กเวลคือนักเรียน ม.4 ผู้แสนจะร่าเริงเปี่ยมไปด้วยพลังงาน
เสียงของเขาเป็นที่รู้จักไปทั่วในฐานะของคนจัดรายการเสียงตามสาย
"ผอ.มาส่งชื่อเพลงเหมือนกันเหรอฮะ" อยู่ๆเสียงที่สามก็ดังขึ้นกลางวงสนทนา
"อ๊ะ คุณจิณณ์ ผมพึ่งทราบว่าคุณจะลงการแข่งขันด้วย" ผมเอ่ยทักคนหูหนวก
ด้วยหันหน้าไปทางต้นเสียง เพื่อให้เขาอ่านปากผมได้ง่ายขึ้น

"แฮะๆ ผมคิดว่ามันก็น่าสนุกดีนะ มีเพื่อนๆคอยช่วยอยู่ด้วย" จิณณ์ตอบอย่างสดใส
"งั้นฉันไม่กวนนายแล้วนะแม็ก นายช่วยงานผอ.ไปเถอะ" เสียงเดินดังขึ้นสองสามก้าว
"โด่ รอแป็ปดิ แป็ปเดียวเอง ไหนบอกจะไปเตะบอลกันต่อไง" แม็กเวลดึงเพื่อนเอาไว้
"รอสักครู่เถอะครับจิณณ์ ผมแค่เอาชื่อเพลงมาส่ง คนแก่อย่างผมไม่กวนเวลาเด็กๆหรอกครับ"
ผมพูดติดตลก ซึ่งเด็กๆก็หัวเราะตามร่าเริง ผมชอบเสียงเวลาที่แม็กเวลหัวเราะ
เสียงของเขาทำให้รู้สึกผ่อนคลาย เหมาะสมแล้วที่เป็นคนจัดรายการเสียงตามสาย
ผมยื่นกระดาษใบเล็กๆให้กับชายหนุ่มชมรมโสต ในนั้นมีรายละเอียดทั้งหมดที่ผม
ต้องการเกี่ยวกับตัวคอนเสิร์ซ ไม่ว่าจะเป็นเพลงที่ผมจะร้อง หรือวงประกอบที่อยากได้

"ไว้ใจผมได้เลยครับผอ. โชว์เปิดตัวของคุณต้องออกมาเจ๋งเป้งอย่างแน่นอน!!"
แม็กเวลกล่าวน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลังงานด้านบวก บางทีผมก็คิดไปเองว่าผมเห็น
แสงประกายวิ้งๆรอบตัวเขา แต่แน่นอนว่ามันเป็นเพียงมโนภาพของคนตาบอดอย่างผม
ผมยิ้มและกล่าวลาเด็กหนุ่มทั้งสองอย่างสุภาพ ก่อนจะหันหลังเดินฮัมเพลงกลับห้องตน

"น่าสนุกจังเลยนะ"



Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  peemung on Sun 15 Mar 2015, 19:54

. . .:




‘QUIANT STAR รายการประกวดร้องเพลงที่จะให้ทุกคนได้มาเปล่งเสียงบรรเลงเพลงร่วมกันบนเวทีแห่งนี้!!’


ผม..ยืนมองบอร์ดประชาสัมพันธ์นี้มาได้สักพักแล้วฮะ

ที่กลางบอร์ดมีโปสเตอร์ขนาดใหญ่มหึมาแปะหลาอยู่อย่างกลัวคนไม่เห็น ด้านบนจั่วหัวข้อ ‘QUIANT STAR’ พ่วงด้วยคำโปรยสวยหรูพร้อมแสงประกายวิ้งวับ แต่พอเลื่อนสายตามาด้านล่างอีกนิดข้อความด้านบนนี่ถือว่าหมองไปเลย..ที่กลางโปสเตอร์มีรูปผอ.ตัวใหญ่เบ้งกำลังถือไมค์เก๊กท่าร้องเพลงแบบที่คิดว่าหล่อที่สุดอยู่ท่ามกลางแสงสีอลังการเอฟเฟคระยิบระยับกระแทกตา ..ใช่แล้วฮะ มันคือประกาศเกี่ยวกับกิจกรรมใหญ่ที่โรงเรียนจะจัดขึ้นในอีกไม่นานนี้ ผมยืนอ่านรายละเอียดด้านล่างรูปผอ.อันทำลายล้างสายตานั้นแล้วพบว่างานนี้น่าสนใจมาก ผมไม่มีทางพลาดแน่นอน.....ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะนะ แต่ตอนนี้ยิ่งรู้ว่างานนี้น่าสนใจมากแค่ไหน ของรางวัลจะเชิญชวนเพียงใดก็ยิ่งสะเทือนใจ..ก็ผมร้องเพลงไม่ได้แล้วนี่นา

ทว่าผมก็ยืนสะเทือนใจอยู่ตรงนั้นได้ไม่นานก็มีเหตุให้สะเทือนหัวตามมาติดๆ...หัวผมถูกจับโขกกระแทกบอร์ดประชาสัมพันธ์ดังโป๊ก ผมหันไปหาตัวต้นเหตุแล้วพบกับพี่จิณณ์ทำหน้าตกใจก่อนจะขอโทษผมเล็กน้อยแล้วบอกผมว่าอย่าทำหน้าเศร้า...ไม่เศร้าครับไม่เศร้า แต่เจ็บนี่สุดๆเลยล่ะฮะ

“อยากประกวดเหรอ”

พี่เขาถามมาทีผมนี่เปลี่ยนจากเจ็บที่หัวมาเจ็บที่ใจแทนเลย อยากสิครับ งานดีๆอย่างนี้ใครจะไปพลาด ยิ่งเป็นคนชอบร้องเพลงอย่างผมนี่เรียกได้ว่ารางวัลนี่ไม่มีพลาดแน่นอนฮะ แต่มันดันไปพลางตรงไม่มีเสียงจะไปร้องนี่แหละฮะ

พอคุยกับพี่จิณณ์เสร็จผมก็เดินกลับห้องพักไป แต่ก่อนจะถึงห้องผมก็เจอผอ.เข้าเลยหยุดคุยด้วย ผอ.ถามว่าเห็นประกาศเรื่องกิจกรรมประกวดหรือยัง ดูเหมือนเขาจะกังวลว่าจะไม่มีให้เห็นโปสเตอร์นั่น ไม่ต้องห่วงหรอฮะ มันสะดุดตาผมตั้งแต่อยู่ในระยะ100เมตรแล้วล่ะ

‘ผมเห็นแล้วแต่คงไม่เข้าร่วมล่ะฮะ’ ผมใช้สเลทกับสไตลัสจิ้มกระดาษเป็นอักษรเบรลล์เพื่อสื่อสารกับผอ.

“อืม..งั้นหรอ แล้วคนอื่นๆว่ายังไงกันบ้าง ผมชักกังวลแล้วสิว่าจะไม่ค่อยมีคนมาร่วมกิจกรรมกัน คนน้อยไม่คึกคักเดี๋ยวเด็กๆจะไม่สนุกกัน”

‘เอ.. ผมยังไม่ได้ถามคนอื่นเลยแฮะ’ ผมตอบไปก่อนจะนึกขึ้นได้ ‘อ้อ เมื่อกี๊เจอพี่จิณณ์เขาบอกว่าคงไม่ลงประกวดเหมือนกันฮะ เห็นว่าพี่เขาไม่ได้ยินเสียงเลยร้องเพลงไม่ได้น่ะฮะ’

พอบอกไปอย่างนั้นผอ.ก็เริ่มทำหน้าเครียดขึ้นมาทันที

‘ไม่เป็นไรหรอกฮะ ที่ผมกับพี่จิณณ์ไม่ประกวดด้วยมันเพราะพวกผมร้องไม่ได้เฉยๆ แต่คนอื่นๆเขาก็น่าจะลงประกวดกันนะฮะ’

ผอ.พยักหน้าเห็นด้วย แต่คิ้วก็ยังคงขมวดอยู่น้อยๆ ผมเลยขอตัวก่อนที่จะทำให้ผอ.เครียดไปมากกว่านี้


อีกหนึ่งสัปดาห์จะถึงวันงาน.. ผมฟุบตัวลงไปกับโต๊ะเรียนอย่างคนเบื่อๆ หันไปทางซ้ายเห็นเจ้ากำลังร้องเพลงให้ภูมินทร์วิจารณ์ ฝ่ายคนฟังถึงตอบกวนๆไปบ้างแต่ก็ดูตั้งใจดี หันไปทางขวาก็เจอไอรีนคุยกับลิลลี่เรื่องการประกวดอย่างออกรส ลิลลี่เห็นนั่งฟังเงียบๆไม่ค่อยพูดอะไรอย่างนั้นแต่จากแววตาก็ดูจะสนใจงานนี้มากทีเดียว จะหันไปทางไหนก็มีแต่คนตื่นเต้นกับงานที่จะมาถึงนี้กันทั้งนั้น..แต่ตัวผมที่ไม่สามารถร้องเพลงได้แล้วล่ะจะทำอะไรได้ ผม..ยังคงนอนฟุบต่อไปอย่างนั้น...

พอเลิกเรียน ผมก็รีบออกจากห้องเรียนทันที ผมไม่อยากฟังไม่อยากคุยเรื่องการประกวดอะไรอีกแล้วผมเดินเล่นไปเรื่อยๆทำไปทำมาก็ผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้ว..ถึงอย่างนั้นผมก็ยังเดินไปได้ไม่ถึงครึ่งของพื้นที่โรงเรียนเลยฮะ มันใหญ่เกินไปจริงๆ(ฮา) พอผมกำลังจะกลับห้องพักก็เจอกับพี่จิณณ์เข้าให้

“ไงพี เจอตัวพอดีเลย มาช่วยอะไรพี่หน่อยสิ”

ไม่ทันจะตอบอะไรพี่จิณณ์ก็ลากผมตามไปเลย รู้ตัวอีกทีก็มาเจอกับพี่อี้เฟย พี่อนันดา ภูมินทร์ และ เจ้า ผมทำหน้างงใส่พี่จิณณ์ พี่เขาเลยบอกว่าเขาจะลงประกวดร้องเพลงเลยให้พวกเรามาช่วยกัน ให้พี่อนันดา ภูมิ เจ้า ร้องประสานเสียง พี่อี้เป็นคนให้สัญญาณเพราะพี่จิณณ์ไม่ได้ยินเสียง ส่วนผม..พี่เขาให้มาสอนร้องฮะ

การฝึกของพี่จิณณ์ยากยิ่งกว่าเข็ญครกขึ้นภูเขาเขาซะอีก ด้วยความที่พี่เขาไม่ได้เสียงที่ร้องออกมาทำให้ร้องได้เพี้ยนและทรมารหูสุดๆ ฝ่ายคอรัสก็ทำหน้าปวดใจไม่แพ้กัน ครั้นผมจะร้องสอนให้ก็ไม่มีเสียงจะไปสอน และถึงมีพี่เขาก็ไม่ได้ยินอยู่ดี ก็ได้แต่เขียนแนะนำไปเรื่อยๆแหละฮะ กว่าจะพอฟังได้ก็ใช้เวลานานโข แต่ผลที่ได้ก็นับว่าน่าพึงพอใจมากเมื่อเทียบกับตอนแรก ผมล่ะอยากให้พี่เขาได้ยินจังเลยว่าเสียงเพลงที่พวกเขาร้องประสานกันนั้นงดงามขนาดไหน

ทุกๆเย็นผมอยู่ซ้อมกับพวกพี่จิณณ์จนค่ำ แล้วแยกย้ายกันกลับห้องพักไป ผมไปเดินเล่นเตร่ๆอีกสักพักก่อนจะเข้าห้อง เดินไปเดินมาผ่านห้องดนตรีก็ได้ยินเสียงคนร้องเพลงลอดออกมาจากประตูที่เปิดแง้มไว้ เสียงคุ้นๆแฮะ.. ผมแอบส่องเข้าไปก็เห็นพี่ไอน์กำลังซ้อมร้องเพลงอย่างจริงจัง

ผมแอบฟังเพลงไปได้สักพักพี่ไอน์ก็รู้สึกตัวว่าผมยืนอยู่เลยหยุดร้องไป ดูเขาจะเขินๆหน่อยที่มีคนมาฟังเขาซ้อมแบบนี้ คุยไปคุยมาพี่ไอน์ก็หลุดมาว่ายังร้องได้ไม่ดีพอเลยต้องมาซุ่มอยู่ที่นี่ สมกับเป็นพี่ไอน์เลยฮะ ทำอะไรก็ตั้งใจและทุ่มเทสุดตัวตลอด

“แล้วน้องพีไม่ลงประกวดหรอ”

‘ไม่ล่ะฮะ ผมร้องเพลงไม่ได้นิ’

พอผมตอบไปอย่างนั้นพี่ไอน์ก็ทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่สักแป๊บ.. “พีลองใช้เสียงสังเคราะห์เข้าประกวดดูก็น่าจะได้นะ แบบที่เข้าเอาเสียงฮาร์ดดิสมาทำเพลงอะไรประมาณนั้น”

หืม..เสียงสังเคราะห์งั้นหรอ ผมก็ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยแฮะ ตั้งแต่เสียงหายไปผมก็ได้แต่เศร้าใจที่ไร้เสียงแต่กลับไม่เคยคิดที่จะหาเสียงกลับมาเลย..

ผมบอกลาพี่ไอน์แล้วรีบกลับไปที่ห้องพักของผม ตอนนี้มันเป็นที่ที่เงียบสงบที่สุด ให้ผมได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองได้ใช้ความคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ เพราะแพนที่เป็นรูมเมทผมเขาชิ่งพักการเรียนไปผมเลยเหลืออยู่คนเดียวในห้องนี้

ขนาดพี่จิณณ์ที่ไม่สามารถได้ยินเสียงตัวเองได้ยังพยายามร้องเพลงทั้งที่ไม่ได้ยิน เขาให้โอกาสตัวเองที่จะลองในสิ่งที่ไม่เคยทำ แล้วทำไมผมจะไม่ลองให้โอกาสตัวเองได้มีเสียงอีกครั้งบ้างล่ะ..!

ผมเปิดเน็ตหาข้อมูลเกี่ยวกับการทำเสียงสังเคราะห์ มันมีโปรแกรมทำอยู่ ที่ญี่ปุ่นก็มีศิลปินที่ใช้เสียงสังเคราะห์ร้องอย่างโวคัลลอยด์อะไรสักอย่างนี่แหละ ผมเปิดยูทูปลองฟังเพลงที่ใช้เสียงสังเคราะห์ร้องดู ถ้าผมลองฝึกใช้โปรแกรมได้ ทำเสียงสังเคราะห์ได้ ผมก็จะมีเสียงของตัวเองทำไมผมถึงไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้กันนะ

แต่พอฟังไปได้สักพักผมก็เริ่มเข้าใจว่าทำไม.. เสียงสังเคราะห์ยังไงก็คือเสียงสังเคราะห์ จะทำออกมาดีแค่ไหนมันก็ไม่ใช่เสียงจริงของผม ไม่ใช่เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอของผม มันไม่มีทางอีกแล้วที่ผมจะได้ร้องเพลงจริงๆ ที่มีความรู้สึกที่ได้ร้อง ได้เปล่งเสียง ได้รู้สึกถึงแรงสั่นน้อยๆที่คอเวลาเอ่ยอะไรออกไป ผมยังทำใจรับไม่ได้กับการที่ต้องใช้เสียงหลอกๆนี้

บางสิ่งบางอยากหากเสียไปแล้วก็เสียไปเลยไม่มีโอกาสที่จะหวนกลับมาได้ มันเป็นสิ่งที่ต้องยอมรับให้ได้ไม่ใช่เลือกที่จะหนีหรือฝืนหลอกตัวเองต่อไป ..แต่ว่ามันก็ไม่ใช่ทุกสิ่งของชีวิต เสียเสียงไปก็ใช่ว่าจะมีชีวิตต่อไปไม่ได้ อาจจะต้องเจ็บปวดกันไปบ้าง แต่สุดท้ายผมก็ยังสามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้ ยังสามารถมีความสุขกับสิ่งอื่นๆได้

การไปช่วยแนะพวกพี่จิณณ์ร้องเพลง แม้จะต้องช้ำใจที่ไม่สามารถร้องไปด้วยได้แถมต้องมานั่งฟังเสียงเพี้ยนๆของพวกพี่เขาจนน่าแค้นใจว่าพี่จิณณ์จะจงใจแกล้งกันหรือเปล่า แต่มันก็ยังมีความสุข..มีความสุขที่ได้ทำอะไรร่วมกับคนอื่น แม้นจะร้องไม่ได้เล่นดนตรีไม่ได้ แต่ผมก็ยังสามารถปรบมือตามไปได้ แถมยังช่วยแนะนำการร้องให้แก๊งประสานเสียง ยังสามารถทำอะไรได้อีกหลายๆอย่าง

ในสังคมมันก็มีคนหลายบทบาทกันไป ในการประกวดย่อมมีทั้งผู้ร้องและผู้ฟัง และในครั้งนี้ผมขอเลือกที่จะเป็นผู้ฟังธรรมดาคนหนึ่ง ที่จะคอยฟังเสียงเพลงของทุกคนอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆเวทีตรงนี้ก็พอ





  • S - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีนิล
    สุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp.จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็ค
    เป็นที่น่า
    ประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,500,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


Narin's comment:
ภารกิจเขียนของพีทำให้ผมรู้สึกหลงรักได้ทุกครั้งเลยแฮะ
ก่อนแรกเลยคือผมชอบภาษาที่ใช้ ครั้งนี้ก็อธิบายออกมาได้ดีมากครับ
ผมชอบตอนที่บรรยายถึงโปสเตอร์รูปผมเป็นพิเศษ ฮาก๊ากเลยละครับ
แต่สิ่งที่ทำให้ภารกิจครั้งนี้ได้ S คือเนื้อหาที่พีเล่าถึงความรู้สึกของ
คนใบ้ในการแข่งขันควิ้นท์สตาร์ในครั้งนี้ ความโศกเศร้าลึกๆที่สื่อ
ออกมา และวิธีจัดการกับปัญหาของพี รวมถึงบทสรุปที่ออกมาว่า
สุดท้ายถึงแม้จะไม่ได้ลงแข่งแต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของงานอยู่ดี
ผมคิดว่าภารกิจตัวนี้เป็นภารกิจที่แฝงอารมณ์และข้อคิดเอาไว้
ได้ลึกซึ้งมากเลยครับ


แก้ไขล่าสุดโดย peemung เมื่อ Mon 16 Mar 2015, 07:11, ทั้งหมด 2 ครั้ง

peemung

INFO. Phee
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5
ได้รับเงินเดิมพันจากคาสิโนคืน 50% ในกรณีที่เดิมพันแพ้เจ้ามือ | ลดค่าใช้จ่ายค่าเทอมและค่าห้องพักแต่ละเดือน 20%

Ore Ore : 262
Spirit Point : 79348266
CHIPS +11 M 70 K 657

+3.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1495/1700  (1495/1700)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  Randel on Sun 15 Mar 2015, 20:10

สำป๋อย:
ฉันเท้าคางบนโต๊ะทำงานตัวเดิมของตัวเอง แสงแดดที่ลอดผ่านม่านสีขาวทำให้ห้องนี้สว่างสดใส
และเจือไปด้วยความอุ่นของแสงอาทิตย์ เพราะบรรยากาศที่เป็นใจขนาดนี้ทำให้เปลือกตาที่เปิดอยู่ค่อยๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้า
ฉันสูดหายใจเข้าเพื่อเก็บอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดและแย้มยิ้มเบาๆ กับความรู้สึกสุขใจนี้

ก๊อกๆ

แต่ยังไม่ทันได้ซึมซับหน่ำใจเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำให้ต้องหลุดออกมาจากหวงความสุขเสียก่อน
ฉันถอนหายใจเบาๆ ให้กับผู้รบกวนก่อนจะหันหน้าไปมองว่าใครเป็นผู้ที่ทำลายความสงบสุขนี้
แต่ก็ต้องฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าคนที่มานั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นรัตติกาล เพื่อนสาวผมสีดำประกายม่วงที่ตอนนี้
กำลังยืนพิงกรอบประตูด้วยแววตาสลึมสลือ เธอยกมือขึ้นลวกๆ กล่าวทักทายแล้วเดินไปที่เตียงคนไข้เพื่อนอน

"อ้าว นี่มาหาลินเพื่อนอนหรอคะ ที่ห้องของตัวเองก็มีเตียงนี่" ฉันบอกด้วยน้ำเสียงติดงอน รัตติกาลนี่มาทีไรเป็นต้องนอนทุกทีเลยให้ตายสิ

"ที่นี่มันอากาศดีนี่นา แถมอยู่กับลินแล้วรู้สึกหลับสบายดี" เธอว่าแล้วอ้าปากหาววอด ล้มตัวลงนอนพร้อมกับหลับตาพริ้ม
เหมือนเป็นสัญญาณว่าห้ามรบกวน แต่ใช้ไม่ได้กับเกลินคนนี้หรอกนะ! ฉันเดินไปเขย่าตัวคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงด้วยแรงระดับปานกลาง
ทำให้รัตติกาลขมวดคิ้วและมองค้อนด้วยดวงตาสีไม้

"อะไรเล่า กวนรัตทำไม"

"ห่มผ้าด้วยสิคะ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกแอร์มันเย็นนะ!" ฉันว่า รัตติกาลเบิกตาหน่อยๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

"โถ่ ไอ้เราก็นึกว่าจะไม่ให้นอน ไม่เอาหรอก ขืนห่มผ้ามีหวังสุกพอดี" เธอว่าแล้วพลิกตัวหนี

"เป็นหวัดแล้วจะมาโทษลินไม่ได้นะ" ฉันพูดขู่แล้วเดินกลับไปนั่งตามเดิม ในห้องตกอยู่ในความเงียบร่วม 20 นาที
ได้ยินเสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนเตียงก็พอเดาได้ว่าเธอคงจะหลับลึกไปแล้ว
ฉันหยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมาแล้วเสียบหูฟัง ถ้าอยู่เงียบๆ ต่อไปอีกมีหวังต้องหลับตามรัตไปแน่ๆ
ฉันเลื่อนหาเพลงโปรดของตัวเองแล้วกดฟังเป็นรอบที่ร้อย เคลื่อนไหวศรืษะตามทำนองจังหวะแล้วฮัมเบาๆ เพื่อออกรสในการฟัง
ฉันฮัมเพลงไปเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงมืออุ่นที่แตะลงบนไหล่ ฉันเลิกคิ้วขึ้นมองรัตติกาลแล้วถอดหูฟังออก

"ไง นอนหลับอิ่มแล้วหรอฮะ" พูดแซวเจ้าตัวที่กำลังแคะขี้ตาด้วยสภาพที่ไม่อยากตื่น

"ฮัมเพลงดังขนาดนั้นคิดว่ารัตจะหลับลงไหมล่ะ"

"อุ๊ย ขอโทษค่ะ ลืมไปเลย" ฉันหัวเราะแฮะๆ ให้ รัตที่ยืนอยู่ข้างหลังอ้อมมานั่งข้างหน้าโต๊ะแล้วไขว้ห้างด้วยทางทีสบายๆ

"ลินก็เสียงดีเหมือนกันนี่นา ไม่คิดจะประกวดหรอ"

"หูยย ไม่เอาหรอก ร้องต่อหน้าคนเยอะๆ มีหวังช๊อกตายพอดี"

"ตอนนี้เรามีงานควิ้นท์สตาร์นะ บอกไว้เผื่อยังไม่รู้"

"ว้าวว จริงหรอ งั้นเราก็ต้องไปช่วยเตรียมงานน่ะสิ! ในฐานะครู"

ฉันกำหมัดชักเข้าหาตัว ทำให้รัตติกาลที่นั่งอยู่ตรงข้ามส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความระอา

"งั้นถ้าลินประกวดรัตจะมาร้องด้วยกันได้ไหม" ฉันว่าแล้วจิ้มนิ้วจึ้กๆ เข้าหากันเหมือนสาวน้อยก็ไม่ปาน
รัตติกาลเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะเอ่ยถาม "ทำไมล่ะ?"

"ก็ต้องเขินอยู่แล้วน่ะสิ!

"ฮ่าๆๆๆ เอาสิ ร้องเพลงก็คงไม่ยากหรอกมั้ง"

"จ้าาา แม่คนเก่ง" ฉันแซวแล้วปล่อยกร๊ากทันทีเมื่อเจ้าตัวเชิดหน้ารับคำชมแบบสุดๆ


หลังจากที่คุยโม้กันสักพักใหญ่ๆ เราทั้งสองคนก็ตัดสินใจกลับไปทำงานเพราะอู้มานานแล้ว
ฉันที่ไม่ค่อยจะมีอะไรทำก็เลยว่าจะไปช่วยเขาจัดงานควิ้นท์สตาร์สักหน่อย ก่อนอื่นก็แวะไปดูที่ห้องดนตรีดีกว่า เผื่อจะมีอะไรที่ใช้ได้
ฉันเดินด้วยความเร็วในระดับหนึ่งไปตามทางเดิน เพราะไม่ชอบใส่รองเท้าส้นสูงจึงทำให้เกิดเสียงไม่มาก
เสื้อคลุมสีขาวที่คลอเคลียอยู่รอบตัวสร้างความร้อนอบอ้าวให้ไม่น้อย แต่ไม่ถอดหรอกนะ ก็มันชอบนี่นา

ฉันค่อยๆ ก้าวช้าลงเมื่อได้ยินเสียงเครื่องดนตรีกำลังบรรเลงอยู่ภายในห้อง ฟลูตนี่นา!
ไม่เคยได้ยินคนเล่นแบบสดๆ มาก่อน ใครเป็นคนเล่นกันนะ ฉันค่อยๆ แงมประตูออกแล้วแทรกตัวเข้ามาภายในช้าๆ
เพื่อให้เกิดเสียงให้น้อยที่สุด คุณอิสรากำลังเป่าฟลูตด้วยใบหน้าผ่อนคลายโดยมีเซย์และแคลโรไลน์ที่นั่งนิ่งตั้งใจฟัง
ฉันเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังสองสาวและยืนนิ่งฟังเสียงเพลงที่บรรเลงต่อไป

"พอ พอดีกว่า..." คุณอิสราว่าแล้ววางฟลูตลง

"อ้าว กำลังเพราะเลยนะคะคุณอิสรา" เพราะเสียงของฉันทำให้ทุกคนสะดุ้งตกใจกันเป็นแถว

"คุณหมอเกลิน ตกใจหมดเลยค่ะ" แคลว่าแล้วเอามือทาบอก "มาได้ยังไงคะ"

"เผอิญว่าเดินมาแล้วได้ยินเสียงเพราะๆ เลยตามมาฟังด้วยคนน่ะค่ะ"
เสียงอือออของนักเรียนดังตามมาแต่เสียงของเซย์ออกจะแปลกสักหน่อยเพราะเป็นเสียงสังเคราะห์

"ผมพอแล้วล่ะ อู้งานนานแล้ว ของครบแล้วใช่มั้ยครับน้องเซย์ น้องแคลก็จะได้หาโน้ต" คุณอิสราจะลุกเอาเครื่องดนตรีไปเก็บ
ฉันเดินตามหลังไปเงียบๆ แล้วเอ่ยเรียกเมื่อเห็นว่าคุณอิสราเก็บของแล้ว

"ชอบกินเค้กไหมคะ?" ฉันยิ้มกริ่มเพราะรู้ว่าคนตรงหน้ามองไม่เห็นอย่างแน่นอน

"อืม... ชอบครับ" คุณอิสราอึกอักหน่อยๆ ราวกับรับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวฉัน
ก็ไม่แน่นะ คุณอิสราสัมผัสไวจะตาย

"เดี๋ยวครูลินจะซื้อให้สามชิ้นฟรีๆ เลย อยากกินไหมคะ?" คนตรงหน้ากลืนน้ำลายดังเอื้อกก่อนจะตอบตกลง
วะฮะฮ่า อิทธิพลของเค้กนี่ไม่ธรรมดานะจะบอกให้ ขนาดฉันยังแพ้เลย(?) โดยเฉพาะเค้กของโรงเรียนนี้
อร่อยอย่าบอกใครเชียว(แต่ราคาก็ไม่อยากบอกใครเหมือนกัน TvT)

"แต่คุณอิสราต้องร้องเพลงให้ฟังก่อนนะคะ ถึงจะได้กิน ฮิๆๆ" ฉันหัวเราะคิกคักกับแผนการของตัวเอง
โดยมีแคลโรไลน์และเซย์เป็นฝ่ายสนับสนุนตบมือแปะๆ

"ผมร้องเพลงไม่เพราะนะครับ ถ้าเพราะคงลงชื่อประกวดแล้ว" ฉันยิ้มกว้างแล้วกรี๊ดกร๊าดเพราะรู้ว่าคุณอิสราจะร้องเพลงให้ฟังแน่ๆ
เจ้าตัวกระแอ้มกระไอเล็กน้อยก่อนจะเปล่งเสียงทำนองเนื้อเพลงที่คุ้นหูออกมา
.
.
.
"จบแล้วครับ".... ไม่มีอะไรจะพูดค่ะ เนื้อเพลงที่สลับกันมั่วไปมา หน้าไปหลังนั่นคืออะไร!
ทุกคนสตั้นค้างกันไปชั่วขณะก่อนที่เซย์จะเป็นผู้เอ่ยคนแรก

"พี่ไอน์..."

"เอ่อ..." แคลโรไลน์ส่งเสียงอึกอักตามมา

"คุณอิสราร้องผิดท่อนสุดท้ายค่ะ ที่จริงก็มั่วเกือบหมด" ฉันอาสาเป็นผู้ต่อประโยคต่อมา
คุณอิสรายิ้มแหยพร้อมกับหน้าตาที่บอกว่า "ผมโคตรอายเลยครับ"

"แต่เพราะนะคะ เสียงดีมากเลย" เซย์แก้ต่างให้ส่วนแคลโรไลน์ก็พยักหน้าเห็นด้วย

"ใช่ๆๆ"

"ใช่ค่ะ แต่เสียที่ดำน้ำเนื้อเพลงไปหน่อย" ฉันว่าขำๆ พร้อมกับแคลโรไลน์และเซย์ที่หัวเราะกร๊ากอย่างเห็นด้วย
พูดคุยกับนักเรียนอีกนิดหน่อยก่อนจะตัดสินใจกลับ เพราะนักเรียนเองก็มีเรื่องที่ต้องทำเหมือนกัน

"ไม่ต้องห่วงนะคะคุณอิสรา เย็นนี้เค้กสุดอร่อยจะบินไปให้กินแน่นอนค่ะ" ฉันขยิบตาให้แม้รู้ว่าเขามองไม่เห็น
เมื่อสัญญากันมั่นเหมาะแล้วฉันก็เดินลั้ลล้าออกมาจากห้องดนตรีด้วยความปริ่ม งานครั้งนี้จะสนุกสักแค่ไหนกันน้า ฮืมม~


เอ๊ะ... แต่รู้สึกเหมือนลืมอะไรไปแฮะ ช่างเถอะ ไปซื้อเค้กให้คุณอิสราดีกว่า



  • 2 STAR SAPPHIRE STAMP
    [ TEACHER CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับกลางในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับอาจารย์เท่านั้น มีลักษณะเป็นแซฟไฟร์
    สีฟ้าผสมทองคำแท้ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ดีเยี่ยมเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


Narin's comment:
โอ้ มีการหยิบคุณรัตติกาลมาใช้ร่วมภารกิจด้วย เท่านั้นยังไม่พอ
ยังให้คุณรัตติกาลร่วมร้องเพลงไปด้วยอีก ผมดีใจที่คุณดึง NPC
ไปใช้นะครับ จากนี้ก็จะคอยดูความสัมพันธ์ระหว่างเกลินและรัตติกาล
ต่อไป (โบกป้ายไฟ) เนื้อเรื่องน่ารักแล้วก็ประสานกับเรื่องของไอน์
ได้ราบลื่นดีครับ


แก้ไขล่าสุดโดย Kaelyn เมื่อ Mon 16 Mar 2015, 06:48, ทั้งหมด 2 ครั้ง

Randel

INFO. Randel Waller Donovan
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3
ช่วยลดค่า Grade Exp. สูงสุด 2%

Ore Ore : 79
Spirit Point : 59733757
CHIPS +1 M 803 K



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1340/1350  (1340/1350)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  blenderblniiz on Sun 15 Mar 2015, 23:12

EDITเล็กน้อยครับ

ส่งภารกิจครับ:
งานประกวดร้องเพลงมันก็ใกล้เข้ามาทุกที ผมได้แต่ฝึกร้องคนเดียวไม่เคยร้องให้ใครฟังเลยแฮะ
ผมว่าผมควรฝึกการร้องเพลงให้คนอื่นฟังก่อนวันงานเพื่อป้องกันการประหม่า
แต่ว่าจะให้ใครมาฟังดีล่ะ ไม่ค่อยสนิทกับใครเสียด้วย... ที่แน่ๆต้องมีคุณเซย์(คนที่เหมือนจะใกล้ตัวที่สุด)แล้วหนึ่ง

"คุณเซย์! ช่วยมาฟังผมร้องเพลงหน่อยสิ!" ผมเขย่าตัวคุณเซย์ขณะที่เธอกำลังดื่มน้ำ
พรวด.. ครับ เต็มๆครับ เต็มหน้าผมเลย เอ่อ..ผมขอโทษ
"เอ่อ.. ช่วยฟังผมร้องเพลงทีเถอะนะ" ผมถามย้ำอีกครั้ง ซึ่ง..เธอส่ายหน้ารัวๆ
ว้ากกกก ทำม้ายยย เสียงผมออกจะดีขนาดนี้! ผมประนมมือไหว้เธอ ขอล่ะ ช่วยฟังหน่อยเถ้ออออ
เธอมองผมอยู่นานสองนานก่อนจะพยักหน้าและยิ้มแหยๆ เอ่อ...แค่ฟังผมร้องเพลงทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นกัน
"ขอเวลาเตรียมตัวสักสิบนาทีนะครับ!" ว่าจบผมก็ไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวนั่งซ้อมร้องเพลงต่อ แล้วคุณเซย์ก็เดินออกจากห้องไปเงียบๆ

"ทำไมยังไม่มาอีกน้า?" นี่ก็ผ่านมายี่สิบนาทีแล้วคุณเซย์ก็ยังไม่กลับมา งั้นซ้อมต่อละกัน

ถัดจากนั้นอีกสิบนาที คุณเซย์ก็มาครับ! มาพร้อมกับ.. คุณแคลและคุณพีช !!
เฮ้ยยยยยยยยยย เฮ้ยยยยยยยยยยย เฮ๊ยยยยยยยยย!! ไหงลากคนอื่นมาด้วยห๊าาาา
"ด..เดี๋ยวสิ.. นี่หมายความว่ายังไงครับ..?"
"อยู่ดีๆพวกเราก็โดนลากมาน่ะครับ/ค่ะ" ทั้งสองคนตอบ .......ว้อท ทำไม! เพื่ออะไร! ผมก็อายเป็นนะ!
คุณเซย์เดินเข้าไปในห้อง คว้าสมุดโน้ตเขียนอะไรยึกๆยักๆจากนั้นชูให้สองคนนั้นดู

'ภูมิจะร้องเพลงให้ฟัง'

ว้ากกกก จะซ้อมแค่กับคุณตะหากเฟ้ยยยย ช..ช่างมันแล้วกัน
"เฮ้อ.. ช่วยไม่ได้นะ งั้นพวกคุณ คุณเซย์ คุณแคล และเอ่อ..คุณพีซ ช่วยฟังผมร้องเพลงหน่อยนะครับ" อ่า..ผมรู้สึกเขินจนต้องเกาแก้มเลย

หลังจากที่เชิญแขกเข้าห้องแล้ว ผมก็นำทางไปยังโซฟานุ๊มนุ่ม(สำหรับผม) เมื่อทุกคนนั่งกันเรียบร้อยแล้ว ผมก็ไปยืนบังหน้าทีวีหรือก็คือข้างหน้าท่านผู้ฟังนั่นเอง

"เอาล่ะนะ"

1 2 3 ผมนับในใจก่อนที่จะเปล่งเสียงร้องออกไป ร้องออกไปพร้อมความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน เพราะเพลงนี้ที่เลือกประกวด สะท้อนอดีตของผมเล็กน้อย..
...แค่เล็กน้อยจริงๆ
เพลงที่ผมร้องเป็นเพลงญี่ปุ่นนำมาแปลไทยอีกทีหนึ่ง ผมไม่อยากจะบอกเลยว่าผมชอบญี่ปุ่นอยู่ไม่น้อย ผมมีความฝันว่าสักวันหนึ่งต้องไปทริปที่ญี่ปุ่น ดีงามมากครับ(เวิ่นเว้อ)

หลังจากร้องจบ.. เอ่อคือ ร้องไม่ทันว่ะครับ!! ลิ้นพันกัน แต่ก็ยังแถดริฟต์คร่อมรางไปได้อย่างงดงาม(เหงื่อตก) ตัดภาพไปที่ผู้ฟัง

สามหน่อนั่งนิ่งไม่ไหวติง เหวออ มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?

"คือ ผมมันก็ไม่ได้แย่นะ เสียงคุณไม่ได้เลวร้าย เพลงดูรนๆไปหน่อย แต่ว่าผมฟังไม่ทัน..........." คุณพีชเป็นคนติคนแรก
"ตามนั้นค่ะ" คุณแคลว่าตามคุณพีซ ตามด้วยการพยักหน้าของคุณเซย์ อืม..นั่นสินะ

"ขอบคุณที่อุตส่าห์ทนฟังผมร้องเพลงนะครับ ผมรู้สึกดีมากที่มีคนมารับฟังผม ถึงจะเป็นการร้องเพลงก็เถอะครับ" ผมประนมมือไหว้ตามประสาเด็กไทย
ผมกลัวพวกเค้าจะไม่เข้าใจกัน ผมเลยไปค้นโต๊ะของผมแหละหยิบกระดาษเอสี่ที่เขียนเนื้อเพลงแปลไทยไว้
"นี่ครับ เผื่อฟังไม่ทัน จะได้เข้าใจเพลงของผมมากขึ้น!" ผมยิ้มหล่อ(สิ่งที่ผมคิด)  (สิ่งที่ทุกคนเห็น)

จากนี้ผมคงต้องพยายามฝึกร้องเพลงให้ดียิ่งขึ้นแล้วล่ะ!! รอก่อนนะการประกวด!



  • B - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีไพลิน
    สื่อถึงความลึกล้ำ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้อย่างดีเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


Narin's comment:
สำหรับภูมิเนื้อหาครั้งนี้ก็น่ารักสดใสเช่นเดิมครับ ภูมินทร์ที่ดู
จะเป็นตัวละครแข็งกระด้างแต่จริงๆแล้วนอบน้อมและการที่เขา
ขอร้องเพื่อนๆให้ช่วยแบบนี้เป็นเรื่องที่ทำให้ผมแปลกใจนิดหน่อย
แต่ถือเป็นพัฒนาการที่ดีเลยครับ ผมชอบเฝ้ามองการพัฒนาของ
ตัวละคร หวังว่าภูมินทร์จะโตขึ้นเป็นเด็กที่ร่าเริงและเข้ากับเพื่อน
ได้ดีนะครับผม สิ่งหนึ่งที่ผมอยากเห็นจากภูมิคือการใช้ตัวละคร
ที่หลากหลายกว่านี้ครับ อยากให้คุณลองทำความรู้จักกับเพื่อน
คนอื่นๆด้วย เพราะหลายภารกิจที่ผ่านมามักจะใช้ตัวละครประกอบ
หน้าเดิมเสมอ ทำให้สีสันของเรื่องตกลงไปบ้างเล็กน้อยครับ


แก้ไขล่าสุดโดย blenderblniiz เมื่อ Mon 16 Mar 2015, 00:00, ทั้งหมด 1 ครั้ง

blenderblniiz

INFO. Phumin Prabaripye
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6
ชมรม : การกีฬา (✰)
ได้รับเงินเดิมพันจากคาสิโนคืน 50% ในกรณีที่เดิมพันแพ้เจ้ามือ | ได้รับเงินรางวัลจากการชนะในคาสิโนเพิ่ม 20%

Ore Ore : 159
Spirit Point : 56929629
CHIPS +6 M 276 K 477

ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
275/1380  (275/1380)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  revan.r on Sun 15 Mar 2015, 23:48

แหม่ เกือบจะไม่ได้ส่งซะแล้ว ฮ่าๆ

มาย้าค่าาา:
เสียงแหลมใสและมีความทุ้มแบบผู้ใหญ่ในตัว ทำให้เซย์ที่นอนมาน้อยหลับๆตื่นๆ
ไม่ใช่เพราะไม่ชอบนะ แต่เพราะมันเพราะซะจนกล่อมคนให้หลับได้เลยต่างหาก

"ขอเสียงปรบมือให้กับคุณหมอเกลินด้วยค่าาา และผู้เข้าประกวดท่านต่อไปคือ"

คืนก่อนวันประกวดหนึ่งคืน

ตึง~ ตึง~

เสียงนาฬิกาดังบอกเวลาเที่ยงคืนเสียงดังก้องไปทั่วล็อบบี้
'โถ่ แบบนี้ไม่ไหวแน่เลย ยากเกินไปแล้ว' เด็กสาวนั่งหัวเสียที่หน้าล็อบบี้
ในมือถือเครื่องสื่อสารที่ได้จากน้ำข้าว คนของบริษัทเก่า
บรรยากาศที่เย็นและสงบน่านอนแบบนี้หายากเป็นที่สุด
เซย์ล้มตัวนอนลงบนเก้าอี้ในล็อบบี้พร้อมหลับตาลง
'เที่ยงคืนซะแล้วเหรอ ไวจัง......ในเช้านี้สินะที่มีงานประกวด แย่แน่เลยไม่ไหวแน่ๆ'
จบประโยคนี้ที่พูดในใจเซย์ก็เผลอหลับไป
.
.
.
.

"คุณไม่ต้องตามผมแจก็ได้ครับ งานมีก็ควรไปทำ"ชายหนุ่มรีบสาวฝีเท้าให้ไวที่สุด
หญิงสาวที่สาวฝีเท้าตามอย่างไม่ลดละ ก็พูดขึ้นทันควัน
"นี่แหละงานของฉันค่ะ"
ชายหนุ่มร่างใหญ่ ผอ. ก็หยุดเดินเพราะหัวเสียจากคำพูดของเลขาคนสวย
พร้อมสวนคำพูดกลับไปแบบไม่ยอมแพ้
"ผมไม่เห็นว่ามันจะเป็นงานตรงไหนเลยนะ"
"แต่ฉันเห็นว่ามันคืองานค่ะ" เลขาเองก็ดูท่าทีว่าจะไม่ยอมเหมือนกัน
"นี่คุณรัต!!!" ชายหนุ่มตวาดเสียงดังลั่นล็อบบี้ แต่คุณเลขาที่ผอ.เอ่ยชื่อตะหวาดไปก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด
แถมยังดูเหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่างที่ดังอยู่ภายในล็อบบี้
"ชู่~~ เงียบก่อนสิคะ เหมือนได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง" หญิงสาวเอาเอื้อมมือไปปิดปากชายหนุ่ม
"ส เสียงอะไร คุณได้ยินเสียงอะไร" ชายหนุ่มพูดอู้อี้อยู่ในปาก ท่าททางเหมือนจะตกใจเล็กน้อย
"บอกให้เงียบก่อนไงคะ" คุณรัตย้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม ทำเอาผอ.ก็ทำตัวไม่ถูก
"คุณก็รีบบอกมาสิว่าเสียงอะไร ผมกลั-" ชายหนุ่มจับมือหญิงสาวที่ปิดปากตัวเองไว้แน่น
"กลัวเหรอคะ แหม่ๆผอ.คนหล่อกลัวเป็นด้วยเหรอเนี่ย~" คุณรัตพูดเชิงล้อเลียนและรีบใช้อีกมือที่ว่างอยู่กุมมือกลับ
"ไม่ได้กลัวซักหน่อยนะ ไหนเสียง เสียงอะไรผมไม่ได้กลัว "
"งั้นพิสุจน์สิคะ รัตได้ยินเสียงมาจากทางด้านนู้นน่ะ" คุณรัตเอามือออกจากปากผอ.และชี้มาทางโซฟารับแขก
"ได้ ผ ผมจะไปดูเอง" พูดจบชายหนุ่มก็สูดหายใจเฮือกโต ก่อนจะค่อยๆย่องแล้วผ่อนลมหายใจทีเล็ก ทีละน้อย
ก้าวเท้าไปทีละก้าวๆโดนมีคุณรัตทำหน้าสนุกตามหลัง

ตุบ
"แว้กกกกกกกกก ค คุณร๊าตตตตตตตตช่วยผมด๊วยยยยย"
ผอ.หันไปเกาะคุณรัตแน่นก่อนที่จะพิจารณาว่าเป็นเสียงอะไร
คุณรัตหรี่ตามองตามเสียง"เอ๊ะ เด็กคนนั้นเซย์เหรอ"
'อู๊ยย~~ เจ็บๆๆๆๆๆ .....อ่าวคุณรัต ผอ.'เซย์ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่ตัว
"นั่นเซย์เองเหรอครับ ต ตกใจหมดเลย" ผอ.ถอนหายใจดังฟู่ใหญ่
"เซย์มาทำอะไรตรงนี้คะ แถมอยู่คนเดียวด้วย"
'อ๊ะ เอ่ออออ' ติ๊ดดๆๆๆติ๊ดดๆๆติ๊ดๆติ๊ดๆๆติ๊ดๆ "มาซ้อมร้องเพลงน่ะค่ะ
แต่จะซ้อมในห้องก็กลัวจะรบกวนภูมิเลยแอบออกมา แล้วคุณรัตกับผอ.ยังไม่นอนหรอคะ"
"ผมกำลังจัดเตรียมตารางงานในวันแข่งร้องเพลงน่ะครับ ส่วนคุณรัตก็ตามผมแจเลย
ไล่ให้ไปทำงานของตัวเองก็ไม่ไป" ผอ.ทำคิ้วขมวดใส่คุณรัต แต่คุณรัตก็ไม่สนใจ
"ตอนนี้ก็ดึกแล้วนะคะ นี่ก็จะตีสองแล้วด้วย ควรจะพักผ่อนให้เต็มที่นะคะเซย์"
"จริงด้วยค่ะ งั้นเซย์ขอตัวก่อนนะคะ" เซย์ยิ้มโบกมือลาทั้งสองคน
"เซย์ครับ สู้ๆนะครับ" ผอ.พูดพร้อมชูสองนิ้วให้เซย์
"ขอบคุณค่ะ เซย์จะพยายามเต็มที่นะคะ"

เช้าวันรุ่งขึ้น เป็นวันที่ประกวดร้องเพลง
"ภูมิทำไมไม่ปลุกให้ไวกว่านี้นะ สายทุกงานจนได้" เซย์พูดใส่ภูมิที่กำลังลงลงชื่อเข้างาน
"ไหงมาโทษผมละครับ ผมทั้งว๊าก ทั้งเอาเสียงนาฬิกาปลุกยัดหูคุณ คุณยังไม่อยากจะลุกเลย"
"หน่อยยย จำไว้เลยภูมิ" เซย์ตีแขนภูมิไปหนึ่งที่แล้วทำหน้ามุ่ยใส่
"ผมทำอัลไลผิ๊ดดดดด"ภูมิเบ้ปากร้องไห้มาหาเซย์

"เซย์ ภูมิ อยู่นี่กันนี่เอง" เสียงใสๆดังมาากในงาน แคลและอนันดาวิ่งมาหาเซย์และภูมิ
"หวัดดีแคลี่ หวัดดีค่ะอนันดา" เซย์ยิ้มตาหยีใส่ทั้งสองคน
"ยิ้มระรื่นเชียว ได้ข่าวว่าเมื่อคืนแอบไปร้องเพลงที่ล็อบบี้คนเดียวหรอคะ"
"อ๋าาา ร รู้กันด้วยเหรอนี่ อายจัง" เซย์ตอบแบบตะกุกตะกักพร้อมเกาหัวลางๆ
"ก็ต้องรู้สิ ผอ.มาโม้ให้ฟังเมื่อเช้าน่ะ แล้วว่าแต่โอเคมั้ย แคลเป็นห่วงเซย์เรื่องเครื่องมือสื่อสารน่ะ"
"ก็มันมีปัญหาเรื่องทำนองและจังหวะนิดหน่อยน่ะ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ แล้วแคลี่ล่ะเป็นไง"
"วันนี้แคลจะร้องเพลงให้คนสำคัญน่ะ แต่เป็นความลับนะ รอดูเฉลยเอา"
"อื้มชักจะตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ"
"งานกำลังจะเริ่มเลยล่ะ ทุกคนก็ตามหาเซย์กับภูมินะสายตลอดเลย" อนันดาพูดในระหว่างที่เดินเข้างาน
.
.
.
.

สายตาที่ถูกจับจ้องจากคนข้างล่างเวที ก็ทำให้เซย์ตื่นเต้นไม่น้อยเลย
ต้องพยายามเต็มที่  
เซย์สูดหายใจเริ่มนับเข้าจังหวะ
มาสนุกด้วยกันนะคะทุกคน

 



  • B - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีไพลิน
    สื่อถึงความลึกล้ำ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้อย่างดีเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


Narin's comment:
ว้าว ผมกับคุณรัตได้มีบทด้วยล่ะ ผมมักจะแพ้ทางเธอเสมอเลย #ร้องไห้หนักมาก
เนื้อหาสดใสดีครับ สิ่งที่ผมรู้สึกขาดไปสำหรับภารกิจนี้คืออุปสรรค์ เซย์คือคนหนึ่ง
ที่มีอุปสรรค์มากที่สุดสำหรับงานควิ้นท์สตาร์ เพราะเธอไม่สามารถพูดได้ ผมอยาก
ได้รายละเอียดเรื่องที่ว่าเธอฝึกร้องเพลงอย่างไร เสียงที่ออกมาเป็นเสียงแบบไหน
หรือเธอพยายามเพียงใดสำหรับการแข่งขันครั้งนี้ (แต่การออกมาฝึกร้องที่ระเบียง
ก็เป็นการอธิบายความพยายามได้ดีนะครับ ดูเกรงใจรูมเมทสมกับเป็นเซย์ดีด้วย)
ผมจะรอชมผลงานดีๆจากคุณต่อไปนะครับ!!


แก้ไขล่าสุดโดย revann__Con เมื่อ Mon 16 Mar 2015, 22:32, ทั้งหมด 1 ครั้ง

revan.r

INFO. Say
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5
ช่วยลดค่า Grade Exp. สูงสุด 3%

Ore Ore : 56
Spirit Point : 25323493
CHIPS +5 M 604 K 804



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1453/1500  (1453/1500)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  ผู้มาเยือน on Mon 16 Mar 2015, 17:03

เขิน:
“ทำยังไงดีล่ะเดือนนี้ เงินยิ่งไม่ค่อยมีอยู่ เผลอเอาเงินไปซื้อขนมหมดแล้วอ่าTT”ฉันนั่งบ่นกับตัวเองในห้องนอนคนเดียว
ถึงแม้ฉันจะรวย แต่ก็ไม่สามารถจะเบิกเงินทางครอบครัวฉันได้มากมายเท่าไหร่ เพราะทุกคนที่บ้านจะมีกฏระเบียบการรับเงินเดือน
(หรือเรียกว่าค่าขนมนั่นเอง)ประจำตระกูลอยู่ว่าให้ประหยัดอดออมเงินตั้งแต่ยังเด็ก แต่ฉันนี่สิ เอาเงินไปซื้อเค้กสุดแสนจะแพง
เพื่อลิ้มรสของมัน  ไม่น่าเลยฉันT^T

“อ้าว ไอรีน นั่งพูดอะไรอยู่คนเดียวน่ะ เสียงดังลั่นเลย”อุ๊ย...ได้ยินด้วย  =  = ตายล่ะ

“สวัสดีค่าพี่ไอน์ กลับมาเรียนเหนื่อยๆ นั่งพักผ่อนก่อนไหมคะ”แล้วฉันก็ลากเก้าอี้มาให้พี่ไอน์นั่ง

“ขอบใจมากไอรีน ผมก็ไม่เหนื่อยเท่าไหร่หรอก555 ว่าแต่เมื่อกี้ที่พี่ได้ยิน เหมือนไอรีนจะขัดสนเรื่องเงินนะ”

“แหงะ...พี่ไอน์ได้ยินหมดเลยหรอคะเนี่ย ไหนๆก็เปิดแล้ว ไอรีนขอเล่าให้จบละกัน คือว่าเงินเดือนนี้ ไอรีนใช้ซื้อขนมหมดแล้วน่ะค่ะ
แหะๆ เลยขัดสนเงินอย่างมากในการใช้ในกิจวัตรประจำวัน พี่ไอน์พอมีข้อเสนอไหมคะ อย่างเช่น วิธีการหาเงินแบบง่ายๆน่ะค่ะ
แบบที่เห็นแบบในนิยายหวานๆ นางเอกชอบหาเงินโดยจะเป็นพนักงานในร้านสะดวกซื้ออะไรประมาณนี้น่ะค่ะ”ฉันพูดอย่างรัวๆ
แทบที่จะหายใจไม่ทันกันเลยทีเดียว

“แล้วบังเอิญก็เจอพระเอกในร้านหรือเปล่า”พี่ไอน์เสริมต่อ แหม...ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วสินะคะ เห็นมาสามเรื่อง
ก็มีแบบนี้ทั้งสามเรื่อง =__=;

“ใช่เลยค่า อย่างนั้นแหละๆ พี่พอจะมีหนทางให้หนูไหมคะ”ฉันจ้องพี่เขาด้วยสายตาเป็นประกายวิ้งๆ

“อืม...เหมือนพี่เคยเห็นอะไรบางอย่างนะ คิดก่อนๆ อ้อ...คิดออกแล้ว เร็วๆนี้จะมีการประกวดควิ้นท์สตาร์น่ะ
สนใจไหม แต่ไม่รู้ได้เงินหรือเปล่านะ”หา...มีการประกวดอะไรแบบนี้ด้วย แต่ไม่รู้จะมีเงินรางวัลหรือเปล่า?

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ถึงไม่มีเงินเป็นของรางวัล แต่หนูว่าการประกวดนี่น่าสนุกแน่ๆเลยค่ะ
ไอรีนอยากจะลองดูสักครั้ง ว่าแต่ถ้าจะประกวดนี่ประกวดโดยการอะไรหรอคะ”ฉันหันไปถามพี่ไอน์อีกครั้ง

“ก็น่าจะประมาณว่าร้องเล่นเต้นรำอะไรประมาณนี้มั้งนะ สนใจล่ะสิ”ไม่ต้องตอบ พี่ไอน์ก็น่าจะรู้นี่คะ=W=
ไอรีนชอบทำอะไรที่สนุก น่าตื่นเต้น และที่สำคัญต้องเร้าใจเป็นที่หนึ่ง555

“สนใจถึงที่สุดเลยค่าo*[]*o ขอบคุณมากนะคะพี่ไอน์ ว่าแต่หนูยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรดี
งั้นหนูขอไปคิดออกแบบการประกวดก่อนนะคะ”แล้วฉันก็รีบวิ่งออกไปทันที
โดยมีพี่ไอน์นั่งอยู่ในห้องคนเดียวพลางเป็นกำลังใจให้

“สู้ๆนะครับ^^”พี่ไอน์เอ่ยทิ้งท้าย...

ฉันเดินไปตามทางของโรงเรียน เดินวนรอบเท่าไหร่ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรในการประกวดครั้งนี้
จนไปเจอคนสองคนเดินมาด้วยกัน แล้วฉันก็วิ่งเข้าไปทักทั้งสอง

“คุณเซย์ คุณภูมิ สวัสดีค่า”ฉันโบกมือเรียกทั้งสอง

“อ้าวคุณไอรีน ดีค่ะ”เซย์ตอบฉันอย่างไว

“ดีครับมาทำอะไรที่นี่หรอคับ”ภูมิถามฉันต่อ ถึงแม้ว่าหน้าตาของเขาจะหน้ากลัวไปบ้าง
แต่ฉันก็ไม่มีความกลัวเลยสักนิด ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

“คือว่าที่ออกมาข้างนอก กำลังออกแบบการแสดงที่จะเกิดขึ้นเร็วๆนี้น่ะค่ะ”ฉันตอบ
แล้วทำสายตาเป็นประกายวิบวับ คิดถึงความสนุกที่จะเกิดขึ้น

“อ้อ การประกวดควิ้นท์สตาร์สินะครับ เห็นจำนวนผู้สมัครก็เยอะอยู่นะครับ”

“ว้าว ถ้าอย่างนี้ก็ยิ่งสนุกสินะคะเนี่ย ว้าวๆๆ”ฉันกระโดดโลดเต้นแบบเด็กๆไปมา
จนทั้งคู่หัวเราะ(แต่ไม่ประเจิดประเจ้อนัก)

“ดูท่าคุณไอรีนจะชอบการประกวดนี้มากๆสินะคะ ^^”เซย์ยิ้มหลังจากหัวเราะแล้ว

“ใช่เลยค่ะ แต่ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะแสดงอะไร”

“งั้นค่อยๆคิดนะคะ สิ่งที่ตัวเองถนัด เซย์ว่าจะเป็นสิ่งที่ทำได้ดีที่สุดนะคะ และมันก็ไม่ยากเกินไปด้วยน่ะค่ะ
เซย์เป็นกำลังใจให้นะคะ”เซย์จับที่มือฉัน ทำให้ฉันขจัดความกังวลเกี่ยวกับการแสดงออกไป

“ผมก็จะเป็นกำลังใจให้คุณไอรีนเหมือนกันนะครับ”ภูมิพูดขึ้น

“ขอบใจทั้งสองคนมากเลยนะคะ ไอรีนจะทำการแสดงครั้งนี้ให้ดีที่สุดค่า ลุยเลยโล้ด>[]<”
แล้วฉันก็ฮึกเหิมอยู่นาน การแสดงครั้งนี้ฉันจะทำให้ดีที่สุด ถึงจะไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไงก็ตาม
แต่ฉันหวังว่าการแสดงนี้จะทำให้ทุกคนมีความสุขได้นะ<3




  • B - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีไพลิน
    สื่อถึงความลึกล้ำ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้อย่างดีเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


Narin's comment:
ผมชอบความสดใสของไอรีนจังเลยครับ ดูแก่นแก้วสดใสมากๆ
อ่านแล้วสัมผัสได้ถึงออร่าความสดใสเลยละครับ ผมชอบจุดที่เอา
เรื่องที่เป็นหนี้ค่าเทอมมาปรับปรุงให้เป็นเนื้อหาภารกิจ และตัวไอรีน
เองก็หาวิธีแก้ปัญหาอย่างเต็มที่ เป็นจุดที่ทำให้ผมประทับใจครับ
สิ่งหนึ่งที่ผมอยากเห็นในภารกิจนี้คือเนื้อหาต่อจากนี้ วิธีการคิด
ของไอรีนเวลาที่จะไปแสดง เรื่องราวเกี่ยวกับไอรีนและการเตรียม
การประกวด ถ้ามาครบทั้งตอนคงจะเพิ่มความสนุกกว่านี้ไปได้อีก
มากเลยครับ ผมขอหักคะแนนเล็กน้อยในจุดที่ไม่ได้เขียนถึง
เครื่องมือช่วยสื่อสารของเซย์ ทำให้สามารถเข้าใจผิดว่าเซย์
สามารถพูดได้ครับ เรื่องสุดท้ายที่ชอบเป็นพิเศษคือเรื่องที่นำ
ตัวละครที่ไม่ค่อยได้ใช้อย่างเซย์และภูมิมามีบทร่วม ถือว่าศึกษา
ข้อมูลตัวละครมาดีเชียวครับ

ผู้มาเยือน
ผู้มาเยือน


ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  MeganeNatsu on Mon 16 Mar 2015, 18:57

มาส่งงานค่า ยาวแบบมหัศจรรย์~~♫:


"แคล..ขอตัวก่อนนะคะ"

หลังจากฟังพี่ไอน์เป่าฟลูตกับคุณหมอเกลินและเซย์จบ
ทุกคนก็ขอตัวแยกย้ายไปทำภารกิจของตนเองต่อ
แคลก็จริงๆแล้วตั้งใจจะมาหาโน้ตเพลงนะคะ
เพราะถามจากดามาแล้ว เขาบอกว่าน่าจะมีโน้ตอยู่ในห้องนี้
แต่กลับได้มานั่งฟังเพลงของพี่ไอน์ซะอย่างนั้นเลยค่ะ

ถึงจะแปลกใจอยู่ตอนแรกว่าพี่ไอน์เล่นฟลูตเป็นด้วย แต่ก็สนุกมากเลยนะคะ~~!!
แถมยังได้เจอเซย์อีก เพราะช่วงนี้ใกล้วันงานเลยไม่มีการเรียนการสอน แคลดีใจมากเลยค่ะที่ได้คุยกับเซย์เยอะแยะเลย
พี่ไอน์วันนี้ก็ยิ้มได้...น่ารักกว่าทุกวันเลยค่ะ มันดูสดใส
และก็...ดูมีความสุขมากๆเลยค่ะ อยากให้ประธานนร.ของเรายิ้มอย่างนี้บ่อยๆจัง


"เอ.....โน๊ตเปียโนๆ"
คิดไปพลางๆ มือข้างเดียวที่เหลือก็ควานหาโน้ตดนตรีในลังกระดาษใบใหญ่
ห้องดนตรีที่นี่เงียบมากเลยค่ะ แอบโหวงเหวงแฮะ
แต่ว่าก็สงบดีค่ะ แคลไม่ค่อยชอบเสียงดังวุ่นวายเท่าไหร่ด้วย
ถึงเอาจริงๆจะอยากมีเพื่อนคุยก็เถอะ เซย์ก็ต้องไปช่วยพี่ไอน์ด้วย เสียดายจัง...
สุดท้ายแล้วก็ยังหาโน้ตเปียโนที่ว่าไม่เจออยู่ดี
แย่จังเลยค่ะ...เฮ้อ...............

'ครืด....'
"แคลครับ หาโน๊ตดนตรีเจอรึเปล่า ผมกลัวว่าจะหาไม่เจอก็เลยตามมาช่วย"
เสียงประตูบานเลื่อนดังขึ้นเบาๆท่ามกลางความเงียบ
พอหันตามเสียงไปก็หันไปเจอ ดา รูมเมทของแคลเองล่ะ
สงสัยคงตามมาเพราะเป็นห่วงแน่ๆ
ดานี่คอยช่วยแคลอยู่เสมอเลย ขอบคุณนะคะ

"แฮะๆ หายังไม่เจอเลยค่ะ สงสัยจะไม่มีแน่ๆเลย "
"ง..งั้นหรอครับ งั้นผมจะลองช่วยหาดูอีกรอบละกัน"
อีกฝ่ายใช้สายตามองไปรอบๆห้อง อาจจะเพราะไม่มีแขนทั้งสองข้าง
เลยทำให้ช่วยอะไรได้ลำบาก ไม่อยากรบกวนเลย

"ดาคะ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวแคลหาเองนะคะ ไปซ้อมร้องเพลงกับคุณจิณณ์เถอะค่ะ"
แคลจำได้ว่าดาเป็นนักร้องคอรัสจำเป็น(?)ของวงคุณจิณณ์ค่ะ ฮา
"ไม่เป็นไรจริงๆนะครับ ผมก็อยากช่วยนะแต่ว่า........."
"พี่อนันดาอยู่ไหนนน ไปร้องเพลงกันนนน"
เสียงคุณเจ้าตะโกนลอยๆมาจากทางบันได
แอบออกมาดูแคลตอนซ้อมหรอคะเนี่ย... ไปซ้อมเถอะค่ะ(ฮา)
"ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ เดี๋ยวแคลหาเสร็จจะรีบกลับห้องนะคะ ดาไม่ต้องห่วงนะ ขอให้สนุกนะคะ"
หลังจากพูดจบแคลก็ยิ้มให้ดานิดหน่อย อีกฝ่ายพยักหน้ารับแบบฝืนๆก่อนเดินกลับไป
"ร..รีบกลับนะครับ มีอะไรเรียกผมได้นะ "
สุดท้ายแล้วยังไม่พ้นส่งเสียงเตือนมาอีกรอบ ฮ่ะๆๆ

สุดท้ายแล้วก็ต้องหาโน๊ตดนตรีต่อจนได้
อืม...เล่มนี้ไม่ใช่ เล่มนั้นก็ไม่ใช่..อ๊ะ ประวัติของโมสาร์ทนี่นา
....แต่แคลบอกจะรีบกลับไปนี่นา...ขออ่านซักนิดคงไม่เป็นไรมั้ง.........??
คิดจบแคลก็นั่งลงข้างตู้หนังสือก่อนจะเริ่มอ่านหนังสือแบบเงียบๆ
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ นานจนกระทั่งเสียงๆหนึ่งดังขึ้น

"พี่แคลครับ อ่านอะไรอยู่หรอ?"
ผู้มาเยือนที่มาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง
ทำเอาคนกำลังอ่านหนังสือถึงกับสะดุ้งโหยงเลยค่ะ
"อ อ้าว พีชเองหรอคะ แคลอ่านประวัติโมสาร์ทอยู่น่ะ
สงสัยอ่านเพลินไปหน่อย..ว่าแต่ พีชมาทำอะไรที่นี่คะ มาหาโน้ตดนตรีเหมือนกันเหรอ?"
แคลถามกลับตามมารยาท

"เปล่าครับ ผมแค่เดินเล่นไปทั่วน่ะ แล้วมาเจอห้องนี้ยังไม่เคยเข้าเลยลองเปิดเข้ามา"
อีกฝ่ายพูดพลางหย่อนก้นลงนั่งข้างๆแคล
"อ๋อ ที่นี่เป็นห้องดนตรีน่ะค่ะ พีชคงพอรู้แหละเนอะ แฮะๆ"
"ครับ ว่าแต่พี่แคลล่ะ มาที่นี่ทำไม?"
"มาหาโน๊ตดนตรีน่ะพีช ที่โรงเรียนอาทิตย์หน้าจะมีงานควิ้นสตาร์นะ พีชจะลงสมัครหรือเปล่าคะ?"

".......ไม่แน่ใจครับ เพราะผมมีปัญหาเรื่องหลอดลม อาจจะร้องเพลงลำบาก...."
"นั่นสินะคะ....อ๊ะ พี่ต้องมาหาโน๊ตดนตรีนี่นา มัวแต่นั่งเล่นอยู่"
"ผมช่วยหานะครับ อย่าทำหน้าเครียดแบบนั้นสิครับ "
แคลมองหน้าพีชแล้วเผลอหัวเราะออกมา ก็เล่นทำหน้าจริงจังแบบนั้นนี่คะ

"อืม..พี่หาโน้ตเพลง a little love ของ fiona fung อยู่ ถ้าเจอก็คงดีเนอะ"
แคลบอกชื่อเพลงที่ต้องการหาไปก่อนจะลุกขึ้นยืน
"ทำไมถึงเลือกเพลงนี้ล่ะครับพี่แคล?"
".....แคลจะร้องให้...เอ่อ คนสำคัญน่ะ เนื้อเพลงมันเหมาะดีก็เลย.."
"...............หรอครับ ง งั้นเราแยกกันหาดีกว่านะ "
เราทั้งสองคนเงียบไปและแยกกันหาอยู่ซักพัก

"เจอแล้วครับพี่แคล~~~!!"
เสียงของเด็กชายดังขึ้นก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหา
พีชก้มหน้าอ่านโน๊ตเพลง และเนื้อร้องอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่งมาให้
"ผมอยากฟังพี่แคลเล่นจังเลยครับ ผมจะรอวันงานนะ "
"อื้ม แคลก็จะรอเพลงของพีชนะคะ ขอบคุณมากเลยที่อุตส่าห์มาช่วยหา"
อีกฝ่ายพยักหน้าช้าๆก่อนยิ้มกว้าง แคลเดินนำออกมาจากห้องก่อนที่จะกลับห้....

เหวอ??!!!!!!!!!!!!!!
อยู่ดีๆก็โดนกระตุกแขนเสื้ออย่างแรง พอหันไปดูก็เจอเซย์ยืนหอบอยู่
'ช่วยมาด้วยกันหน่อยค่ะ!!' เซย์ชูแผ่นกระดาษขึ้นให้อ่าน แคลงงๆก็เลยหันหาเพื่อนร่วมชะตากรรม(?)
"พีชคะ มากับแคลหน่อยได้ไหม" เซย์กวักมือหยอยๆช่วยเรียกอีกคน
อีกฝ่ายเดินตามมาแบบงงๆ แล้วเราสองคนก็โดนเซย์ลากไปที่ห้องพักจนได้....เจอภูมิค่ะ
ภูมิงงตาแตกเลยค่ะ..พีชกับแคลก็ทำหน้าเหวอไม่แพ้กันเลย..เราเลยเหวอกันอยู่สามคน


"ด..เดี๋ยวสิ.. นี่หมายความว่ายังไงครับ..?"
ภูมิละลักละล่ำถามแบบตื่นตกใจ แคลก็ตกใจนะคะ(?)

"อยู่ดีๆพวกเราก็โดนลากมาน่ะครับ/ค่ะ" แคลกับพีชประสานเสียงตอบคุณภูมิ
เซย์เดินเข้าไปในครัวก่อนเขียนอะไรขยุกขยิกมาให้อ่าน
'ภูมิจะร้องเพลงให้ฟัง'
อ๋อ...........ว่าแต่ทำไมถึงพาแคลกับพีชมาฟังละค่ะเนี่ย
ภูมิไม่เขินแย่เลยหรอ.... เจ้าตัวเกาแก้มแกรกๆแก้เขินอยู่ซักพักก่อนเชิญพวกเราไปที่โซฟา
"เฮ้อ.. ช่วยไม่ได้นะ งั้นพวกคุณ คุณเซย์ คุณแคล และเอ่อ..คุณพีช ช่วยฟังผมร้องเพลงหน่อยนะครับ"

คุณภูมิหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะเริ่มร้อง
..............เพลงที่ภูมิเลือกมาเป็นเพลงญี่ปุ่นแปลไทยค่ะ
...ดำน้ำเนื้อ ดริฟท์คร่อมราง แถมร้องไม่ทันลิ้นพันกันมั่วไปหมด...
พอเพลงจบทั้งห้องก็เต็มไปด้วยความเงียบกริบ...หน้าชาแทนคุณภูมิเลยค่ะ แฮะๆ

"คือ ผมว่ามันก็ไม่ได้แย่นะ เสียงคุณไม่ได้เลวร้าย เพลงดูลนๆไปหน่อย แต่ว่าผมฟังไม่ทัน..........." พีชเป็นคนติคนแรก
"..ต...ตามนั้นค่ะ" แคลเสริมเพราะมันจริง ตามด้วยการพยักหน้าของเซย์

"ขอบคุณที่อุตส่าห์ทนฟังผมร้องเพลงนะครับ ผมรู้สึกดีมากที่มีคนมารับฟังผม ถึงจะเป็นการร้องเพลงก็เถอะครับ" ภูมิยกมือไหว้แบบนอบน้อม
ก่อนที่จะไปค้นโต๊ะและหยิบกระดาษเอสี่ที่เขียนเนื้อเพลงแปลไทยไว้
"นี่ครับ เผื่อฟังไม่ทัน จะได้เข้าใจเพลงของผมมากขึ้น!" ภูมิยิ้มชวนสยองขวัญ(?)
ทิ้งท้ายก่อนพีชกับแคลจะออกมาจากห้อง
และเดินคุยกับพีชอีกซักพัก เขาบอกว่าจะเล่นกีต้าร์ด้วยล่ะค่ะ จนกระทั่งเห็นว่าเย็นมากแล้ว
แคลก็เลยขอตัวกลับห้องพักพร้อมกระดาษโน๊ตเปียโนที่อยู่ในมือ
เดินผ่านคุณจิณณ์ เจ้า และก็ดาที่ซ้อมร้องเพลงอยู่ ภูมิก็รีบวิ่งไปเข้าร่วมด้วยหลังจากโดดซ้อม(?)
ผ่านผอ.ที่กำลังเตรียมงานอย่างขมักขเม้นกับคุณรัต และรับบรรยากาศการความกระตือรือร้นมาเต็มร้อยเลยล่ะค่ะ~~~!!!
คืนนี้คงต้องซ้อมเล่นเปียโนหนักหน่อยแล้ว ไม่คุ้นกับการเล่นด้วยมือข้างเดียวด้วยเนอะ
จะเสียงดังจนดารำคาญรึเปล่าก็ไม่รู้ สงสัยต้องให้ช่วยติชมหน่อย
แคลจะสู้เพื่อการประกวดเลยค่ะ ทุกคนก็พยายามเข้านะคะ~~~~~!!!





  • A - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีทับทิม
    สื่อถึงความหรูหรา มีมูลค่า +80 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ยอดเยี่ยมเป็น
    ที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1.250,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


Narin's comment:
ภารกิจของแคลครั้งนี้ดูจะไม่ค่อยมีเนื้อหาฝั่งของตัวเองมากนัก
เหมือนการเอาเรื่องของคนมาต่อๆเข้ากันมากกว่า แต่ ในทางเดียว
กันนั้นเองผมก็ต้องขอชื่นชมว่าการเชื่อมเรื่องราวครั้งนี้ไม่ใช่การ
ตัดแปะหรือยกมาทั้งท่อน แต่มันคือการอ่านและนำมาประมวลผล
เขียนสรุปลงใหม่ทั้งหมดในมุมของแคลเอง ซึ่งต้องใช้ความใส่ใจ
ในเนื้อเรื่องของคนอื่นระดับหนึ่งเลยทีเดียว สิ่งหนึ่งที่ผมชอบที่สุด
ในการจัดไทม์มิ่งของเรื่อง เหมือนเป็นการสรุปและจัดเนื้อเรื่อง
ของทุกคนว่าของใครเกิดขึ้นก่อนหรือหลัง ซึ่งคนอื่นๆไม่ได้กล่าว
ถึงมากนัก และแคลเองก็กำหนดช่วงเวลาออกมาได้อย่างพอดี
และไหลลื่นเป็นอย่างมากครับ

MeganeNatsu
ประธานนักเรียน
ประธานนักเรียน

INFO. Caroline Losgun
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6
ชมรม : สภานักเรียน (☆)
ช่วยลดค่า Grade Exp. สูงสุด 4% | สามารถจัดกิจกรรมเสริมได้อย่างอิสระ 1 ครั้ง/เดือน

Ore Ore : 259
Spirit Point : 94386531
CHIPS +8 M 817 K 132



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1020/1920  (1020/1920)

ดูข้อมูลส่วนตัว https://www.facebook.com/pages/Granita-GLn/408190495945152?ref=b

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  ผู้มาเยือน on Mon 16 Mar 2015, 22:37

Please don't see just a girl caught up in dreams and fantasies~ ฉันร้องเพลงขณะที่กำลังนั่งเพลินๆอยู่ใต้ต้นไม้
" ว้าว " เสียงปริศนาดังขึ้นในขณะที่ฉันร้องเพลง ทำให้ฉันหยุดร้องและหน้าแดงด้วยความอาย
( เธอมาได้ยินได้ไง ฉันพลาดซะแล้ว )
ฉัน : โหลวเซี่ย!!! ตกใจหมดเลย
โหลวเซี่ย : โทษทีนะ คือว่า...เพื่งเคยได้ยินเนฟร้องเพลงครั้งแรกเลยนะเนี่ย
ฉัน : เอ่อ... คือ ( ง่ะ! ได้ยินจริงๆด้วย ทั้งๆที่ฉันคิดว่าจะไม่มีคนมาได้ยินซะแล้ว )

โหลวเซี่ย : สนใจไปสมัครร้องเพลงไหม?
ฉัน : สมัครหรอ ไม่เอาหรอกฉันแค่ร้องเพลงเล่นๆ
โหลวเซี่ย : น่าๆไปเถอะ คนอื่นต้องชอบเสียงของเนฟแน่ ^^
ฉัน : เอาไว้ก่อนนะ ขอลองคิดดูก่อน
โหลวเซี่ย : จะรอดูนะคะ

ฉันเดินกลับห้อง ในระหว่างทาง สินเดินเข้ามาทัก
สิน : เฮ้!เนฟ ได้ยินเรื่องที่โรงเรียนจัดงานประกวดร้องเพลงไหม?
ฉัน : อ่อใช่ ทำไมหรอ?
สิน : เธอจะลงประกวดไหม?
ฉัน : ไม่แน่ใจ นายจะลงประกวดไหมล่ะ?
สิน : แน่ล่ะ ฉันจะเข้าประกวด เสียงของฉันมัน...ออกจะไพเราะ!!! เพียงร้องมาคำเดียว ทุกคนจะต้องกรี๊ดกร๊าด บลา~
ฉัน : เอ่อ...ฉันเชื่อแล้วๆๆ กรี๊ดสนั่นแน่ๆ ไปลงชื่อที่ไหนงั้นหรอ?
สิน : นั่นสิ ถ้าได้ลงชื่อยังไงก็ฝากลงเผื่อผมด้วยนะ เฮ้เธอจะลงประกวดด้วยหรอ?
ฉัน : พอดี...ฉันร้องเพลงไม่เพราะหรอก ไปล่ะ
พูดจบ ฉันก็เดินแทรกตัวออกมาทันที พลันบ่นพึมพำคนเดียว

ฉัน : ฉันจะไปกล้าร้องเพลงท่ามกลางสายตาผู้คนได้ไง แค่พูดกันยังไม่กล้าพอเลย
ถึงแม้จะเป็นครูมาได้สักระยะ แต่ก็ยังไม่อยากจะพบเจอผู้คนเท่าไร นอกจากพวกครูด้วยกันที่ดูเหมือนจะพอสนิทกันได้

ปึก!!! ฉันเดินชนคน ใครกันนะ?

ฉัน : ผอ. ฉันขอโทษ ที่เดินไม่ดูทาง
ผอ. : เป็นอะไรไปครับ?
ฉัน : เปล่าๆ เอ่อ...ฉันปะ
ขณะที่ฉันจะเดินจากไป ก็ถูกผอ.จับไหล่ไว้ก่อน หมับ!!!
ผอ. : อย่าเพิ่งไปสิครับคุณเนฟ
ฉัน : ทะ ทำไม?
ผอ. : คุณสนใจเข้าร่วมงานนี้ไหมครับ?
ว่าแล้วผอ.ก็ยื่นใบปลิวที่มีตัวหนังสือตัวโตๆว่า " Quaint Star " นั่นไงประกวดร้องเพลง...เอาจริงดิ?!
ผอ. : คุณน่าจะไปประกวดนะครับ ( แสยะยิ้ม )
ฉัน : ไม่เป็นไรค่ะ จะให้เข้าร่วมมัน...
ผอ. : ประกวดร้องเพลงสิครับ ผมเชื่อว่ามันจะช่วยรักษาโรคคุณไปในตัวด้วย ( ยิ้มอีกรอบ )
ทำไมฉันคิดว่ารอยยิ้มนั่นมันเป็นการบังคับทางอ้อมกันนะ ยิ้มประมาณว่า " คุณต้องเข้าร่วม คุณต้องเข้าร่วม "
ฉัน : ขอคิดก่อนได้ไหมคะ?
ผอ. : ไม่ต้องคิดหรอกครับ ลงชื่อเลย ที่ผมก็ได้ มาๆๆ เขียนชื่อที่นี่
นั่นไงว่าแล้ว บังคับชัดๆ ฉันเขียนชื่อสิน แล้วก็ตามด้วยชื่อตัวเอง พอเขียนจบ คนที่ฉันต้องการให้มาเร็วกว่านี้ก็โผล่มา...
" ผอ.~~~ " เสียงหวานๆดังมาแต่ไกล คุณรัตติกาล~
ผอ. : เหวอ!!! คุณเนฟไว้เจอกันในงานนะครับ ผมขอตัวไปก่อน อ่อ!ผมลืมบอกไป ไว้มาร้องเพลงที่ใต้ต้นไม้อีกนะครับ ผมและคุณรัตฟังเพลงที่คุณร้องแล้วเพลินดี ไปก่อนล่ะ~
คุณรัต : ผอ.อย่าหนีสิคะ อ้าวคุณเนฟสวัสดีค่ะ อ่อ วันหน้าขอเพลง Stay with me ได้ไหมคะ? ให้ผอ.ฟังเผื่อจะอยู่นิ่งๆไม่หนีรัตบ้าง
ฉันยืนนิ่งไปกับคำพูดที่ทั้งคู่พูด นี่พวกเขาได้ยินงั้นเรอะ!!! ฉันยืนนิ่งก่อนที่ลินจะเข้ามาทัก

ลิน : อ้าวคุณเนฟ มายืนนิ่งเป็นหุ่นอะไรตรงนี้คะ
ฉัน : คุณลิน... ฉันลงชื่อเข้าประกวดร้องเพลงไปแล้ว พวกเขาได้ยินเสียงฉันด้วย...
ลิน : เอ่อ...คุณเนฟสบายดีไหมคะ ป่ะ ไปซื้อเค้กเป็นเพื่อนลินหน่อยค่ะ
พูดจบเธอก็คล้องแขนแล้วลากฉันไปซื้อเค้ก
ฉันได้แต่คิดในใจว่า ( พวกเขาได้ยินได้ยังไงกัน!!! ฉันร้องเพลงในที่ๆฉันคิดว่าจะไม่มีคนมาได้ยินน้า~ )  ปล.รู้สึกเหมือนพูดไป 3 ครั้ง



  • 2 STAR SAPPHIRE STAMP
    [ TEACHER CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับกลางในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับอาจารย์เท่านั้น มีลักษณะเป็นแซฟไฟร์
    สีฟ้าผสมทองคำแท้ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ดีเยี่ยมเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


Narin's Comment:
สักพักนึงแล้วที่ไม่ได้เห็นภารกิจเขียนของคุณเนฟ ครั้งนี้ผมชอบ
ตรงจุดที่เป็นตอนที่รวมเรื่องราวของคนฝั่งพนักงานเอาไว้ด้วยกันครับ
คุณสินเองก็เป็นตัวละครที่ผมไม่ได้เห็นในเนื้อเรื่องมาสักพักหนึ่งแล้ว
รอยยิ้มแบบที่ผมยิ้มให้คุณนี่ทำให้ผมนึกถึงรอยยิ้มของคุณเรเน่เลยครับ
(ยิ้มบังคับ) ฮ่าๆๆ คุณเนฟเป็นคนเดียวที่ส่งเป็นรูปแบบของบทสนทนา
ซึ่งก็ถือว่าสื่อออกมาได้ดีครับ บรรยากาศของพวกครูก็ดูน่ารักไม่แพ้
ฝั่งนักเรียนเลย!!


แก้ไขล่าสุดโดย popland เมื่อ Mon 16 Mar 2015, 23:40, ทั้งหมด 2 ครั้ง

ผู้มาเยือน
ผู้มาเยือน


ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Lesson 16 : ค้นฟ้า บรรยายฝัน

ตั้งหัวข้อ  zerosaber on Mon 16 Mar 2015, 23:02

บรรยากาศของ Quaint star ครับผม:
*กึก * กึก
เสียงเดินที่ ดังกังวานสะท้อนไปมาตรงทางเดินชั้นหนึ่ง ของอาคารเรียน

ผมที่พึ่งเข้ามาเรียนที่นี่......โรงเรียน Quaint School ได้ไม่แค่กี่อาทิตย์ กำลังเดินเล่นไปเรื่อยๆ พร้อมคิด เกี่ยวกับกิจกรรม Quaint Star ที่ทางโรงเรียนได้จัดขึ้น
ผมที่มีปัญหาทางเรื่องหลอดลม เลยทำให้ต้องเลือกเพลงที่มีระดับคีย์ไม่สูงมาก จังหวะของเพลงต้องกระชับกับการหายใจของตัวเอง

แต่นั่น ไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่ากับ ความหมายของเนื้อเพลงที่ต้องเลือกมาได้ดูสวยงามด้วย....เลยทำให้ผมปวดหัวไปได้ สองถึงสามวัน

ในระหว่างที่ผมเดินเล่นไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกว่า   (บรรยากาศ.....ที่...นี่......เงียบสงบ........ดีเนอะ........)

บริเวณที่ผมยืนอยู่นั้น มันเงียบกริบ ไม่มีเสียงของใบไม้ เสียงนก หรือเสียงของคนเลย มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจ และก็รู้สึกเหงาด้วย อาจเป็นเพราะผมยังไม่ค่อยชินกับการไม่มี พี่แมรี่มาค่อยดูแลตลอดเวลา ถึงพี่แมรี่จะสัญญาไว้แล้วว่า จะมาหาผมบ่อยๆ แต่นี่ ก็จะหนึ่งอาทิตย์แล้ว ยังไม่เห็นวี่แว่วว่า พี่แมรี่จะมา

ขณะที่ผมเดินมาเรื่อยๆ ก็มาหยุดตรงห้องๆ หนึ่ง ผมได้ยินเสียงเหมือนมีใครอ่านอะไรอยู่ เลยเปิดประตูเข้าไป *ครืด

ผมเห็นพี่แคล กำลังนั่งอ่านแผ่นกระดาษอะไรสักอย่างอยู่ ผมเลยถามออกไปด้วยความสงสัย

"พี่แคลครับ อ่านอะไรอยู่เหรอ?"

หลังจากสิ้นเสียง พี่แคลก็สะดุ้งขึ้นมา พร้อมหันหน้ามาทางผมด้วยสีหน้าตกใจ แล้วตอบกลับมา

"อ่ะ...อ้าว พีชเองเหรอคะ แคลอ่านประวัติโมสาร์ทอยู่น่ะ....แฮะๆ สงสัยอ่านเพลินไปหน่อย...ว่าแต่ พีชมาทำอะไรที่นี่คะ มาหาโน้ตดนตรีเหมือนกันเหรอ?"
"เปล่าครับ ผมแค่เดินเล่นไปเรื่อยน่ะ แล้วได้ยินเสียงเหมือนมีใครอยู่ เลยเปิดเข้ามาดู"

ผมพูดเสร็จ ก็มานั่งย่องๆ ข้างพี่แคล

"อ๋อ ที่นี่เป็นห้องดนตรีน่ะค่ะ พีชคงพอรู้อยู่แล้วเนอะ แฮะๆ"
"ครับ ว่าแต่ พี่แคลล่ะ มาที่นี่ทำไมเหรอ?"
"มาหาโน๊ตดนตรีน่ะพีช ที่โรงเรียนอาทิตย์หน้าจะมีงาน Quaint star นะ พีชจะลงสมัครหรือเปล่าคะ?"
"...ผมก็ไม่แน่ใจครับ เพราะผมเอง ก็มีปัญหาเรื่องหลอดลม อาจจะร้องเพลงลำบาก..."
"นั่นสินะคะ...อ๊ะ! พี่ต้องมาหาโน๊ตดนตรีนี่นา มัวแต่นั่งเล่นอยู่"
"เดี๋ยว ผมช่วยหานะครับ.....อย่าทำหน้าเครียดแบบนั้นสิครับ"

ผมเห็นสีหน้าพี่แคล ดูเคร่งเครียด เลยพูดออกไปแบบนั้น แต่ว่า พี่แคลก็หัวเราะออกมา คงอาจจะนึกหน้าตัวเองตอนเคร่งเครียดล่ะมั้ง?

"อืม..พี่หาโน้ตเพลง a little love ของ fiona fung อยู่ ถ้าเจอก็คงดีเนอะ"
"ทำไมถึงเลือกเพลงนี้ล่ะครับพี่แคล?"
"...แคลจะร้องให้...เอ่อ คนสำคัญน่ะ เห็นเนื้อเพลงมันเหมาะดี...ก็เลย..."
"...เหรอครับ...(อืม)...ง่ะ...งั้น เราแยกกันหาดีกว่านะครับ"

ผมกับพี่แคล ก็แยกย้ายไปตามห้อง เผื่อจะเห็นโน๊ตเพลงที่ต้องการเจอ ไปสักพักใหญ่
ในบางช่วงที่ผมกำลังหาโน๊ตเพลง ก็มีแอบหันไปมองพี่แคล ที่กำลังหาโน๊ตเพลงอยู่เหมือนกัน

จนในที่สุดผมก็หาโน๊ตเพลงเจอ มันอยู่วางอยู่ตรงแถวๆ ขาตั้งโน๊ตเพลง อยู่ ผมก็ตะโกนเรียกพี่แคลด้วยความดีใจ

"เจอแล้วครับพี่แคล!!!"
ผมก็รีบเดินไปหาพี่แคล แล้วก็ลองอ่านโน๊ตเพลง และก็เนื้อร้องที่พี่แคลกำลังหาอยู่ และก็ส่งให้พี่แคล

"ผมอยากฟังพี่แคลเล่นจังเลยครับ ผมจะรอวันงานนะ"
"อื้ม! แคลก็จะรอเพลงของพีชนะคะ ขอบคุณมากเลยที่อุตส่าห์มาช่วยหา"

ผมก็หยักหน้าลง แล้วก็ยิ้มกลับไปด้วยรอยยิ้มอันสดใส

แล้วพี่แคลก็เดินออกจากห้องไป ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงคนกำลังวิ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว *กึก *กึก *กึก

นั่นก็คือ คุณเซย์ ที่มักจะพกขวดน้ำไปมาตลอดเวลา แล้วคุณเซย์ก็คุยกับพี่แคล
แล้วสักพักพี่แคลก็หันมามองทางผม พร้อมทั้งคุณเซย์กวักเรียกผมด้วย

"พีชคะ มากับแคลหน่อยได้ไหม?"

ผมที่กำลังงงๆ ว่า ทำไมคุณเซย์ถึงรีบร้อนขนาดนั้น ก็เดินตามหลังพี่แคล กับคุณเซย์ไปเรื่อยๆ จนมาหยุดตรงห้องพัก ที่ผมมักจะมานั่งเล่นบ่อยๆ ด้วยความที่มันค่อนข้างจะสงบดี

ผมก็ชำเลืองมอง ก็เห็นคุณภูมิ กำลังลุกลี้ลุกลนอยู่
พวกเรา สามคนก็ได้แต่ยืนงงกันหมด แล้วคุณภูมิก็พูดออกมาด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน

"ด..เดี๋ยวสิ.. นี่หมายความว่ายังไงครับ..?"
"ก็ อยู่ดีๆ พวกเราก็โดนลากมาน่ะครับ/ค่ะ" ผมกับพี่แคลตอบมาพร้อมกัน
แล้วคุณเซย์ก็เดินไปห้องครัวพร้อมหยิบกระดาษที่เขียนไว้ว่า

'เดี๋ยว ภูมิจะร้องเพลงให้ฟัง'
"อ๋อ........ว่าแต่ทำไมถึงพาแคลกับพีชมาฟังละค่ะเนี่ย ภูมิไม่เขินแย่เลยเหรอ..." พี่แคลก็ตอบไป

คุณภูมิก็ทำท่าเขินๆ เหมือนคนที่ไม่ค่อยร้องเพลงเท่าไหร่
ผมเองก็พอเข้าใจความรู้สึกเหมือนๆ กัน ทำให้ผมนึกถึงช่วงที่ต้องไปร้องเพลง ในงานโรงเรียนช่วงคริส์มาส ที่ทั้งห้องต้องมาร้องเพลงด้วยกัน ผมที่ไม่มีความมั่นใจก็ได้คุณพ่อคุณแม่ที่คอยให้กำลังใจ และช่วยดูการฝึกซ้อมของผมให้ จนมั่นใจ

แล้ว คุณภูมิก็พาพวกเราไปนั่งตรงโซฟา โดยผมนั่งริมฝั่งขวา ตรงกลางเป็นคุณเซย์ และริมซ้ายเป็นพี่แคล  จากนั้นคุณภูมิก็พูดว่า

"เฮ้อ...ช่วยไม่ได้นะ งั้นคุณเซย์ คุณแคล และเอ่อ...คุณพีช ช่วยฟังผมร้องเพลงหน่อยนะครับ"

แล้วคุณภูมิก็ถอดหายใจทีหนึ่ง แล้วหายใจเข้าไป ก่อนจะเริ่มร้องเพลง...

ผมในตอนนั้น ก็ยังสงสัยว่า เพลงที่คุณภูมิร้องมานี่ เป็นเพลงของวงอะไร เพราะการเรียบเรียงเนื้อร้อง มันดูขัดๆ กับเพลงไทยที่คุณลุงซื้อมาฝากพี่แมรี่ ที่ผมได้เคยฟังเลย
เนื้อร้องในบางช่วง มีคล่อมไปบ้าง แต่ด้วยสปีริตของคุณภูมิ เลยทำให้สามารถกลับมาจังหวะเดิมได้ และอาจจะมีร้องไม่ชัดบ้าง ก็ไม่เป็นไร คนเราก็ต้องมีเรื่องที่พลาดกันได้

พอสิ้นเสียงร้องของคุณภูมิ ทั้งห้องก็เงียบกริบ จนได้ยินเสียงหายใจของคุณภูมิ ที่ท่าทางจะเหนื่อยเอามากๆ กับการร้องครั้งนี้

"คือ ผมว่า มันก็ไม่ได้แย่นะ เสียงคุณภูมิก็ไม่ได้เลวร้าย เพลงดูลนๆ ไปหน่อย แต่ว่า ผมอาจจะฟังไม่ทันหน่อย..." ผมที่เข้าใจความรู้สึกตอนร้องเพลงลักษณะนี้ พูดออกมาก่อนใครเพื่อน
"...ต่ะ...ตามนั้นค่ะ" พี่แคล ก็พูดเสริมให้ผม และก็คุณเซย์พยักหน้าเห็นตามด้วย

"ขอบคุณที่อุตส่าห์ทนฟังผมร้องเพลงนะครับ ผมรู้สึกดีมากที่มีคนมารับฟังผม ถึงจะเป็นการร้องเพลงก็เถอะครับ" พร้อมกับยกมือไหว้แบบไทย ที่ผมเห็นคุณลุงทักทายคุณป้า พี่แมรี่และก็ผมด้วย
แล้วคุณภูมิก็หยิบกระดาษ มาเขียนอะไรสักอย่าง...

"นี่ครับ เผื่อฟังไม่ทัน จะได้เข้าใจเพลงของผมมากขึ้น!" คุณภูมิก็ยื่นเนื้อเพลงที่ร้องไปก่อนหน้ามาให้ พร้อมทั้งรอยยิ้มอันสดใส(?)ที่แฝงอะไรบางอย่าง

หลังจากนั้น พวกเราก็แยกกันไป พี่แคลก็ขอตัวไปห้องของตัวเอง เพื่อจะซ้อมร้องเพลงต่อ ส่วนคุณเซย์กับ คุณภูมิ ก็อยู่ซ้อมต่อ

ส่วนผม ก็เล่นกลับไปที่ห้องพัก เพื่อที่จะได้พักผ่อน พร้อมทั้งนึกเพลงที่ใช้ร้องด้วย.....



  • D - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับต่ำในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีแอเมทิสต์
    สื่อถึงความเรียบง่าย มีมูลค่า +35 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจผ่านเกณฑ์ตามที่
    ได้รับมอบหมายไว้
  • Spirit Point +800,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


narin's comment:
ขอบคุณสำหรับภารกิจแรกครับ เรามักจะเชื่อมเนื้อเรื่องกันในภารกิจ
เป็นปกติเหมือนที่พีชทำในวันนี้ แต่ผมอยากให้ลองอ่านแล้วนำมา
เขียนใหม่มากกว่าการคัดลอกแล้วนำมาดัดแปลงนะครับ เพราะมัน
ทำให้ความสนุกของเนื้อเรื่องดรอปลงเนื่องจากไม่มีความแปลกใหม่
แถมยังไม่ได้แสดงฝีมือเองเท่าที่ควรอีกด้วย ผมชอบภารกิจที่คุณ
เขียนในย้อนรอยอดีตมาก เชื่อว่าคุณคืออีกหนึ่งคนที่เขียนนิยายได้ดี
ผมหวังว่าจะได้เห็นฝีมือของคุณพีชมากกว่านี้ในครั้งหน้านะครับ!!

zerosaber

INFO. Peace Oliver
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (☆)
-3% Grade Exp. | ลดค่าใช้จ่ายค่าเทอมและค่าห้องพักแต่ละเดือน 20%

Ore Ore : 96
Spirit Point : 52234297
CHIPS +1 M 279 K 629

+3.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
672/1575  (672/1575)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน

- Similar topics

Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
QUAINT & NOBLEMAN (EST.1990) © Copyright 2015, All Rights Reserved.