Lesson 66 : Favorite song

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

Award Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Sat 30 Sep 2017, 03:39

สวัสดีครับ

หลังจากที่หลายๆคนได้ต่อสู้และเหน็ดเหนื่อย
กับกีฬาสีสุดร้อนแรงกันมาแล้ว เดือนนี้ผมจึง
มากับภารกิจเบาๆที่หวังให้ทุกคนได้พักผ่อน
และผ่อนคลายกัน มานั่งฟังเพลงชิลๆกันเถอะ~


มอบดอกไม้

ระยะเวลาภารกิจ พิมพ์ว่า:SUN 01/10/17 ; 00.00 TH - SUN 15/10/17 ; 23.59 TH
รายละเอียดภารกิจ พิมพ์ว่า:ตัวละครของคุณชอบฟังเพลงแนวไหน?
มีเพลงโปรดในดวงใจหรือไม่? ทำไม
ถึงชอบเพลงนี้/เพลงแนวนี้?

จงโพสลิงค์เพลงโปรดตัวละครอย่างน้อย
จำนวน 1 เพลง พร้อมทั้งอธิบายเหตุผล
เบื้องหลัง หรือความทรงจำที่มีต่อเพลงนี้
รวมทั้งบอกเล่าถึงแนวเพลงที่ชอบฟังใน
ชีวิตประจำวัน

กรณีที่ตัวละครพิการทางการฟัง ให้ปรับ
โจทย์เป็นภาพยนต์เรื่องโปรด หรือเพลง
ที่เคยชอบฟังสมัยที่ยังได้ยิน

กฏการให้สแตมป์ พิมพ์ว่า:วิธีการนำเสนอภารกิจ 100%

ภารกิจนี้ตรวจด้วยวิธีเดียวกับการให้ถ้วยรางวัล
คือตรวจจากความแปลกใหม่ของการนำเสนอ
ถ้าส่งแต่เพลงโดยไม่เขียนอธิบายใดๆจะได้
สแตมป์สูงสุดที่ B เขียนอธิบายโดยสังเขป
จะได้สแตมป์สูงสุดที่ A การนำเสนอรูปแบบ
พิเศษ เช่น บอกเล่าผ่านนิยาย การ์ตูนสั้น
ใช้วิธีการเล่าที่มีลูกเล่น ทำให้อ่านสนุก
น่าอ่านยิ่งขึ้น จะมีโอกาสได้รับสแตมป์ S





รางวัลคุณภาพผลงาน

ผู้ที่ทำภารกิจได้เพอร์เฟ็คสูงกว่ามาตรฐานมาก (100%)

  S - CLASS STAMP
ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีนิลสุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็คเป็นที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +1,500,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

ผู้ที่ทำภารกิจได้ยอดเยี่ยมกว่ามาตรฐาน (80%+)

  A - CLASS STAMP
ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีทับทิม สื่อถึงความหรูหรา มีมูลค่า +80 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ยอดเยี่ยมเป็นที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +1,250,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

ผู้ที่ทำภารกิจได้โดดเด่นกว่ามาตรฐาน (75%+)

  B - CLASS STAMP
ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีไพลิน สื่อถึงความลึกล้ำ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ดีมากเป็นที่น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +1,000,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

C. ผู้ที่ทำภารกิจได้ตามมาตรฐานทั่วไป (50%+)

  C - CLASS STAMP
ตราประทับระดับกลางในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีมรกต สื่อถึงความมั่นคง มีมูลค่า +50 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ปานกลางเป็นที่น่าพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +900,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

D. ผู้ที่ทำภารกิจได้ต่ำกว่ามาตรฐานควรแก่การพัฒนา (35%+)

  D - CLASS STAMP
ตราประทับระดับต่ำในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีแอเมทิสต์ สื่อถึงความเรียบง่าย มีมูลค่า +35 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจผ่านเกณฑ์ตามที่ได้รับมอบหมายไว้
  +800,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง




รางวัลแห่งความขยัน

.....รางวัลสำหรับแจกให้กับผู้ที่ส่งภารกิจเป็นคนแรกเท่านั้น เพื่อให้กำลังใจผู้ที่มี
ความขยันในการทำภารกิจส่งผู้อำนวยการโรงเรียน


  กล่องแห่งความขยัน
กล่องของขวัญที่ทางโรงเรียนมอบให้กับผู้ส่งภารกิจหลักเป็นคนแรก เมื่อเปิดกล่องแล้วสามารถเลือกรับสกิลบัฟจำนวน 1 สกิลได้ดังนี้...



หรือสามารถใช้แร่ QUAINT ORE จำนวน 20 ชิ้นแลกการใช้งานสกิลบัฟ 1 สกิลจาก...



อ่านข้อมูลสกิลบัฟได้ที่ "คลิ๊กที่นี่"




Spectacular Award

.....รางวัล Spectacular จะถูกมอบให้สำหรับผู้ที่สร้างสรรค์ผลงานได้ประทับใจ
สปอนเซอร์จากบริษัท NOBLEMAN (EST.1990) เป็นอย่างมาก โดยผลงานนั้น
จะต้องมีเสน่ห์ในรูปแบบต่างๆที่ดึงดูดสายตาและจิตใจของสปอนเซอร์ ซึ่งไม่ได้ขึ้น
อยู่กับคุณภาพผลงานแต่อย่างใด แต่จะขึ้นอยู่กับความคิดสร้างสรรค์, จินตนาการ,
เสน่ห์ของผลงาน, ความกลมกล่อมของภาพรวม เป็นต้น ซึ่งผู้ที่ได้รับรางวัลนี้จะได้
รับการประกาศเกียรติคุณ ณ ความคิดเห็นที่ลงผลงาน และใต้ชื่อกระทู้ภารกิจในหน้า
กระดานภารกิจ พร้อมทั้งของรางวัลดังนี้...

** อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับรางวัลนี้ได้โดย "คลิ๊กที่นี่" **

  +1,000,000 CHIPS
เหรียญตราที่ใช้ในการชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดภายในโรงเรียนหรือการร่วมกิจกรรมพิเศษที่ทางบริษัท NOBLEMAN จัดขึ้น โดยสามารถใช้แต้มสะสมจาก Spirit Point ในการแลกได้
  +30 QUAINT ORE
แร่ธาตุพิเศษที่พบได้ในบริเวณรอบโรงเรียน สามารถนำไปใช้แลกเป็นไอเทมต่างๆที่โรงเรียนกำหนดเอาไว้ได้ แร่ธาตุชนิดนี้จะหาได้ยากเป็นพิเศษ ถ้าไม่ได้เดินรอบโรงเรียนบ่อยๆก็จะไม่มีทางที่จะเจอแร่ธาตุชนิดนี้ได้เลย


แก้ไขล่าสุดโดย Nearmoki-2b เมื่อ Mon 16 Oct 2017, 00:00, ทั้งหมด 1 ครั้ง

Signature ------------------------------------------------>
avatar
Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

Class Lv.50
INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (ที่ปรึกษา)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 1,312
Spirit Point : 75676119
CHIPS +111 M 959 K 867



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)
[ EVENT ]:
ตำแหน่งปัจจุบัน : 0
Gravity Rope : +0 ea
จำนวนถุงขยะที่เก็บได้ : +0 ea

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  Randel on Sun 08 Oct 2017, 00:10

สวัสดีค่ะ

วันนี้เราจะมาทำความรู้จักกับคาแรกเตอร์ "รันเดล" ให้มากขึ้นนะคะ
โดยหัวข้อที่ได่รับมาวันนี้ก็คือ เพลง นั่นเอง!

รันเดลโดยปกติแล้วเป็นเด็กที่ค่อนข้างดื้อเงียบสักหน่อย
แต่ก็สุภาพและมักจะคิดเยอะก่อนพูดเสมอ ทำให้เป็นคนขี้อาย ไม่ค่อยพูดค่อยแย้ง
เวลามีอะไรไม่ถูกใจถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆ ก็จะไม่พูด ทำให้บางครั้งเกิดความเครียดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
อย่างที่ทราบกันว่ารันเดลมีความสามารถหนึ่งอย่างคือการเล่นกีตาร์
นั่นทำให้เขาได้คลุกอยู่กับเพลงและดนตรีอย่างเข้มข้นอยู่ช่วงหนึ่ง สิ่งที่รันเดล
ได้ยินบ่อยๆ มักจะเป็นเพลงแนวคลาสสิก เช่น Chopin, Mozart และ Beethoven

ในคลาสดนตรี เขาก็มักจะเลือกเพลงเหล่านี้ในการฝึกเปียโน (ซึ่งค่อนข้างยากมากเลยทีเดียว)
อ้อ รันเดลนอกจากจะเล่นกีตาร์แล้ว ยังเล่นเปียโนเป็นด้วยนะเออ แต่มักมีปัญหาเรื่องการจำโน๊ตจึงหัน
ึความสนใจไปที่กีตาร์มากกว่า อีกอย่างเพราะเป็นคนที่แอบคลั่งความสมบูรณ์แบบเลยทำให้ไม่ค่อยได้แตะ
เปียโนเท่าไรนักเมื่อรู้สึกว่าตัวเองทำได้ไม่ดี

หลังจากที่รู้ว่าตัวเองป่วยแล้วนั้น รันเดลเองก็พยายามทานยาตามที่หมอสั่ง
แม้บางครั้งจะแอบหยุดยาเองก็เถอะ (ถอนหายใจ) แต่พอโตขึ้น รันเดลก็เหมือนจะเข้าใจสิ่งต่างๆ รอบข้าง
จึงเริ่มปฎิบัติตามคำแนะนำของคุณหมออย่างเคร่งครัด อาการเลยดีขึ้นมาก

ระหว่างนั้นรันเดลก็ได้เจอกับเพลงเพลงหนึ่งโดยบังเอิญ ซึ่งก็คือ CLAIR DE LUNE
โดยมี CLAUDE DEBUSSY เป็นผู้แต่ง เพลงนี้ทำให้เขารู้สึกสงบ ผ่อนคลาย เหมือนกับลอยอยู่ในอากาศ
ในความรู้สึกแล้วรันเดลคิดว่าเพลงนี้เจือไปด้วยความเศร้าและความสุข เมโลดี้ของมันไพเราะมากจนเขาแอบนึก
เสียใจที่ไม่เรียนเปียโนต่อ เพลงนี้ช่วยได้มากในการบำบัดจิตใจของเขา อีกทั้งยังเป็นเพลงโปรดอันดับหนึ่งด้วย

เอาล่ะ เท่านี้คงเพียงพอแล้วสำหรับข้อมูลของหนุ่มน้อย
หวังว่าจะได้รู้จักรันเดลเพิ่มขึ้นกันนะคะ!

CLAIR DE LUNE:




ผู้ที่ทำภารกิจได้ยอดเยี่ยมกว่ามาตรฐาน (80%+)

  A - CLASS STAMP
ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีทับทิม สื่อถึงความหรูหรา มีมูลค่า +80 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ยอดเยี่ยมเป็นที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +1,250,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

Narin's Comment:
ว้าววว พึ่งรู้ว่ารันเดลชอบฟังเพลงคลาสสิกนะเนี่ย
นึกว่าจะเป็นสายออครูสติกซะอีก เห็นเล่นกีต้าร์
เพลงทำนองเข้ากับคาแรคเตอร์จังเลยครับ หวังว่า
รันเดลจะมีโอกาสได้จับเปียโนอีกในอนาคตนะ!!
avatar
Randel

INFO. Randel Waller Donovan
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4
ชมรม : Quaint Band
ช่วยลดค่า Grade Exp. สูงสุด 2%

Ore Ore : 117
Spirit Point : 47035354
CHIPS +4 M 443 K



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1680/1800  (1680/1800)
[ EVENT ]:
ตำแหน่งปัจจุบัน : 0
Gravity Rope : +0 ea
จำนวนถุงขยะที่เก็บได้ : +0 ea

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  pangkawjoa on Sun 08 Oct 2017, 13:48

ส่งภารกิจครับ  

     
การ์ตูนเรื่องโปรดของผมคือ...:

    “เฮ้ย!!!”

     ผมไม่รู้หรอกว่าตัวเองเสียงดังขนาดไหน แต่รู้ว่าทำให้พีชหันมามองได้

     ปกติตอนเช้าของวันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ ผมชอบเปิดโน้ตบุ๊คเล่นโซเชี่ยลหรือติดตามข่าวสารเรื่องที่สนใจ ส่วนพีชก็ทำกิจวัตรของตนเช่นกัน

     พีชยังมองผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะขยับปากถาม สงสัยคงเห็นผมทำหน้าอยากพูดอะไรแน่ๆ เลย

     “มีอะไรหรือเปล่าครับ”

     ในเมื่อพีชยิงคำถามมาแล้ว ผมเลยรีบหยิบโน้ตบุ๊คขึ้นมาแล้วหอบหิ้วมันไปหาพีช ผมนั่งลงข้างรูมเมทก่อนจะหันหน้าจอของเจ้า*คณิตกรณ์ขนาดพกพานี่ไปทางพีช
     (*คณิตกรณ์ คือชื่อเรียกภาษาไทยของคอมพิวเตอร์ ในที่นี้ไทระเล่นคำว่าโน้ตบุ๊คเป็นคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก )

     ตอนแรกพีชก็ทำท่างุนงงก่อนจะก็เริ่มอ่านสิ่งที่อยู่บนหน้าจอ “ส่งผลงานลุ้นรับเข็มกลัดลิขสิทธิ์แท้จากเรื่องนารุโตะ”

     พออ่านจบพีชก็เงยหน้ามองผมทันที

     “เมื่อกี้ไทระตกใจเรื่องนี้เหรอครับ”

     “ใช่ฮะ ผมว่าจะส่งผลงานไปร่วมลุ้นล่ะ”

     “อ๋อ ก็ดีนะครับ ไทระชอบเรื่องนี้อยู่แล้วนี่นา”

     พีชรู้ว่าผมชอบเรื่อง Naruto มาก ติดตามดูตั้งแต่ภาคแรก ยันภาค Naruto shippuden เลย ไม่ใช่แค่ภาคนี้นะ ผมยังติดตามทั้งภาค Gaiden กับ Next generations ด้วย พวกมูฟวี่ก็ดูนะ...เอ่อ...เอาเป็นว่าผมดูตลอดเลย ดูจนพีชรู้อ่ะว่าผมชอบโดยที่ผมไม่ได้บอกสักคำ

     “แล้วเขาให้ส่งผลงานยังไงเหรอครับ” พีชถามต่อ

     ผมหันหน้าจอกลับมาทางตัวเองอีกครั้ง แล้วลองไล่อ่านข้อความให้ละเอียดอีกที “เขาให้วาดรูปตัวละครจากเรื่องนารุโตะ จะเป็นภาคไหนตัวไหนก็ได้ พร้อมกับเขียนเหตุผลว่าทำไมถึงชอบตัวนี้และทำไมถึงชอบเรื่องนารุโตะฮะ”

     พีชพยักหน้าเล็กน้อย ผมเลยรีบดูกติกาการส่งผลงานต่อ

     “จะส่งผลงานแบบไหนก็ได้ ไม่จำกัดเทคนิคด้วยล่ะ”

     “งั้นก็ดีเลยสิครับ”

     “เนอะ~” ผมยิ้มแฉ่งให้พีชก่อนจะรีบเก็บโน๊ตบุ๊ค “งั้นเดี๋ยวผมมานะฮะ คิดว่าคงต้องไปยืมอุปกรณ์วาดจากม๊าจิณณ์สักหน่อย”

     “ครับ สู้ๆ นะ”

     “ขอบคุณครับผม~” ผมฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับชูสองนิ้วให้พีช แล้วรีบมุ่งไปหาม๊าจิณณ์ทันที




+++++++++++++++++++++++++++++




     หลังจากหยิบยืมอุปกรณ์จากม๊าจิณณ์มาได้แล้ว ผมก็รีบกลับมาที่ห้องทันที ตอนนี้พีชไม่อยู่ที่ห้องแล้ว สงสัยไปทำธุระล่ะมั้ง

     ผมวางอุปกรณ์วาดรูปลงบนโต๊ะแล้วจัดแจงทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง พร้อมที่จะหยิบมาใช้งานได้ทุกเมื่อ กระดาษขนาด A4 แผ่นหนึ่งถูกวางลงบนแผ่นรองเขียน จากนั้นผมก็เริ่มละเลงรูปบนลงกระดาษอย่างมีความสุข

     จนเวลาล่วงเลยมาหลายชั่วโมง ในที่สุดผมก็วาดออกมาสำเร็จ ผมหยิบผลงานขึ้นมาดูใกล้ๆ พร้อมกับภาวนาในใจ

    อืม! ขอให้ได้รางวัลนะ!

ผมหยิบรูปขึ้นมา แล้วอ่านเหตุผลที่เขียนลงไปในนั้น เพื่อตรวจทานอีกครั้ง:





+++++++++++++++++++++++++++++




Special part:
ผมดูรูปจากเพลง "Kaze" ร้องโดย Yamazaru ซึ่งเป็น OP17 ของเรื่อง Naruto Shippuden แล้วนำมาวาดครับ

ที่จริงผมชอบเพลงนี้นะ ชอบที่ภาพสวยครับ ส่วนเสียงร้องหรือทำนองผมไม่รู้หรอกว่าเป็นยังไง ก็ผมไม่ได้ยินอ่ะเนอะ ฮ่า!

แต่ผมว่าต้องเพราะแน่ๆ เลย เพราะผมเห็นหม่าม้าชอบเปิดฟังล่ะ

แอบกระซิบนะฮะ หม้าม่าเองก็ชอบเรื่องนี้ด้วยครับ บางทีเราสองคนเลยชอบมานั่งดูด้วยกันครับ ฮ่ะๆ

อ๊ะ! นี่เพลงที่พูดถึงครับ เผื่อมีใครชอบเหมือนผมครับ >..<






ส่วนนี่เป็นรูปแบบที่ไม่มีตัวหนังสือครับ

ภารกิจนี้ไทระลองฝึกใช้สีหมึกดูครับ ตอนใช้นี่นึกถึงคำพูดของผอ.มากครับ ที่บอกว่า "ทำงานมือแล้วจะนึกถึง Ctrl+z"

มันใช่จริงๆ นะ...Σ(=ω= ;) ฮ่ะๆ

ใครมีฮาวทูสีหมึกแจ่มๆ บอกต่อไทระได้เลยนะฮับ ขอบคุณล่วงหน้าฮะ ヾ(*´∀`*)ノ






ผู้ที่ทำภารกิจได้เพอร์เฟ็คสูงกว่ามาตรฐานมาก (100%)

  S - CLASS STAMP
ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีนิลสุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็คเป็นที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +1,500,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

Narin's Comment:
ไอเดียการนำเสนอน่ารักจังเลยครับ เข้าใจคิดจัง
ชอบนารูโตะทั้งแม่ทั้งลูกแบบนี้คงจะเป็นครอบครัว
ที่ดูสนุกสนานมากแน่ๆเลย ภาพส่งประกวดดูตั้งใจ
ทำมาก เหมือนเอาไปส่งประกวดได้จริงๆเลย

Signature ------------------------------------------------>
初めまして、僕はたいらです。 どうぞよろしくお願いします
avatar
pangkawjoa
ประธานนักเรียน
ประธานนักเรียน

INFO. Taira Payakaroon
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6
ชมรม : สภานักเรียน (ประธานชมรม)
-4% Grade Exp. | สามารถจัดกิจกรรมเสริมได้อย่างอิสระ 1 ครั้ง/เดือน

Ore Ore : 236
Spirit Point : 20150090
CHIPS +11 M 29 K 139

เพิ่มอัตราดอกเบี้ยสินทรัพย์ประเภท CHIPS +1.0%/เดือน

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1730/2190  (1730/2190)
[ EVENT ]:
ตำแหน่งปัจจุบัน : 6
Gravity Rope : +20 ea
จำนวนถุงขยะที่เก็บได้ : +7 ea

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Sun 08 Oct 2017, 16:33

Spoiler:
โดยปกติแล้วคนที่มองไม่เห็นมักจะรักในเสียงเพลง
เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่พวกเขามี แต่ผมไม่ใช่หนึ่ง
ในนั้น อาจจะเป็นเพราะผมไม่ได้โตมากับเสียงเพลง
ไม่ค่อยได้ฟัง และแทบไม่มีความรู้เกี่ยวกับเพลงเลย
ผมไม่รู้จักเพลงที่คนวัยผมควรจะรู้จัก เพลงทั่วไปที่
คนร้องตามกันได้ นั่นทำให้ผมไม่ค่อยชอบดนตรี
มากกว่าเดิมนิดหน่อย เพราะมันทำให้ผมแตกต่าง
จากคนอื่น...

ผมพึ่งมีโอกาสได้ฟังเพลงตอนที่ย้ายเข้ามาที่นี่
บ้างก็ฟังจากรายการเสียงตามสาย บางก็ฟังจาก
งานกิจกรรมของพวกเด็กๆ เสียงดนตรีที่ดังออก
มาจากห้องดนตรีเป็นสิ่งที่ผมชอบเป็นพิเศษ
เพราะรู้ว่ามันเป็นเสียงที่เกิดจากความตั้งใจ
ของพวกเด็กๆ

เพลงที่ผมได้ฟังบ่อยที่สุดคือเพลงที่เรเน่เอา
มาทิ้งไว้ในห้อง ส่วนใหญ่จะเป็นเพลงแนว...
เอ่อ.. เรียกว่าคลาสสิกรึเปล่านะครับ? ที่มี
เสียงเปียโน?... น่าจะเรียกแบบนั้นแหละมั้ง

แต่ระยะหลังๆมานี้เพลงที่ได้ฟังบ่อยที่สุดเป็น
เพลงแนวป็อปสบายๆ จาก 'Tyler Ward'
(แน่นอนว่าเรเน่เอามาทิ้งไว้ให้ฟังเช่นกัน)
คนอะไรก็ไม่รู้ เสียงเหมือนแม็กมากก ไหนจะ
ชอบเล่นกีต้าร์แนวออครูสติกเหมือนกันอีก
เหมือนมีแม็กมานั่งเล่นให้ฟังข้างๆเลยครับ

เหมาะกับผมที่ช่วงนี้ลูกไม่รักเป็นอย่างมาก
อย่าว่าแต่มาร้องเพลงเล่นดนตรีให้ฟังเลย
แค่พูดเล่นด้วยแค่ยังไม่ค่อยอยากจะพูดเลย
ผมเลยได้แต่ฟังเพลงพวกนี้ไปพลางๆ T_T



ผมง่ะ อยากให้แม็กมาเล่นเพลงนี้ในวันแต่ง
ผมมากกกก ไม่รู้แกจะยอมมาเล่นให้มั้ยน้า~


Signature ------------------------------------------------>
avatar
Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

Class Lv.50
INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (ที่ปรึกษา)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 1,312
Spirit Point : 75676119
CHIPS +111 M 959 K 867



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)
[ EVENT ]:
ตำแหน่งปัจจุบัน : 0
Gravity Rope : +0 ea
จำนวนถุงขยะที่เก็บได้ : +0 ea

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  DJ. Alex Lam on Sun 15 Oct 2017, 02:15

Still on my mind - Part 1:
14 ตุลาคม 2017

ตอนนี้แม็กเวลกำลังติดอยู่กลางทะเลกรุงเทพ ซึ่ง
ไม่ใช่สวนสยามแต่อย่างใด คงจะดีกว่านี้ถ้าวิวที่อยู่
รอบข้างเป็นน้ำคลอรีนสีฟ้าใสแทนน้ำฝนสีขุ่นมัวเช่นนี้

เป็นเพราะฝนตกต่อเนื่องมาตั้งแต่เมื่อวาน จึงทำให้
กรุงเทพเอ่อนองไปด้วยน้ำที่กำลัง 'รอระบาย'
ถึงจะชอบฟังเสียงฝนขนาดไหนแต่ก็ไม่อาจสงบใจ
ให้กับฟ้าที่ร้องเปรี้ยงปร้างและเสียงฝนที่สาดโครม
กระทบกับพื้นคอนกรีตนี้ได้

ราวกับเสียงฝนที่สาดเทนั้นดังตามระดับความโศก-
เศร้าของใครบางคน....

.

.

.

และแล้วรถก็หยุดตัวลงณ.บ้านไม้สีขาวหลังหนึ่งใน
ถนนวิทยุ น้ำที่นองอยู่บนถนนทำให้รถเคลื่อนตัวช้า
เลยถึงที่หมายช้ากว่ากำหนดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็น
ปัญหาสำหรับเขาที่ไม่ได้มีนัดสำคัญอะไร เขาแค่
กลับมาเอาเครื่องดนตรีที่บ้านก็เท่านั้น

ใช่ นั่นคือข้ออ้างที่แม็กเวลให้ไว้กับพ่อ

ดวงตาสีเทามองสำรวจตัวบ้านตามประสาคนไม่คุ้นชิน
เพราะปีหนึ่งกลับบ้านน้อยครั้งจนนับนิ้วได้ และที่พูดว่า
'กลับบ้าน' ส่วนใหญ่ก็ไปที่ทำงานของพ่อเสียมากกว่า
ที่จะกลับ 'บ้าน' เช่นครั้งนี้

ระหว่างที่ก้าวขาขึ้นบันไดเขาก็เริ่มได้ยินเสียงทำนอง
จากแซกโซโฟน เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆตามความสูงของ
ขั้นบันไดที่ก้าว เมื่อพ้นบันไดมายังห้องนั่งเล่นชั้นบน
จึงได้เห็นว่าเสียงนั้นถูกบรรเลงขึ้นโดยใครบางคน

เสียงทำนองปริศนา:

ภาพที่เห็นเบื้องหน้าเป็นภาพของชายวัยใกล้เกษียณ
คนหนึ่งที่กำลังหลับตาเป่าแซกโซโฟน คล้ายกำลัง
ดื่มด่ำอยู่ในห้วงดนตรี เขามีหน้าตาและสีผมไปทาง
เดียวกับผู้มาเยือน ชายคนนี้คือ โจชัว สก็อต พ่อ
ตามสายเลือดของแม็กเวล เขาจ้องมองพ่อที่อยู่ใน
ชุดเสื้อเชิ๊ตสีดำสุภาพ แม้จะอยู่ในบ้านก็ยังใส่เสื้อ
เข้ากางเกงเรียบร้อย มีเพียงผมที่ไม่ได้เซ็ตเท่านั้น
ที่ดูแปลกตาไปจากปกติ

บนโซฟาไม่ไกลกันมีชายรุ่นราวคราวเดียวกันอีกคน
นั่งอยู่ ชายชาวตะวันตกคนนั้นมีเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม
ไว้หนวดเคราที่จัดทรงรับกับใบหน้าเป็นอย่างดี ดวงตา
สีฟ้าจับจ้องคนบรรเลงเพลงไม่วางตา ใบหน้านั้นเปื้อน
ไปด้วยรอยยิ้มไมตรี เขาอยู่ในชุดเสื้อโปโลสีดำกับกาง-
เกงยีนส์สบายๆ

แม็กเวลเลือกที่จะยืนเงียบๆหวังไม่อยากขัดท่วงทำนอง
หากยืนอยู่ได้ไม่นานคนที่นั่งอยู่บนโซฟาก็หันมาเห็นพอดี

"อ้าว ดูซิว่าใครมา!!"

เขารีบลุกถลาเข้ามาหาผู้มาเยือน ทันทีที่ลุกขึ้นก็เห็นได้
ว่าชายคนนี้เป็นคนตัวสูงใหญ่ ไม่บ่อยนักที่แม็กเวลจะ
ได้พบกับคนที่สูงกว่าตัวเอง มิหนำซ้ำยังร่างหนากำยำ
แรงที่โผกอดเข้ามาก็ไม่ใช่น้อยเลย

"เป็นไงเจ้าเพื่อนยาก สบายดีมั้ย? ไม่เจอกันตั้งนาน~"

เคราสั้นที่ถูไปมาบนหน้าแม็กเวลทำให้รู้จักจั๊กจี้ พอได้
ยินเสียงหัวเราะคนตัวใหญ่ก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นไปอีก

"นี่ พอได้แล้ว เดี๋ยวลูกฉันก็หักคามือนายกันพอดี"

เสียงแซกโซโฟนเงียบลงก่อนที่เสียงนิ่งเรียบจะดังขึ้น

"สวัสดีครับท่านพ่อ คุณลุงโยฮัน"

แม็กเวลยกมือไหว้โดยที่ปากกล่าวเป็นภาษาอังกฤษ
เนื่องจากชายที่กำลังล็อคเอวอยู่นั้นเป็นชาวตะวันตก
ที่ไม่สามารถพูดภาษาไทยได้ คนเป็นพ่อปล่อยมือจาก
แซกโซโฟนและยกมือรับไหว้

"พอได้แล้วน่า ลูกลำบากใจแล้ว ไม่เห็นรึไง?"
"ก็โจไม่ยอมให้ฉันกอดนี่!!"
"ร้อนจะตายชัก จะมาเกาะแกะอะไรหนักหนา"

ผู้มาเยือนหัวเราะน้อยๆให้ภาพเบื้องหน้าที่ไม่คุ้นตานัก
คนที่กอดเขาอยู่คือ โยฮัน วินแฮม เพื่อนสนิทเพียง
คนเดียวของพ่อของเขา ปกติแม็กเวลมักจะเห็นพ่อ
ในตอนทำงาน เป็นท่านทูตผู้มีมิตรน้ำใจและมารยาท
ภาพที่ทำตาขวางมองบนแบบนี้จึงเป็นภาพที่ไม่ค่อย
มีโอกาสได้เห็นบ่อยนัก

"คุณลุงมาเยี่ยมท่านพ่อเหรอครับ?"
"ได้วันพักร้อนแต่ไม่รู้จะไปไหนดีอ่ะ ที่นี่ก็ร่มรื่นดี"

โยฮันผละตัวออกเพื่อที่จะดูหน้าอีกฝ่ายให้ชัดขึ้น

"เห๋~ ยิ่งโตยิ่งหน้าเหมือนพ่อนะเนี่ย"

คนเอ่ยมองคนเบื้องหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้แม็กเวล
ใส่เสื้อยืดสีดำคู่กับกางเกงยีนส์สีเข้มสุดเท่าที่มี ดวงตา
สีฟ้าไล่สายตาไปยังสร้อยเงินรูปกางเขน ก่อนจะจับมา
ดูใกล้ๆ

"สวยจัง!! ได้มาจากไหนเหรอ?"
"ม๊าให้มาสักพักแล้วครับ"

ทันใดนั้นเองที่รอยยิ้มของโยฮันได้เลือนหายไป มันถูก
แทนที่ด้วยความตื่นตะหนก สีหน้าเหมือนใจหล่นไปอยู่
แถวข้อเท้า

"'มัน'ออกมาแล้วเหรอ?...."

มือใหญ่บีบกำจี้กางเขนเอาไว้แน่น ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้าง
แววตาเปี่ยมไปด้วยความอาฆาต อยู่ๆก็รู้สึกเสียวสันหลัง
วาบขึ้นมา มันเป็นใบหน้าที่แม็กเวลไม่เคยคาคคิดว่าจะ
ปรากฏอยู่บนหน้าคุณลุงขี้เล่นคนนี้

"บีบแรงขนาดนั้นเดี๋ยวสร้อยลูกก็งอหรอก 'แม่บุญธรรม'
ของแกอุตส่าห์ซื้อให้ มือเบาๆหน่อยไม่เป็นรึไง"

คนร่างใหญ่สะดุ้งเฮือก เขาปล่อยมืออกทันที ก่อนที่จะหัน
ควับมองคนพูด แม้จะเพียงแวบเดียวแต่ก็ทันได้เห็นแววตา
เยือกเย็นจากคนเป็นพ่อ พวกเขามองตากันอยู่ครู่หนึ่ง เป็น
การสนทนาในรูปแบบที่แม็กเวลไม่สามารถเข้าใจได้
เขาได้เพียงแต่ยืนงงอยู่เช่นนั้น

"แม่บุญธรรม?.... อ อ๋ออ สาวคนที่หน้าอกใหญ่ๆคนนั้นใช่มั้ย!!
อิจฉาจังเลยน้า ถ้ามีแม่สวยๆแบบนั้นฉันจะอยู่กับหล่อนทั้งวันเลย
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ"

ไม่รู้ทำไมแม็กเวลถึงรู้สึกว่าเสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีอารมณ์ร่วม
แฝงอยู่เลย เขายังคงติดใจกับประโยคก่อนหน้านี้ แต่รู้สึกว่า
ไม่ควรถาม ก็เลยเลือกที่กลืนคำถามเหล่านั้นกลับลงคอไป

"โจ นายน่าจะตีสนิทกับหล่อนเอาไว้บ้างน้า~ ไม่ใช่ทุกวันที่
เราจะมีคนสวยๆแบบนั้นผ่านเข้ามาในชีวิตซะหน่อย"
"ยุ่ง"

คำเดียวได้ใจความ.. โยฮันเบ้ปากพร้อมทั้งทำหน้าตาล้อเลียน
แม็กเวลได้แต่หัวเราะน้อยๆให้ภาพนั้น

"ท่านพ่อครับ เมื่อครู่นี้เล่นบทเพลงที่ 37 สินะครับ?"

โจชัวพยักหน้าให้ระหว่างที่ถอดสายคล้องแซกโซโฟนจากคอ

"ไม่เล่นต่อแล้วเหรอครับ?"

สีหน้าของแม็กเวลแสดงความเสียดายชัดเจน ไม่บ่อยนักที่
จะได้เห็นคนเป็นพ่อเล่นดนตรี แม้แซกโซโฟนจะเป็นเครื่อง
ดนตรีชนิดเดียวที่เล่นเป็น แต่เจ้าลูกชายก็ฟังไม่เคยเบื่อเลย

"ว่าจะเอาตัววุ่นวายไปปล่อยน่ะ จะได้อยู่อย่างสงบสักที"
"อ้าว? คุณลุงจะกลับแล้วเหรอครับ พึ่งได้เจอกันเอง"
"ฮ่าๆๆๆ จริงๆแล้วฉันก็อยู่มาหลายวันแล้วแหละ คงต้อง
กลับไปทำงานต่อแล้ว เครื่องออกช่วงบ่ายๆน่ะ"

ความเสียดายของแม็กเวลเพิ่มมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง เขา
ขมวดคิ้วมองพ่อสลับกับลุงด้วยสีหน้าหงอยๆ แต่สุดท้าย
แล้วก็เผยรอยยิ้มน้อยๆออกมาด้วยความเข้าใจ

"งั้นให้ผมเป็นคนไปส่งคุณลุงที่สนามบินดีไหมครับ?
ท่านพ่อจะได้พักผ่อนด้วย วันหยุดทั้งที"

คนฟังทั้งสองคนหันไปมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัน
มาพยักหน้าให้

"แล้วลูกไม่รีบกลับเหรอ?"
"ไม่ครับ วันนี้ผมกะว่าจะนอนที่นี่"
"เย้ๆๆ ดีเลยๆๆ ขืนให้โจไปส่งนะ คงจะบ่นตลอดทางแน่ๆ
ฝนตกรถติดบ้างล่ะ ปัญหาน้ำท่วมบ้างล่ะ หูชาแหงๆ"

เป็นอีกครั้งที่ได้รับสายตาชวนหนาวจากโจชัว แต่คนตัวสูง
ก็ยังหัวเราะร่าเสียงดังโดยไม่รู้ร้อนแต่อย่างใด

"งั้นฉันไปเอากระเป๋าดีกว่า~ แม็กกก คุณลุงของนายอยาก
กินมะม่วงกับข้าวที่มันหนึดๆหวานๆจังเลย~"
"หมายถึงข้าวเหนียวมะม่วงสินะครับ? ที่สนามบินมีนะครับ
เดี๋ยวผมจะพาไปทานนะ"
"เย้ๆๆๆ ใจดีที่สุดเลย~ อย่าแก่ตัวมาเป็นเหมือนพ่อนะรู้เปล่า?
ดูวันๆทำหน้าทำตาสิ ดูไม่จืดเลย แก่แล้วยังมืดมนอีก"

คนดี๊ด๊าจับไหล่ของแม็กเวลพลางดันให้เดินไปด้วยกัน หาก
เดินไปได้ไม่ไกลก็หันกลับมาหาเพื่อนที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

"โจ ดูแลตัวเองด้วย"

สีหน้าคนฟังยังคงนิ่งเรียบไม่เปลี่ยนแปลง เขาถอนหายใจ
น้อยๆระหว่างที่กวักมือไล่แบบหน่ายๆ คนอารมณ์ดียังคง
หัวเราะให้กับท่าทีนั้น ก่อนที่จะหันหลังกะเดินไปต่อ

"ยอร์ช"

โยฮันหันหน้ากลับมาโดยทันที 'ยอร์ช' เป็นชื่อเล่นที่มีแค่
โจชัวที่ใช้เรียกเขา

"ถ้าจะซื้อข้าวเหนียวมะม่วงให้ไปซื้อในเกท เขาให้เอา
ขึ้นเครื่องได้ เผื่ออยากซื้อไปฝากใคร"
Still on my mind - PART 2:
"เป็นห่วงเหมือนกันเหรอ?"
"เอ๊ะ?"

คำถามที่ได้ยินในรถทำให้แม็กเวลที่ขับรถอยู่ถึงกับหันมอง
ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่บนถนน ฝนที่เคยตกก็ยังคงตกหนัก
อยู่ราวกับฟ้ารั่ว โยฮันมองหน้าคนขับขณะที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ไม่ได้กลับบ้านเพราะเป็นห่วงพ่อหรอกเหรอ ปกติไม่ค่อย
ยอมกลับบ้านนี่นา?"

เสียงนั้นเอ่ยถามอย่างสบายๆและเป็นกันเอง ไม่ใช่น้ำเสียง
จับผิดแต่อย่างใด

"เอ่อ.. ผมดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

โยฮันหัวเราะร่าให้เป็นคำตอบ

"จะบอกให้นะเพื่อนยาก ฉันมาบ้านนายบ่อยกว่านายซะอีก
มาทีไรก็ไม่เคยเห็นสักครั้ง เราไม่ได้เจอกันมาตั้งกี่ปีแล้ว?
ไม่เป็นสามปีแล้วหรือ? ต่อให้หลับตาก็ยังมองออกเลยว่า
มีจุดประสงค์"

เขายิ้มแซวก่อนจะเท้าคางและมองออกไปนอกหน้าต่าง
สิ่งที่เห็นคือผู้คนที่เดินสวนกันไปมา บ้างก็วิ่งหาที่หลบฝน

"ทุกคนใส่ชุดไว้ทุกข์กันหมดเลยเนอะ..."
"ครับ อันที่จริงแล้วเมื่อวาน---"
"เป็นวันครบรอบหนึ่งปีการสวรรคตของกษัตริย์องค์ก่อน"

เป็นอีกครั้งที่แม็กเวลชำเลืองสายตามามอง

"ทราบด้วยเหรอครับ?"
"คิดว่าทำไมฉันถึงใส่เสื้อดำล่ะ"

คนต่างแดนชี้ไปที่เสื้อโปโลสีดำที่ใส่อยู่พร้อมทั้งยืดอก

"โจไม่ยิ้มเลยสักครั้งตั้งแต่ฉันมา พึ่งมายิ้มได้ตอนที่เห็น
หน้านาย เอาแต่เล่นเพลงเดิมซ้ำๆอยู่นั่นแหละ ไม่รู้เล่น
เป็นอยู่เพลงเดียวรึไง ฮ่าๆๆๆ"

รอยยิ้มน้อยๆเผยขึ้นบนมุมปากของแม็กเวล ความรู้สึก
ของเขากำลังตีกันอยู่นิดหน่อย ไม่รู้จะเสียใจที่พ่อ
ทุกข์ใจ หรือจะดีใจที่พ่อยิ้มเมื่อเห็นหน้าตัวเองดี

"รู้มั้ย จริงๆแล้วโจมันห่วยแตกเรื่องดนตรีมากๆเลยนะ
ไม่มีเซ้นต์สุดๆไปเลย แซกโซโฟนนี่ก็หัดเล่นมาเป็น
สิบๆปีแล้ว ป่านนี้ยังเล่นได้ไม่กี่เพลงเอง"
"อ่า.. ก็พอทราบครับ..."

เขาไม่เคยตั้งใจจับผิด เพียงแต่หูไวต่อโน๊ตที่ผิดคีย์
หรือคล่อมจังหวะ ซึ่งก็ได้ยินจากพ่อไม่น้อยครั้งเลย

"โจน่ะนะ วันนึงก็มาบอกฉันว่า 'กษัตริย์ประเทศที่ฉัน
ทำงานอยู่ท่านเล่นดนตรีเป็นด้วยแหละ เท่สุดๆไป
เลยไม่ใช่เหรอ!!' บอกด้วยท่าทางตื่นเต้นสุดๆไปเลย"
"ท่านพ่อน่ะเหรอครับ?"

คนฟังถามแบบไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่

"จริงๆ จากนั้นอยู่ๆก็หัดเล่นแซกโซโฟนขึ้นมา ตอนแรก
ก็กังวลนะ เพราะสมัยที่ร้องเพลงในโบสถ์ด้วยกันตอนเด็กๆ
นี่ร้องเพี้ยนนรกมาก เลยไม่แน่ใจว่าจะเล่นดนตรีรอดมั้ย"
"แล้วรอดมั้ยครับ?"

โยฮันส่ายหน้ายิ้มๆระหว่างที่หันออกไปมองนอกหน้าต่าง

"แต่ก็ไม่เคยล้มเลิกความพยายามเลยนะ ไม่ว่าจะผ่านมา
กี่ปีก็ยังแอบฝึกคนเดียวมาเรื่อยๆ ฉันคิดว่าการพยายาม
โดยที่ไม่รู้ลัพลัพธ์ที่แน่นอนเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมมาก"

ตั้งแต่ที่เกิดมาแม็กเวลก็ได้ยินเพลงพระราชนิพนธ์มาโดย
ตลอด หลายครั้งก็มีวงออเคสตร้ามาเล่นในที่ทำงานของพ่อ
ซึ่งภาพที่ได้เห็นตั้งแต่เล็กจนโตคือภาพของพ่อที่นั่งอยู่แถว
หน้าสุดและโคลงหัวให้กับทำนองเหล่านั้น แต่เขาไม่เคยรู้
มาก่อนเลยว่าจริงๆแล้วมันอาจเป็นความฝันที่อยากทำให้ได้
พ่ออาจจะใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งจะฝีมือดีพอที่จะได้นั่งร่วม
บรรเลงไปกับคนอื่นๆที่รักในเพลงพระราชนิพนธ์เช่นกัน

"เพลงที่โจเล่นเมื่อกลางวันคือเพลงอะไรเหรอ?"
"บทเพลงที่ 37 Still on my mind ครับ เบื่อรึเปล่าครับ
ที่ต้องฟังเพลงเดิมซ้ำๆ?"
"ไม่หรอก ไม่ได้เบื่อเลย โจมันเล่นผิดคนละท่อนในทุกๆรอบ
ก็แปลว่ามันเล่นเพลงใหม่เรื่อยๆ จริงมั้ย?"

แม็กเวลถึงกับหัวเราะในความมองโลกในแง่ดีของอีกฝ่าย

"ผมก็ไม่เคยเบื่อเลย แปลกดีนะครับ ผมอยู่กับบทเพลง
พระราชนิพนธ์ทั้ง 48 เพลงมาตั้งแต่เกิด แต่ก็ยังชอบฟังอยู่
พอได้ฟังเพลง ได้รู้ประวัติของเพลง ก็เหมือนได้รู้เรื่องราว
เกี่ยวกับท่านมากขึ้น บางทีก็สงสัยว่าตอนที่ท่านแต่งเพลง
นี้นั้นกำลังรู้สึกแบบไหนกันนะ? บางทีก็รู้สึกเข้าใจขึ้นมาว่า
อ๊ะ วันนี้เราก็รู้สึกแบบเดียวกันเลย"

ความรักที่มีต่อเพลงพระราชนิพนธ์แปรผันเป็นรอยยิ้มหวาน
เป็นรอยยิ้มที่เผยขึ้นโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ โยฮันที่เห็นก็ได้
แต่ยิ้มตามไปโดยปริยาย

"ว่าแต่นอกจากเพลงพระราชนิพนธ์แล้ว นายฟังเพลงเศร้า
จังเลยนะ"

ดวงตาสีฟ้ามองไปยังหน้าจอเครื่องเล่นเพลงที่แสดงชื่อเพลง
ขณะที่พวกเขากำลังพูดอยู่นั้นมีเสียงเพลงเบาๆดังคลอมา
ตลอด บ้างก็เป็นเพลงทำนองสนุกสนาน บ้างก็เป็นเพลงช้าๆ
ส่วนใหญ่จะเป็นเพลงทำนองออครูสติกฟังง่ายสบายหู

แม็กเวลเอื้อมมือไปเปิดเสียงเพลงขึ้นอีกเล็กน้อย:

"เพลงนี้เป็นเพลงโปรดของผมเลยนะครับ ฟังแล้วนึกถึงตัวเอง
ทุกครั้งเลย ไม่เคยฟังเพลงไหนแล้วรู้สึกใกล้ตัวขนาดนี้มาก่อน
อย่างกับว่าคนแต่งเป็นคนใกล้ตัวผมอย่างไรอย่างนั้นแหละ"
"แต่มันฟังดูเศร้าจัง แบบนี้ไม่เหมือนการตอกย้ำตัวเองเหรอ?"

คนขับรถยกมือขึ้นเกาแก้มครุ่นคิด

"พอฟังแล้วรู้สึกว่าบนโลกนี้ยังมีใครบางคนที่เข้าใจความรู้สึก
ของเราอยู่น่ะครับ ไม่ว่าจะเป็นคนแต่งเพลง หรือคนที่ฟังเพลง
ก็อาจจะมีความรู้สึกที่คล้ายกัน มันทำให้รู้สึกว่าดีจังเลยนะ
ที่โลกนี้มีใครบางคนที่รู้สึกร่วมไปกับเรา เราไม่ใช่คนเดียวใน
โลกที่รู้สึกแบบนี้ 'รู้สึกเชื่อมโยงกัน' อะไรประมาณนั้นมั้งครับ"

โยฮันนั่งฟังเงียบๆจนจบ เขามองภาพเบื้องหน้าระหว่างที่ยิ้ม
ให้กับตัวเอง

'แปะ'

อยู่ๆมือใหญ่ก็วางลงบนเรือนผมสีทองอย่างกะทันหัน

"เอ๊ะ?.. เหวออ!!"

มือนั้นขยี้ศีรษะอีกฝ่ายไปมาเสียจนหัวส่ายหัวหมุน

"ท ทำอะไรน่ะครับ ผมขับรถอยู่นะ"

ผู้กระทำหัวเราะชอบใจเสียงดัง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นการลูบผม
เบาๆ ซึ่งที่จริงแล้วมันก็ไม่ได้เบาสำหรับคนมือหนักอย่างเขา
แต่โยฮันก็พยายามเบามือมากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว

"อ อะไรเหรอครับ?"

สีหน้าคนโดนลูบผมดูเหลอหลาไปถนัดตา

"ไม่ชอบเหรอ?"

ทั้งสองสบตากันด้วยแววตาที่แตกต่าง ฝั่งดวงตาสีเทานั้น
กำลังส่งสายตาเลิ่กลักทำตัวไม่ถูก หากดวงตาสีฟ้ากลับ
ฉายแววจริงจังแสดงถึงความจริงใจที่มี ความรู้สึกที่ส่ง
ผ่านทางสายตานั้นทำให้แม็กเวลตัดสินใจที่จะตอบ
อย่างตรงไปตรงมา

"เรียกว่าไม่ค่อยชินจะดีกว่าครับ.."
"งั้นเหรอ"

คนฟังฉีกยิ้มกว้างให้โดยที่ยังสางมือบนเส้นผมสีทองสว่าง

"ฉันเป็นห่วงนายกับโจมากนะ โทษทีทีต้องกลับก่อน
ลามาหลายวันมากแล้ว เดี๋ยวไอเจ้าชายจอมเกรียนนั่น
ตามหาแล้วไม่เจอตัวนานๆเข้าแล้วจะงานงอกขึ้นมา"
"เรียกแบบนั้นเดี๋ยวก็โดนเนรเทศหรอกครับ..."

เสียงหัวเราะร่าดังขึ้นภายในรถ คนหัวเราะปล่อยมือออก
เพื่อไปกุมท้องที่เริ่มเจ็บเอาไว้แทน

"ขอบคุณที่เป็นห่วงท่านพ่อนะครับ ถึงบุคคลที่เรารักตอนนี้
จะพักผ่อนอย่างสงบสุขอยู่บนสวรรค์แล้ว แต่ลึกๆแล้วผม
รู้สึกว่าท่านยังคงอยู่ ความคิด ความรู้สึกของท่าน ยังคง
อยู่ในบทเพลง ทุกครั้งที่ได้ยินก็ผมก็ยังรู้สึกถึงความรู้สึก
ของท่านในทุกๆครั้ง มันยังคงเป็นความรู้สึกที่บริสุทธฺิ์
งดงาม ส่องสว่าง ผมที่รู้สึกร่วมไปกับเพลงของท่าน
จึงรู้สึกเหมือนกับว่าเรายังคงเชื่อมถึงกันอยู่ ไม่แน่
ท่านพ่ออาจจะรู้สึกแบบเดียวกันก็ได้"

ต่างฝ่ายต่างคลี่ยิ้มให้กัน มันไม่ใช่รอยยิ้มที่สดใส เป็นเพียง
รอยยิ้มเรียบง่ายที่ถูกกลั่นกรองออกมาจากใจริง

.

.

.

ริมหน้าต่างกระจกบ้านใหญ่ของบ้านไม้สีขาวสะท้อนภาพชาย
ผมสีทองหม่นคนหนึ่งซึ่งกำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง มือจับประคอง
แซกโซโฟนตัวรักเอาไว้ ริมฝีปากนั้นขยับเอื้อนท่วงทำนองช้าๆ
เป็นทำนองเดียวกับเพลงที่เป่าแซกโซโฟนมาทั้งวัน




"This song will never, never end.
And time we cannot suspend.
You'll be ever and ever,
Still on my mind ♪"





แม้เสียงที่ออกมาจะไม่ใช่เสียงที่ไพเราะหรือตรงทำนองไปซะ
ทั้งหมด หากสิ่งหนึ่งที่ดังชัดเจน คือความรู้สึกของเขา ความ
รู้สึกที่อาจจะเชื่อมกับผู้ประพันธ์ที่อยู่บนฟ้า หรือใครอีกหลาย
ต่อหลายคน ตราบใดที่บทเพลงเหล่านี้ยังคงอยู่ ความรู้สึกของ
ท่านที่ทรงประพันธ์บทเพลงนี้ขึ้นมาก็จะอยู่'ในดวงใจนิรันดร์'


โจชัวเงยหน้ามองท้องฟ้า ด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดในวันนี้

- จบ -

STILL ON MY MIND [EXTRA]

.
.
.

Nearmoki-2B Talk:
แม็กดูเรียบร้อยสุภาพชนอย่างผิดหูผิดตา เขียนไม่ค่อยถนัดเลย... O_O;;
เพลง still on my mind มีชื่อภาษาไทยว่า 'ในดวงใจนิรันดร์' ค่ะ

Signature ------------------------------------------------>
DJ. Alex : Plays ๐ ๐ ๐

This song will never, never end.
And time we cannot suspend.
You'll be ever and ever,
Still on my mind
avatar
DJ. Alex Lam
นักการทูตประจำโรงเรียน
นักการทูตประจำโรงเรียน

INFO. Maxwell Sonner
Ore Ore : 24
Spirit Point : 31840
CHIPS +150 K



ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  Blue' Bear on Sun 15 Oct 2017, 21:02


Spectacular Award:

  +1,000,000 CHIPS
เหรียญตราที่ใช้ในการชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดภายในโรงเรียนหรือการร่วมกิจกรรมพิเศษที่ทางบริษัท NOBLEMAN จัดขึ้น โดยสามารถใช้แต้มสะสมจาก Spirit Point ในการแลกได้
  +30 QUAINT ORE
แร่ธาตุพิเศษที่พบได้ในบริเวณรอบโรงเรียน สามารถนำไปใช้แลกเป็นไอเทมต่างๆที่โรงเรียนกำหนดเอาไว้ได้ แร่ธาตุชนิดนี้จะหาได้ยากเป็นพิเศษ ถ้าไม่ได้เดินรอบโรงเรียนบ่อยๆก็จะไม่มีทางที่จะเจอแร่ธาตุชนิดนี้ได้เลย
Award Academy พิมพ์ว่า:ชอบงานของสุภะในครั้งนี้มากครับ ดูก็รู้เลยว่าแฝงความตั้งใจไว้อย่างมากจริงๆ
แถมยังใช้ไอเดียในการนำเสนอหลากหลาย เริ่มฉีกแนวในการทำสิ่งที่ไม่เคยทำ
แต่งานก็ยังออกมาลงตัวในเส้นทางของตัวเอง

ผมชอบทั้งภาพแรกในห้องนอน แล้วก็จดหมายปิดท้ายมากๆครับ ทำได้ดีมากเลย!


My memory about this song with her 1:


ในค่ำคืนหนึ่งที่เด็กชายตัวเล็กยังคงไม่หลับนอน
ห้องสี่เหลี่ยมจันตุรัสที่เพิ่งได้มาอาศัยอยู่ครั้งแรก
บวกกับกลิ่นอายของความแปลกใหม่จากสิ่งของรอบตัว
ไม่อาจทำให้เขาข่มตาหลับลง

เขาเหม่อมองหน้าต่างบานใหญ่ที่ฉายภาพท้องฟ้ายามราตรี
เห็นดวงดาวมากมายส่องแสงระยิบระยับราวประกายไฟ
เห็นดวงจันทร์ดวงใหญ่ลอยเด่นท่ามกลางหมู่ดาว

ในขณะที่ตัวของเขาก็ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา
อ้อมแขนเล็กโอบรัดหมอนใบหนึ่งไว้แน่น


การนอนคนเดียวอยู่ในห้องอันไม่คุ้นตา
แม้มีเพียงแสงจันทร์และเสียงจักจั่นร้องที่คอยอยู่เป็นเพื่อน
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกว่ารอบตัวมืดสนิทและเงียบอยู่ดี

..

.

.

ก๊อก ก๊อก


ในขณะนั้นเองเสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้น
เด็กน้อยรีบหันขวับไปมองตามเสียงที่ดังขึ้นอย่างปริศนานั้น




ตะ..ตัวอะไรน่ะ..

เด็กน้อยถามตัวเองด้วยความสงสัย ทั้งที่ในใจก็รู้สึกหวั่นๆ
เขานึกถึงพวกภูติผีปีศาจหรือเอเลี่ยนที่เคยอ่านเจอในหนังสือ
ไม่แน่ว่ามันอาจจะอยู่ข้างนอก ในเวลาที่มืดมากเช่นนี้
หรืออาจจะเป็นสายลมที่พัดแรงจนชนกับประตู
แต่ไม่ว่าความคิดไหนก็ไม่ทำให้เขารู้สึกกลัวเลยสักนิด



...ข้างนอกต้องเป็นคุณเอเลี่ยนแน่ๆ
...คุณเอเลี่ยนอาจจะอยากมาอยู่เป็นเพื่อนเรา


ตามความคิดประสาเด็ก พาให้เขารีบเดินไปเปิดประตูทันที
ด้วยหวังว่าสิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังประตูจะเป็นสิ่งเดียวกับที่คิด

..

.

.


แอ๊ดดดด

ทันทีที่บานประตูเปิดกว้างออก สิ่งแรกที่เด็กชายเห็น
คือแสงสว่างจากโคมไฟติดผนังที่เด่นชัดท่ามกลางความมืด
แม้จะสว่างจ้าเสียจนต้องหลับตาปี๋ แต่กลับสร้างความอุ่นใจ
ให้กับเด็กชายอย่างน่าประหลาด


ตรงหน้าของเด็กชายมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่
เด็กชายจำได้ว่าเธอคือคนที่พาเขามาอยู่ที่นี่

แต่นั่นกลับไม่ใช่ประเด็นที่เด็กชายสนใจสักเท่าไหร่
เขากลับชะเง้อคอมองผ่านหญิงสาวไป เหลือบมองซ้ายขวา
ท่าทีที่กำลังหาอะไรบางอย่างทำให้หญิงสาวอดสงสัยไม่ได้


“หาอะไรยูเหรอ” เธอถาม ก่อนจะมองตามสายตาของเด็กชาย
“คุณเอเลี่ยน” คนตัวเล็กกว่าตอบ


หลังจากได้ฟังคำตอบเธอก็หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู
ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งยองๆ  ดึงเด็กชายที่ทำท่าจะเดินออกไป
นอกห้องให้หมุนตัวกลับมาหาเธอ

“คุณเอเลียนไม่ได้มาหรอก คุณเอเลียนยูบนโทงฟ้า”

“ท้องฟ้า?”


เด็กชายมองตามนิ้วของหญิงสาวที่ชี้ขึ้นไปบนเพดาน
แต่ทว่าเงยหน้าขึ้นไปก็เจอแต่เพดานสีทึบ ไม่เห็นท้องฟ้า
อย่างที่หญิงสาวพูดเลยสักนิด

มองยังไงมันก็เพดานนี่นา ท้องฟ้าอยู่สูงไปอีกต่างหาก
เขาแย้งหญิงสาวอยู่ในใจพลางขมวดคิ้วมุ่น


“ว่าแต่ยังไม่นนอิกเหรอ ดึกมักแลวนะ”
“ผมไม่ง่วง..”
“งันหาอะไรทำกันดิไหมล่ะ เธอจะได้นนหลับ”
“อะไรเหรอ..”
“อืมมม…”


หญิงสาวกลอกตามองขึ้นไปบนเพดานพลางครุ่นคิด
ก่อนจะร้องอ๋อออกมาคล้ายนึกเรื่องดีๆ ออก
เธอหยิบโทรศัพท์เครื่องเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง
พร้อมกับสายหูฟังที่เสียบคาไว้ แล้วชูให้เด็กชายเห็น



นิทาน?

เด็กชายไม่ตอบอะไรแต่กลับมองหญิงสาวด้วยความสงสัย
ไม่ทันไรหญิงสาวก็หยัดตัวลุกขึ้น จับมือเขาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง
แล้วพาเข้าห้องไปด้วยกัน

..

.

.

ปัง!

เมื่อบานประตูถูกปิดลง บรรยากาศรอบห้องก็กลับมามืดมิด
และเงียบสนิทอีกครั้ง แต่ทว่าที่ต่างออกไปจากเดิม
คือมีหญิงสาวมาอยู่ด้วย และจากนี้เด็กชายก็คงไม่ต้องนั่ง
เหม่อมองท้องฟ้าเพียงลำพังอีกต่อไป


หญิงสาวกดไหล่ของเด็กชายให้นั่งลงบนเตียงนุ่ม
ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ พร้อมกับยื่นหูฟังข้างหนึ่งให้เขา

เด็กชายรับมันมาถือไว้แล้วจ้องอย่างไม่รู้ว่ามันคืออะไร
พอเห็นว่าหญิงสาวใช้มันยังไง เขาก็ทำตาม



“ไม่อ่านในหนังสือเหรอครับ”

เด็กชายถาม เท่าที่จำได้นิทานต้องอ่านในหนังสือนี่นา
เขาเองก็อ่านนิทานจากในหนังสือตลอด ไม่ยักเคยเห็น
ว่านิทานจะอยู่ในเจ้าเครื่องอะไรสักอย่างนี่ได้เหมือนกัน

หญิงสาวได้ฟังก็ส่ายหัว “เราจะอั่นจักในเพงกัน”
“เพลง?”
“ใช่แลว” เธอตอบรับเด็กชายพร้อมรอยยิ้ม


เพลงคืออะไร…

เด็กชายทำหน้างุนงงอีกรอบ แต่เขาก็ไม่ได้ถามออกไป
เพราะกลัวหญิงสาวจะรำคาญเสียก่อน



“ตนฉันอายุเท่าเธอ คบคัวขนฉันต้งย้ายบั้นบ่อยๆ
ฉันเลยกายเป็นคนนนไม่ค่อยหลับถ้านนต่างทิ
ทิไม่ใช่บั้นเก่าขนตัวเอง แม่ขนฉันเลยมักจะเปิดเพง
ให้ฟังก่นนนทุกคืนพ้อมกับเล่านิทานไปด้วย
มันเหมือนเวทมนตร์ทิทำให้ฉันนนหลับได้เลยล่ะ”


ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังพูดเรื่องในอดีตของตัวเอง
เด็กชายก็สังเกตเห็นสายตาของเธอที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป
มันเป็นสายตาที่แสดงถึงความอ่อนโยน แต่ก็แฝง
ความเศร้าสร้อยเอาไว้ในนั้น

แต่เด็กชายกลับไม่ได้พูดหรือตอบอะไร
ทำเพียงแค่จ้องหน้าหญิงสาวอยู่อย่างนั้น



“ฉันหยักให้เธอลงฟังน่ะ ฉันจะเล่านิทานทิแม่ขนฉัน
เคยเล่าให้ฟัง เธอก็ดูภาพประกบไปด้วยนะ”

เด็กชายพยักหน้ารับ หญิงสาวจึงกดโทรศัพท์อยู่สักพัก
ก่อนจะส่งมันให้เด็กชายถือไว้ ซึ่งเขาก็รับมาอย่างเกร็งๆ
เขาเพิ่งได้เห็นเจ้าเครื่องประหลาดนี่ใกล้ๆ เป็นครั้งแรก
เลยอดไม่ได้ที่พลิกมันดูไปมา


“อย่าทำตกนะ ไม่งันเราจะไม่ได้ฟังนิทานกันนะ”


หญิงสาวขู่พร้อมหัวเราะน้อยๆ ที่จริงเธอตั้งใจแค่จะขู่เล่น
แต่เด็กชายดันเชื่อแถมจับโทรศัพท์ไว้แน่นกว่าเดิมซะอีก
เธออดเอ็นดูในความใสซื่อของเขาไม่ได้ จึงเอื้อมมือไปลูบ
หัวของเด็กชายเบาๆ

..

.

.


“ทำไมไม่มีอะไรเลย”

เด็กชายเลิกคิ้วพร้อมกับชูโทรศัพท์ขึ้น หน้าจอที่ดำสนิท
ของมันทำให้เขาสงสัย มีเพียงรูปสามเหลี่ยมสีขาวที่ปรากฎ

หญิงสาวมองตามสายตาของเด็กชายก็เห็นว่าเธอยังไม่ได้กด
เล่นเพลง เธอจึงชี้ไปที่สามเหลี่ยมสีขาวบนหน้าจอนั้น
“ยังไม่ได้กดเล่นเพง ก็เลยไม่มีอะไรน่ะสิ”


ว่าแล้วเธอก็เอื้อมไปกดเล่นเพลงให้ ฉับพลันภาพบนหน้าจอ
ก็เปลี่ยนไปกลายเป็นภาพของพื้นดินที่แตกระแหง
ภาพของลูกไฟสีแดงมากมายที่เรียงกันเป็นแถวยาว
ก่อนที่จะมีเสียงร้องสังเคราะห์ของชายคนหนึ่งดังขึ้น


หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเตรียมเล่านิทานที่จะ
เกิดขึ้นต่อจากนี้…

Blessed Messiah and the Tower of AI :
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…

มีโลกใบหนึ่งที่ได้ถูกพระเจ้าสร้างขึ้น
มันเคยเป็นโลกที่อุดมสมบูรณ์และมีระบบนิเวศที่ดี
แต่วันหนึ่งพระเจ้าลงโทษมนุษย์ด้วยการทำลายโลกใบนั้น
เพราะมนุษย์นั้นคิดว่าตนเองเหนือกว่าพระเจ้า

ก่อนที่โลกจะสิ้นสลายยังมีหอคอยที่ชื่อว่าเอไอ
หอคอยนั้นเป็นลมหายใจสุดท้ายที่ยังทำให้โลกคงอยู่
คำทำนายกล่าวว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งที่เป็นผู้กอบกู้โลก
เด็กสาวได้รู้จักเพื่อนอีก 9 คนที่จะร่วมเดินทางไปกับเธอ

พวกเขาต้องช่วยกันรวบรวมคำอธิษฐานเพื่อจุดประกายให้คบเพลิง
และนำมันไปยังจุดสูงสุดของหอคอยเอไอ
พวกเขาทั้ง 10 เดินทางฝ่าฝันอุปสรรคไปด้วยกัน
มิตรภาพเองก็ค่อยๆ ก่อตัวแล้วเบ่งบานขึ้นในใจของพวกเขา
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม พวกเขาจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน

แต่ทว่าเมื่อพวกเขาทั้ง 10 เดินทางมาถึงหอคอย
คำอธิฐานในประตูแต่ละบานก็ถูกพากันแย่งชิง
เพื่อนของเธอเริ่มหายไปเรื่อยๆ ทีละคน ทีละคน
...จนเหลือตัวเธอที่ยืนอยู่เพียงคนเดียว

เด็กสาวไม่สามารถรวบรวมคำอธิษฐานทั้ง 9 ได้
คบเพลิงที่เธอถือจึงเป็นคบเพลิงว่างเปล่า
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังก้าวขึ้นไปยังจุดสูงสุดของหอคอย
เธอได้รู้ความจริงว่าแท้จริงแล้วมันไม่ใช่คำอธิษฐาน
แต่มันคือการบูชายันต์มนุษย์เพื่อไถ่โทษให้พระเจ้า

เพื่อนทั้งหมดของเด็กสาวแกล้งทรยศและทำเป็นแย่งชิงกัน
เพื่อไม่ให้เด็กสาวรู้สึกผิดที่ต้องสังเวยเพื่อนของเธอเอง
น้ำตาเทียนจากรูปปั้นทั้ง 9 รูปได้ไหลมารวมกันที่คบเพลิง
ทำให้เธอทำพิธีขั้นสุดท้ายต่อไปได้

โลกหยุดการสิ้นสลายและกลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง
แต่ทว่าจิตใจของเด็กสาวกลับแตกสลายลง…

..

.

.

“คนนั้นเป็นไงต่อ..”

เด็กชายหันไปหาหญิงสาว หลังจากที่เสียงเพลงเงียบลง

“เธอน่าจะสิ้นใจตัยไม่ก็กับไปใช้ชิวิตเหมือนเดิมล่ะมัง”
“น่าสงสารจัง...” เขาไม่เคยฟังนิทานที่น่าหดหู่ขนาดนี้
มาก่อนเลย
“เอาน่ะ! มันก็แค่นิทาน” หญิงสาวว่าพลางลูบหัวเด็กชาย
ก่อนที่เธอจะเหลือบไปเห็นหน้าต่างบานใหญ่ด้านหลัง
ท้องฟ้ามืดขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย...เธอคิดว่าควรจะได้
เวลานอนแล้วล่ะ


“ได้เวลานนแลวนะ คืนนิฉันจะยูกับเธอเอง”
หญิงสาวว่าพลางดึงผ้าห่มที่ร่นไปกองอยู่บนเตียง
ขึ้นมาห่มให้ตัวเองและคนข้างกาย
“ฟังเพลงนี้ด้วยได้ไหม” เด็กชายถาม
“ได้สิ แต่สัญญาว่าต้งนนนะ”
“อื้อ”

เมื่อเห็นเด็กชายตอบรับอย่างว่าง่าย หญิงสาวก็อมยิ้ม
ก่อนจะกดเล่นเพลงให้อีกรอบ ไม่นานนักเสียงทำนองเพลง
ก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับภาพเดิมๆ ที่เวียนซ้ำไปมา


เด็กชายเพิ่งจะเคยฟังสิ่งที่เรียกว่าเพลงเป็นครั้งแรก
และเพลงนี้ก็เป็นเพลงแรกที่เขาได้ฟัง
น่าแปลกที่เพลงนี้ทำให้เขารู้สึกง่วงขึ้นมา


หรือเพลงนี้จะมีเวทมนตร์อย่างที่หญิงสาวพูดกันนะ…

..

.

.

My memory about this song with her 2:
“สุภะ รู้หรือยังว่าพรุ่งนี้วันเกิดอันน์นะ”
“จริงเหรอครับ”


เด็กหนุ่มได้ฟังก็เลิกคิ้วด้วยความสงสัย
เมื่อจู่ๆ ไทก็โทรมาบอกเขาว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันเกิดอันซุ
หรือคนที่เปรียบเสมือนป้าแม่คนที่สองของเขาเอง
(และก็เป็นภรรรยาของไทด้วย)


เขารู้สึกเหมือนเพิ่งจะเจออันซุไปไม่นานนี้เอง
อะไรกัน...แปปเดียวก็จะวันเกิดเธอแล้วเหรอเนี่ย

แถมเขาดันจำวันเกิดเธอไม่ได้ด้วยสิ…
แย่จังเลยนะเขาเนี่ย..


“เราจะกลับมาบ้านไหม พรุ่งนี้ฉันกับไอย์จะจัดงานฉลอง
วันเกิดของอันน์ด้วยนะ”

ไม่รู้ทำไมพอได้ยินคำว่าบ้านทีไร หัวใจมันก็พองโตทุกที
สักพักเด็กหนุ่มก็นิ่งเงียบไปเพราะกำลังใช้ความคิด
ปลายสายเองก็ดูจะลุ้นคำตอบของเขามากเช่นกัน
แต่เห็นทีเขาคงจะทำให้ผิดหวังเสียแล้วล่ะมั้ง


“ผมไปไม่ได้ ขอโทษนะครับ”



คุณไทโกรธไหมนะ…

พอเห็นว่าปลายสายเงียบไปราวกับเขาคุยอยู่คนเดียว
มันก็ทำให้เขารู้สึกใจไม่ค่อยดียังไงก็ไม่รู้
อยากจะถามออกไปก็กลัวอีกฝ่ายจะระเบิดอารมณ์ใส่หรือเปล่า

แต่เขาก็รู้นั่นแหละว่าไทไม่เคยเป็นแบบนั้น ไทเข้าใจเขาเสมอ



“เฮ้อ แย่จังเลยนะ..”

ในระหว่างที่กำลังคิดตุตะไปเองสารพัด เสียงถอนหายใจ
ของไทก็ดังแทรกเข้ามาพาให้เด็กหนุ่มหยุดความคิดพวกนั้นลง
เขาเงียบเพื่อรอฟังว่าปลายสายจะพูดอะไรต่อ

“อันน์เองก็คงอยากให้เรามาร่วมงานวันเกิดเธอมากแน่ๆ”
“ขอโทษจริงๆ นะครับ” เขาเอ่ยขอโทษอีกครั้งอย่างรู้สึกผิด
“เอาน่าๆ”


พออีกฝ่ายพูดแบบนั้น แม้จะไม่เห็นหน้ากันแต่สุภะก็นึกภาพ
ของชายตาบอดคนหนึ่งที่กำลังยิ้มแห้งๆ ออก ไททำราวกับ
ตัวเองเป็นเจ้าของวันเกิดแทนเสียอย่างนั้น
แต่เขาก็รู้ดีว่าไทกับอันซุต่างรู้ใจกันและกันมาตลอด
งานวันเกิดของอันซุก็เหมือนงานวันเกิดของไทเช่นกัน



“อย่างน้อยเขียนจดหมายมาหาอันน์บ้างก็ดีนะ
เป็นของขวัญให้อันน์ไปในตัวเลยไง”

ไทโพล่งขึ้นอีกครั้ง พอพูดถึงของขวัญเด็กหนุ่มก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น
จริงสิ มีวันเกิดแล้วจะไม่มีของขวัญวันเกิดได้ยังไงกันล่ะ


สุภะนึกไปถึงสภาพเงินของตัวเองที่ใช้จ่ายสำหรับเดือนนี้
ทั้งเดือนก็คงหมดเกลี้ยง เขาคงมีเงินไม่พอสำหรับซื้อของ
แพงแน่ๆ อีกอย่างเขาก็ไม่รู้เลยว่าอันซุชอบอะไรเป็นพิเศษ
เผลอๆ ซื้อให้อาจจะไม่ถูกใจเธอด้วยก็ได้


คำแนะนำของไททำให้เขาเห็นด้วยทันที

“แล้วจะเขียนไปนะครับ”
“อื้ม จะรอนะ”

...เหมือนคุยกับคุณอันซุจริงๆ เลยแฮะ

..

.

.

หลังจากคุยกับไทอีกสักพักปลายสายก็วางสายไป
ความคิดที่ว่าจะเขียนอะไรให้อันซุดีก็แล่นเข้ามาในหัว


จะว่าไปพอนึกถึงอันซุเขาก็อดที่จะนึกถึงเมื่อก่อนไม่ได้
หลังจากวันนั้นเขาก็มักจะขอให้อันซุเปิดเพลงนั้น
และเล่านิทานให้ฟังทุกคืน จนเขาจำเนื้อหาเพลงได้หมด
กลายเป็นว่าเขาจะนอนไม่หลับเลยถ้าไม่ได้ฟังเพลงนั้น


แถมอันซุก็แนะนำเพลงอื่นๆ ให้เขาฟังอยู่เรื่อยๆ
เพื่อที่เขาจะได้เห็นว่าเพลงไม่ได้มีอยู่แค่แบบเดียว

อันซุทำให้เขาเริ่มรู้จักว่าเพลงคืออะไร
ลักษณะรูปร่างเป็นอย่างไร เพราะอันซุสอนให้เขาทั้งหมด


“รุไหมว่าเพงก็เป็นสิ่งทิกำหนดอารมณ์ของเราได้ด้วยนะ
ถ้าฟังเพงเส้าเธอก็จะเส้า ฟังเพงสนุกเธอก็จะสนุกด้วย
อย่างเพงนิเป็นเพงให้อารมณ์เส้า เธอก็รุสึกหดหู่ตาม
สุดยอดมักเลยเนอะเพงน่ะ”


อันซุเคยพูดกับเขาไว้แบบนั้น

..

.

.

พูดถึงเพลงเขาก็ไม่ได้ฟังเพลงนั้นนานมากแล้ว
ฟังครั้งล่าสุดก็คงจะเป็นตอนก่อนที่เขาจะมาเรียนที่นี่

คุณอันซุจะยังฟังเพลงนั้นอยู่หรือเปล่านะ…

จริงสิ! เขาเขียนไปหาอันซุเรื่องนี้ดีกว่า

ในที่สุดเด็กหนุ่มก็นึกออก ความคิดนั้นทำให้เขารีบ
คว้าสมุดโน๊ตกับปากกาขึ้นมาทันที…

Letter to her:

Explanation:


ผมเป็นคนไม่ค่อยฟังเพลงเท่าไหร่ ได้ถ้าให้ฟังก็ฟังได้ครับ

ผมชอบเพลงนี้มากตรงที่ว่ามันเป็นเพลงแรกที่ผมรู้จัก
ผมชอบภาพและก็ลายเส้นของคนแต่งเพลงนี้
ชอบทำนองเพลงแล้วก็ความหมายที่เพลงสื่อออกมาด้วยครับ

...จนถึงตอนนี้ผมก็ยังจำชื่อเพลงไม่ได้ ยาวละเกิน


ส่วนแนวเพลงที่ฟังส่วนใหญ่จะเป็นแนวป๊อป
ไม่ก็อาร์แอนด์บี เรียบๆ ฟังสบายๆ ครับ




ผู้ที่ทำภารกิจได้เพอร์เฟ็คสูงกว่ามาตรฐานมาก (100%)

  S - CLASS STAMP
ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีนิลสุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็คเป็นที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +1,500,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

Narin's Comment:
ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
ทั้งเนื้อเรื่องและภาพประกอบ ทุกอย่าง
มันลงตัว ไม่มากเกินไป ไม่น้อยเกินไป
ที่สำคัญอบอุ่นมากกกก เล่นสุภะได้คล่อง
มือขึ้นเรื่อยๆเลยนะครับเนี่ย ดูจับทริคถูกจุด
สามารถนำสิ่งที่จริงๆแล้วเป็นข้อด้อยมาทำ
ให้มันเป็นจุดเด่นที่เสริมเสน่ห์ให้ตัวละคร
เช่นเรื่องที่ไม่ค่อยรู้จักเทคโนโลยีเอย
คาแรคเตอร์ที่ติดนิสัยประหม่า มองโลก
ในแง่ลบเอย ก็กลายเป็นจุดที่ทำให้เอ็นดู
ชอบเวลาที่สุภะมีบทร่วมกับครอบครัว
เป็นพิเศษเลย

สิ่งนึงที่จะมองข้ามไม่ได้เลยคือภาพ
ประกอบภารกิจ งานGIF.อลังมากกกก
ชอบแสงจันทร์ที่ทำให้ภาพดูนุ่มนวลขึ้น
เป็นภาพเซ็ตที่มีมิติมากเลยครับ ปกติ
สุภะมักจะหลีกเลี่ยงการวาดฉากหลัง
มักจะคอยหามุมหลบมุมเสย แต่รอบนี้
ทุกอย่างมันดูมีมิติ มีลึกตื้นหนาบาง
ที่สำคัญคือคุมสีโทนตอนกลางคืนได้
ดีมาก ดูเหมือนตอนกลางคืนจริงๆ
ซึ่งมันเป็นเรื่องที่คุมยากมากสำหรับ
งานมือ สีผมก็ดูสวยกว่าปกติ (ปกติ
ก็ลงสีผมสวยมากอยู่แล้ว) ทั้งลายเส้น
ทั้งสี รอบนี้มันลงตัวไปหมด

ชอบไอเดียจดหมายให้อันซุที่เขียนขึ้นมา
เองจริงๆ สุภะลายมือสวยมากเลยครับ
สังเกตมาตั้งแต่ภารกิจแสงของพ่อแล้ว
ลายมือเหมือนผู้ใหญ่ที่มีระเบียบเลย

เอาเป็นว่ายอมใจจริงๆครับ ไม่รู้จะสรรหา
คำที่ไหนมาชม สมกับรางวัลพิเศษที่
ได้รับจริงๆ เห็นแล้วชื่นใจมากเลยครับ
ทำได้ดีมาก!!

มอบดอกไม้
avatar
Blue' Bear

INFO. Supha
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5
-2% Grade Exp.

Ore Ore : 293
Spirit Point : 35509112
CHIPS +7 M 766 K 422

+0.1% อัตราดอกเบี้ย CHIPS

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1905/2425  (1905/2425)
[ EVENT ]:
ตำแหน่งปัจจุบัน : 15
Gravity Rope : +68 ea
จำนวนถุงขยะที่เก็บได้ : +5 ea

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  peemung on Sun 15 Oct 2017, 21:47

Spoiler:
เพลงที่ผมชอบคือ ร่มสีเทา ของวงวัชราวลี ฮะ






C. ผู้ที่ทำภารกิจได้ตามมาตรฐานทั่วไป (50%+)

  C - CLASS STAMP
ตราประทับระดับกลางในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีมรกต สื่อถึงความมั่นคง มีมูลค่า +50 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ปานกลางเป็นที่น่าพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +900,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

Narin's Comment:
เพลงสบายๆสมคาแรคเตอร์พีดีครับ ความหมายยังดีอีกด้วย
avatar
peemung

INFO. Phee
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6
ชมรม : Quaint Band
ได้รับเงินเดิมพันจากคาสิโนคืน 50% ในกรณีที่เดิมพันแพ้เจ้ามือ | ลดค่าใช้จ่ายค่าเทอมและค่าห้องพักแต่ละเดือน 20%

Ore Ore : 323
Spirit Point : 81953883
CHIPS +18 M 772 K 802

+3.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
420/2040  (420/2040)
[ EVENT ]:
ตำแหน่งปัจจุบัน : 2
Gravity Rope : +5 ea
จำนวนถุงขยะที่เก็บได้ : +4 ea

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  dedog on Sun 15 Oct 2017, 23:06

Spoiler:


เมียร์แคท : “พูดตามฉันนะ ฮาคูน่า มาทาท่า”
ลูกสิงโต:


บทสนทนาข้างต้นมาจากภาพยนต์แอนิเมชั่นเรื่อง The Lion King
และเป็นบทสนทนาเดียวกับที่ดังออกมาจากห้อง615ในตอนนี้

แม็กเวลอดส่ายหัวไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงนั้นในตอนที่เขากำลังไขประตูเข้าไปในห้อง
นี่เป็นการ์ตูนเรื่องโปรดของจิณณ์ เพื่อนสนิทของเขา ผู้เป็นเจ้าของห้องนี้

ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ?

นักการทูตถามตัวเองขำๆ เวลาที่เพื่อนไม่รู้จะดูอะไรก็มักจะหยิบเรื่องนี้มาดู
ซึ่งคนชอบดูหนังอย่างจิณณ์ก็มักจะมีช่วงเวลาแบบนี้อยู่อย่างน้อยสองถึงสามเดือนต่อครั้ง
ถี่ที่สุดที่เคยเจอคือสองครั้งในหนึ่งสัปดาห์ เฉลี่ยแบบหลวมๆก็ปีละประมาณสี่ถึงห้าครั้ง

แล้วเขาอยู่กับจิณณ์มาสิบปี..

อืมม์ แม็กเวลไม่ได้คิดเลขเก่งหรอก แต่มันบ่อยมากจริงๆ
เอาเป็นว่าเขาท่องบทสนทนาของเรื่องนี้ได้เกือบครบทั้งเรื่องทุกภาคแล้ว


ไม่เห็นต้องกังวล ปล่อยมันไปน่ะสุขแท้

เรื่องร้ายไม่เคยมี ท่องไว้ดีๆ

ฮาคูนา มาทาท่า



ตอนที่แม็กเวลไขประตูเข้ามาในห้องก็ได้ยินประโยคนี้ พร้อมกับเห็นเพื่อนที่นั่งตาแป๋วอยู่หน้าจอทีวี
จิณณ์เงยหน้าขึ้นมาทักทายตอนที่แม็กเวลนั่งลงข้างๆ ก่อนจะหันไปดูการ์ตูนต่อ

เป็นคนอื่นคงมองแปลกๆ ที่เห็นผู้ชายตัวโตๆอย่างจิณณ์ดูการ์ตูนอย่างตั้งอกตั้งใจ
แต่มันเป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับแม็กเวล

จิณณ์ชอบดูการ์ตูน โดยเฉพาะของดิสนีย์ พิกซาร์ ดรีมเวิร์ค หรืออะไรแนวๆนั้น
ยิ่งการ์ตูนเก่าๆก็ยิ่งชอบ และสำหรับไลอ้อนคิงก็ยิ่งชอบเป็นพิเศษ


“เป็นการ์ตูนเรื่องแรกที่ป๊าซื้อให้ดูน่ะ” จิณณ์เคยบอกในครั้งหนึ่งที่เขาถามว่า
เหตุใดจึงดูเรื่องนี้บ่อยนัก “เลยชอบมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ ดูจนจำบทพูดได้ทั้งเรื่อง”

คำว่า การ์ตูนเก่าๆ อยู่ในขอบข่ายของการได้ยิน
กล่าวคือ การ์ตูนที่จิณณ์เคยดูก่อนที่จะเสียการได้ยินไป นับเป็นการ์ตูนเก่าทั้งหมด


แม็กเคยถามอีกนั่นแหละ ว่าทำไมเพื่อนจึงชอบเรื่องนี้
เขาไม่ใช่คนความจำดี เพราะงั้นบางทีก็เผลอถามอะไรซ้ำๆ

บางครั้งจิณณ์ก็ตอบว่าตัวละครน่ารัก บางทีเพื่อนก็ตอบถึงเนื้อเรื่องที่สนุกสนาน
มีครั้งหนึ่งที่จิณณ์คล้ายคิดทบทวนอยู่สักพัก ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา

“พอดูซ้ำๆ ทั้งบทพูด ทั้งเพลง ก็เหมือนดังอยู่ในหัว
ต่อให้หูไม่ได้ยินแล้วก็ยังรู้ว่าตอนนี้ตัวละครนี้จะพูดว่าอะไร ถึงบทนี้จะมีเพลงอะไร
มันก็ดีนะ เหมือนกลับมาได้ยินอีกครั้ง”

ตอบเสร็จเพื่อนก็ยิ้มเหมือนไม่มีอะไร แม้ปากยิ้มทว่าดวงตากลับเศร้า
แม็กเวลบอกตัวเองว่าจะไม่ถามคำถามนี้อีกตลอดไป


ฮาคูน่า มาทาท่า แปลว่าอะไร” แม็กเคยถามจิณณ์
“แปลว่าไม่ต้องกังวล” จิณณ์ตอบ
และเมื่อนำความหมายไปประกอบกับเพลงในเรื่องแล้ว แม็กก็รู้
นี่คือคติประจำใจของจิณณ์


ตอนนี้เดินเรื่องมาถึงตอนที่สิงโตสองตัวกำลังจีบกันในบทเพลง Can You Feel the Love Tonight  
ซึ่งเป็นบทเพลงที่ทำให้ภาพยนตร์แอนิเมชั่นเรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์สาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม

หากถามเขาว่าเบื่อมั้ยที่ต้องดูภาพยนตร์เรื่องเดิมซ้ำๆ
แม็กเวลจะตอบว่าไม่เบื่อหรอก ได้ดูกับจิณณ์ เรื่องอะไรก็ดูได้ทั้งนั้น
ให้ดูเป็นสิบๆรอบเขาก็ทำได้ แค่มีเพื่อนอยู่ข้างๆก็เพียงพอแล้ว


แม็กคิดเช่นนี้จริงๆ ตอนที่มองเพื่อนผู้หูไม่ได้ยินแต่อินไปกับบรรยากาศหวานละมุนของภาพยนตร์ตรงหน้า





เพลงอื่นๆในเร่ื่อง:

เพลงเปิดเรื่อง Circle of Life


ตัวร้ายจัดทัพ


เพลงกล่อมนอน


We Are One






ผู้ที่ทำภารกิจได้เพอร์เฟ็คสูงกว่ามาตรฐานมาก (100%)

  S - CLASS STAMP
ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีนิลสุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็คเป็นที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +1,500,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

Narin's Comment:
ภารกิจนี้อยู่คาบเส้นระหว่าง A และ S ตัดสินใจ
อยู่นานพอสมควร สุดท้ายแล้วก็เลือกที่จะให้ S
เพราะเหตุผลที่จิณณ์ชอบการ์ตูนเรื่องนี้ ดูเป็น
รายละเอียดที่ลึกซึ้งดีครับ คิดว่าคงต้องผ่าน
ความใส่ใจระดับหนึ่งที่จะเชื่อมโยงมาถึงจุดนี้ได้
avatar
dedog

Class Lv.4
INFO. Jinn
ศาสตราจารย์ภาควิชาศิลปะ
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (ที่ปรึกษา)
-7% Grade Exp.

Ore Ore : 1,070
Spirit Point : 93021014
CHIPS +42 M 129 K 18

เพิ่มอัตราดอกเบี้ยสินทรัพย์ประเภท CHIPS +3.0%/เดือน | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
194/330  (194/330)
[ EVENT ]:
ตำแหน่งปัจจุบัน : 9
Gravity Rope : +25 ea
จำนวนถุงขยะที่เก็บได้ : +11 ea

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  zerosaber on Sun 15 Oct 2017, 23:15

MY SONG...:



เพลงโปรด:

เพลงนี้ มันชวนให้ผมนึกถถึงความทรงจำในวัยเยาว์ ด้วยท่วงทำนองที่ฟังแล้วผ่อนคลายในช่วงตอนแรกของเพลง ทีเหมือนเด็กน้อยหัดเดินที่มีพ่อแม่รออยู่ตรงเส้นชัย
และช่วงกลางเพลง ที่มีจังหวะที่ดูสนุกสนานเหมือนกับเด็กที่วิ่งเล่นในสวนหลังบ้านของพวกเขาเอง มันชวนให้คิดถึึงบรรยากาศตอนนั้นจริงๆ ครับ...




ผู้ที่ทำภารกิจได้โดดเด่นกว่ามาตรฐาน (75%+)

  B - CLASS STAMP
ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีไพลิน สื่อถึงความลึกล้ำ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ดีมากเป็นที่น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +1,000,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

Narin's Comment:
ตีความเพลงได้น่าสนใจมากเลยครับ
ปกติจะเห็นการตีความเพลงจากเนื้อร้อง
ฟังเนื้อร้องบางเพลงแล้วนึกถึงเรื่องตัวเอง
แต่นี่ตีความจากทำนอง ไม่เคยเห็นมาก่อน
เลยครับ O_O!!


แก้ไขล่าสุดโดย zerosaber เมื่อ Sun 15 Oct 2017, 23:43, ทั้งหมด 1 ครั้ง
avatar
zerosaber

INFO. Peace Oliver
อาจารย์ฝึกสอนวิชาภาษาอังกฤษ
ชมรม : Quaint Band (ที่ปรึกษา)
-3% Grade Exp. | ลดค่าใช้จ่ายค่าเทอมและค่าห้องพักแต่ละเดือน 20%

Ore Ore : 61
Spirit Point : 63655597
CHIPS +303 K 877



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
32/490  (32/490)
[ EVENT ]:
ตำแหน่งปัจจุบัน : 16
Gravity Rope : +0 ea
จำนวนถุงขยะที่เก็บได้ : +0 ea

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  MeganeNatsu on Sun 15 Oct 2017, 23:39

สำปอย:

เพลงที่แคลชอบคือเพลง City of stars
เพลงประกอบภาพยนตร์ La La Land ค่ะ

ส่วนนึงนี้เพราะแคลชอบภาพยนตร์เรื่องนี้มากค่ะ
เลยลามไปชอบเพลงประกอบด้วย

ที่ชอบและดึงดูดที่สุดสำหรับเพลงนี้คือทำนองค่ะ
ส่วนเนื้อเพลงก็ชอบเช่นกัน แคลชอบฟังเสียงเปียโนเอื่อยๆ
ที่ทำให้จิตใจสงบลงจากความว้าวุ่นในใจ

เป็นเพลงที่หากฟังเวลานั่งรถเวลาค่ำๆแล้วเห็นแสงไฟสว่างอยู่ลิบๆ
จะทำให้วิวทิวทัศน์ที่เห็นทั้งสวยและเศร้าขึ้นเป็นเท่าตัวเลยค่ะ

หรือแคลจะอินกับเพลงแนวนี้อยู่คนเดียวนะ (ฮา)

เพลง:




ผู้ที่ทำภารกิจได้โดดเด่นกว่ามาตรฐาน (75%+)

  B - CLASS STAMP
ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีไพลิน สื่อถึงความลึกล้ำ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ดีมากเป็นที่น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +1,000,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

Narin's Comment:
เพลงนี้ดูเป็นแคลมากเลย ดูเหมือนเพลงที่จะใช้ส่ง
ควิ้นท์สตาร์ได้เลย ฟังไปฟังมาชักจะชอบด้วยคน


มอบดอกไม้

Signature ------------------------------------------------>
avatar
MeganeNatsu

INFO. Caroline Losgun
เลขานุการผู้อำนวยการ
ชมรม : Quaint Band (ที่ปรึกษา)
-3% Grade Exp. | เปลี่ยนเครื่องประดับมาสค็อตฟรีจำนวน 1 ครั้ง/เดือน สูงสุด 3 ชิ้นต่อครั้ง

Ore Ore : 426
Spirit Point : 99305096
CHIPS +14 M 367 K 355

เพิ่มอัตราสินทรัพย์ประเภท CHIPS 2.0%/เดือน

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
705/1680  (705/1680)
[ EVENT ]:
ตำแหน่งปัจจุบัน : 0
Gravity Rope : +6 ea
จำนวนถุงขยะที่เก็บได้ : +2 ea

ดูข้อมูลส่วนตัว https://www.facebook.com/pages/Granita-GLn/408190495945152?ref=b

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 66 : Favorite song

ตั้งหัวข้อ  U on Sun 15 Oct 2017, 23:59

Spoiler:
เพลงที่ยูชอบฟังคือเพลงแนวลูกกรุงเก่า ที่ได้รับอิทธิพลมาจากคุณย่า
เรียกได้ว่าเป็นเพลงแนวเดียวที่ยูสามารถฟังได้โดยไม่รู้สึกรำคาญ
อันที่จริงถ้าจะให้เจาะลึกเลยเพลงที่ยูสามารถฟังได้มีประมาณ 20 เพลง
ซึ่งย่าเปิดบ่อย ๆ ไม่รู้ว่ายูชอบไหมนะ แต่ที่แน่ ๆ ยูฟังแล้วรู้สึกสบายใจ
เพลงที่ชอบที่สุดคือมนต์รักแม่กลอง ของ ศรคีรี ศรีประจวบ
ยูร้องได้ด้วยนะ ทุกวันนี้ก็ยังคงเปิดฟังเมื่อมีโอกาส

//ปล.เพลงอื่น ๆ ในปัจจุบันแม้ไม่ชอบแต่ก็สามารถอดทนฟังได้บ้าง









ผู้ที่ทำภารกิจได้เพอร์เฟ็คสูงกว่ามาตรฐานมาก (100%)

  S - CLASS STAMP
ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไป มีลักษณะเป็นดาวสีนิลสุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็คเป็นที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  +1,500,000 Spirit Point
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด สามารถนำไปใช้ในการแลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง
Narin's Comment:
เพลงเก่ามากกกก ไม่คาดคิดว่าจะเลือกส่งเพลง
แนวนี้เลยครับ ในหัวคิดไว้ว่ายูคงจะฟังเพลงเด็กๆ
ทำนองง่ายๆ แบบพวกชูมือขึ้นแล้วหมุนๆซะอีก
แต่เพลงนี้ก็สื่อถึงสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นของ
ยูและคุณย่าได้อย่างดีเยี่ยมจริงๆ รออ่านการ์ตูน
ฉบับเสร็จแล้วนะครับ

ปล.เพลงมีแต่ทำนอง ตั้งใจส่งเวอร์ชั่นนี้รึเปล่าหว่า?

Signature ------------------------------------------------>
สัมเพเหระสหรัฐ
avatar
U

INFO. Saharat Chaiyakul
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4
ชมรม : การกีฬา
-3% Grade Exp.

Ore Ore : 163
Spirit Point : 39909160
CHIPS +3 M 243 K



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
755/1220  (755/1220)
[ EVENT ]:
ตำแหน่งปัจจุบัน : 17
Gravity Rope : +0 ea
จำนวนถุงขยะที่เก็บได้ : +1 ea

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน

- Similar topics

Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
2015 © QUAINT and THE NOBLEMAN All Rights Reserved.