ความมืดในจิตใจของพีช ( ต่อจาก Lesson 19 )

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

ความมืดในจิตใจของพีช ( ต่อจาก Lesson 19 )

ตั้งหัวข้อ  zerosaber on Sun 31 May 2015, 14:23

เนื่องจากคิดว่า เนื้อหามันเยอะเกินไปสำหรับ งานของ Lesson 19

เลยแบ่งเนื้อเรื่องออกมาครับ ถือซะว่า เป็นเนื้อเรื่องเสริม ก็ได้มั้ง



เพลงประกอบของเนื้อหาครับ:


......เหล่าผู้คนมากมาย ที่หมุนเวียนไปมาไม่ซ้ำหน้า ที่ครึกครันไปกับงานเทศกาลของโรงเรียน สีหน้าของผู้คนที่แฝงไปด้วยอารมณ์หลากหลาย  ทั้ง เศร้า ดีใจ กังวล มีความสุข เป็นทุกข์ โกรธ กลัว เหล่าอารมณ์ต่างๆ ที่ผมได้เห็นในวันนี้ จากการได้มาเป็นผีในซุ้มของเด็กม.2 มันทำให้ผมได้รู้ว่า ชีวิตของคนเรานั้น มันมีอะไรมากมายกว่าการอ่านหนังสือในห้องนอนตัวเอง ราวกับว่า ประตูต้องห้ามได้ถูกเปิดออกมา ถึงแม้ว่า จะไม่ได้กว้างอะไรมากมาย แต่ก็พอที่จะมองผ่านช่องเล็กๆ นั่นได้ บางทีนี่ อาจจะเป็นก้าวแรกสู่โลกของผู้ใหญ่ หรือโลกแห่งความเป็นจริงก็ได้.......

      ผม......ที่แสดงเป็นผีเสร็จแล้ว ก็ขอตัวกับทุกคนในห้อง ไปเดินเล่นในงานเทศกาลบ้าง ทุกคนก็ไม่ได้ห้ามอะไรผม เพราะเหมือนว่า ใกล้จะหมดเวลาของงานแล้ว พร้อมกับ ผู้คนเริ่มเบาบางลงแล้ว แต่ก่อนไป คุณพี ก็เขียนมาบอกว่า " สัก 4 - 5 โมง ค่อยกลับมาช่วยเก็บงานด้วยล่ะฮ่ะ ผมเองก็จะไปเดินเล่นบ้าง " ผมก็พยักหน้าตอบกลับไป แล้วก็เดินออกจากห้องไป

     ผมในตอนนี้ ก็ไม่เข้าใจอารมณ์ตัวเองเหมือนกัน ว่า " รู้สึก.............อย่างไร " อารมณ์มันตีกันไปมาหมด..............ผมก็เดินครุ่นคิดไปมา พร้อมกับปล่อยวางไป แล้วหันมาสนุกกับงานแทน ถึงแม้ว่า บางซุ้มจะเริ่มเก็บของกันแล้ว แต่ก็ยังพอมี ซุ้มที่เปิดให้เข้าอยู่บ้าง แต่ไอ้ความสนุกที่ว่า สำหรับผม คงเป็นการเฝ้ามองผู้คนในงานล่ะมั้ง หรือบางที อาจจะต้องการเสพบรรยากาศของงานเทศกาลก็ได้ ก็ผมเป็นประเภทชอบความสงบๆ นี่นะ ฮ่า....ฮ่า......ฮ่า.............หลังจากนั้น ผมก็เดินหามุมสงบๆ เพื่อให้จิตใจมันสงบๆ ก็มาลงเอยที่ ดาดฟ้า ที่มีแสงยามเย็นตกลงมาพอดี.....

     ในงานเทศกาล ผมก็เห็นเพื่อนๆ พาพ่อแม่มาร่วมงานเทศกาลด้วย บางคนที่พ่อแม่มาไม่ได้ก็โทรไปเล่าเรื่องงานในวันนี้กันอย่างสนุกสนาน ดูมีความสุขมาก เหมือนว่า มันเป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่าสิ่งใด......แต่......ว่า......ผม......ที่...เสีย.....คุณพ่อคุณแม่ไป.......ก็อยากจะเล่าเรื่องราวในวันนี้ให้พวกท่านได้ฟังบ้าง......แต่ ก็ทำไม่ได้.................บางที นี่อาจจะเป็นต้นเหตุของอารมณ์ที่มันตีกันไปมาก็ได้..........บางที.........ในตอนนี้..........ผมคง........อาจจะ.......เหงา....................................ก็เป็นไปได้....................ถึงแม้ว่า ตอนนี้ยังมีพี่แมรี่ คุณลุง กับคุณป้า ก็เถอะ.....แต่....มันก็อดคิดถึงพวกท่าน............ไม่ได้.............................จ........จริง.....จริง.....................*ฮึ...........

      ผม นี่มัน.........อ่อนแอ.......จริงๆ...........ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ต่างก็มีปัญหาเหมือนๆ กับเรา........แต่ก็ยัง......ยัง......สู้ชีวิตเลย.........แต่......ทำไม.............ผม......ถึง....ทนไม่ได้.........ทำไม..........ถึงไม่เข้มแข็งล่ะ............คุณพ่อคุณแม่......ก็เสียไปนาน........ตั้ง 6 ปีแล้ว.........แต่.......ทำไม..........ผม......ถึง.......ยัง.........ทำใจ........ไม่ได้............

     ผม ทำได้แต่ดุด่าตัวเองในใจ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับนั่งร้องไห้อยู่เงียบๆ คนเดียว........พร้อมกับ นึกถึงภาพความทรงจำเหล่านั้น ภาพที่คุณพ่อคุณแม่ และผม อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ของชีวิตในแต่ละวัน......ทั้งไปเที่ยวสวนสัตว์.....เที่ยวสวนสนุก........ไปขี่ม้า........ไปดูฟาร์มสัตว์.........ทำพายสตอเบอรี่ด้วยกัน...........ปลูกต้นไม้ในสวนหลังบ้าน.......ไปห้องสมุด.......ไปตรวจสุขภาพ..............ไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่า.......ไปงานโชว์ของซุปเปอร์ฮีโร่..........และ............งานปารตี้ฉลองวันเกิดครั้งสุดท้าย.........ที่พวกท่าน.........ตั้งใจ.....จะจัดให้ผม.......................ที่ผ่านมา........ผม ทำอะไรอยู่กันแน่.......ใช้ชีวิตให้มันหมดเวลาไปเรื่อยๆ น่ะเหรอ? ใช้เวลาทั้งหมดเพื่อปกปิดบางสิ่งน่ะเหรอ? ใช้ชีวิตที่มันไร้จุดหมายปลายทางน่ะเหรอ?.............หรือว่า ที่ผ่านมา เราก็แค่อยากจะลืมเรื่อง...........คุณพ่อคุณแม่ที่เสียชีวิต........เลยหาอะไรทำไปเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้ต้องมานึกอีกน่ะเหรอ.......................บางที..........ถ้าเรา ตายไปพร้อมกับคุณพ่อคุณแม่ ตั้งแต่ตอนนั้น ก็คงไม่ต้องมานั่งทรมาณแบบนี้ก็ได้...................

ผมได้แต่ร้องไห้เหมือนดั่งคนบ้าขาดสติ ที่จิตใจค่อยๆ จมลงไปเรื่อยๆ.....ไปเรื่อยๆ....................เหมือนจมลงไปในมหาสมุทรที่ลึกเกินกว่าจะลอยขึ้นมาหายใจได้อีกแล้ว.....................
" ทำไม ความรู็สึกของการเสียคนที่ตัวเองรักไป..................มันถึง..............ได้ทรมาณขนาดนี้...........ไม่อยาก......จะรู้สึกแบบนี้........แล้ว............ขอตา- "

*เสียงตบหน้าดังก้องจนถึงท้องฟ้า


" สิ่งที่ฉันสั่งสอนคุณหนูมาจนถึงตอนนี้ มันไม่ได้มีค่าสำหรับคุณหนูสินะคะ "
" ถ้าอยากตายกะอีแค่เรื่องนี้ล่ะ ก็นะ...........ไปตายเลยไป๊!!!!! ดิฉันจะได้รู้สักทีว่า นาย พีช โอลิเวอร์ ที่คุณท่านภูมิใจนักหนา มันก็ไอ้เด็กหน้าตาโง่ๆ ที่เจอไรนิดหน่อยก็ยอมแพ้แล้ว "
" *ฮึก นี่น่ะเหรอ ผู้ที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักผจญเพลิง ขนาดเรื่องพ่อแม่ตัวเองที่เสียไปตั้ง 6 ปีแล้ว ยังทำใจไม่ได้ แล้วชีวิตที่ผู้คน ที่เธอต้องแบกรับไว้น่ะ จะมีปัญญารับผิดชอบไหม!!!!! "
" การเสียสูญใครสักคนน่ะ มันเป็นเรื่องเศร้าก็จริง แต่ว่า เธอที่ยังมีชีวิตอยู่น่ะ ที่มีชีวิตอยู่น่ะ!!! ทำไมถึงใช้ชีวิตได้อย่างไร้ค่าอย่างนี้ หัดนึกถึงคนที่ไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตแบบเธอสิ "
" ไม่ว่าใคร ก็ต้องมีเรื่องที่ต้องแบกรับไว้ทั้งนั้น แต่ ถ้า เธอแบกรับคนเดียว ไม่ไหวล่ะก็.........ก็ให้คนอื่นช่วยสิ "

.....เสียงนั่น ใช่แล้ว เสียงที่คุ้นเคย ที่มักจะแฝงอารมณ์ดุร้ายเอาไว้........แต่ ก็แฝงอารมณ์ที่อบอุ่นไว้ด้วยเช่นกัน.....
.........เสียงที่ค่อยผลักดันผม..............เสียงที่ค่อยเตือนสติผม.................เสียงที่ค่อยปลอบผม................

" พี่...........แมรี่......? "
" ก็ใช่น่ะสิคะ เห็นเป็นใครล่ะ? "
" *ฮึ พี่แมรี่!!!!! " ผมวิ่งเข้าไปกอดทันที
" พี่แมรี่ ผมเหงา.......ผมเห็นเพื่อนเค้าคุยกับพ่อแม่กันอย่างมีความสุขกัน.....แต่ว่า........ผมน่ะ......."
" หยุดพูดเถอะค่ะ คุณหนู นี่ไม่ใช่เวลาที่ต้องพูดพล่ามอะไรนะคะ......เวลานี้ คุณหนูน่าจะรู้หนิคะ ว่าต้องทำยังไง? "
" ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ "


       บางที ผมอาจจะเป็นคนที่โชคดีคนหนึ่ง ในเวลาที่ต้องการใครสักคนหนึ่ง คนที่เราอยากจะเจอ บางทีเขาก็ชอบโผล่ออกมาเหมือนรู้ใจเราเสมอว่า เราต้องการใครสักคนหนึ่ง คนที่จะคอยรับฟังเรื่องราวต่างๆ ของเรา จนเรารู้สึก สบายใจเหมือนได้ยกภาระอันหนักอึ้ง โยนทิ้งลงไปอย่างง่ายดาย....


เพลงประกอบเนื้อหา 2 ครับ:

ผ่านไปหลายนาที ผมก็เริ่มหยุุดงอแง และตั้งสติที่จะพูดคุยอย่างปกติ

" ว่าแต่ว่า ชุดนั้นมันอะไรเหรอครับ พี่แมรี่? " ผมมองชุดที่พี่แมรี่ใส่ มันเป็นชุดเมดจริงๆ พร้อมทั้งวิกผมสีประหลาดนั่น?
" เอ๊ะ!? ก็..................เห็นเป็นงานโรงเรียน.....น่าจะมีคนใส่ชุดแฟนซีกัน..........ดิฉันก็เลย "
" ก็มีคนใส่นะครับ แต่ส่วนใหญ่ เป็นนักเรียนที่จัดซุ้มกัน ไม่ค่อยมีคนนอกใส่กันนะครับ "
" เอ๊ะ! งะ....งั้นเหรอคะ? "..........(อุตส่าห์ใส่มาเซอร์ไพส์สักหน่อย)
" ว่าแต่ว่า พี่แมรี่ รู้ได้ไงครับ ว่า ผมอยู่ที่นี่? "
" ก็ดิฉันลองเดินถามคนโรงเรียนน่ะค่ะ ว่ามีใครรู้จักคุณหนูบ้าง แต่ ก็ได้คุณหนูผมสีบรอนซ์ ที่ใส่แว่น และก็....อืม........ใส่แขนเทียมน่ะค่ะ ช่วยไว้ค่ะ เธอบอกว่า เห็นพีชเดินขึ้นบันไดคนเดียว "
  (แคลสินะ......) พีชคิดในใจ
" คุณหนูคะ "
" ครับ? "
" ดิฉันนี่ เป็นผู้ดูแลที่ใช้ไม่ได้จริงๆ ทั้งๆ ที่อุตส่าห์รับปากกับคุณท่านไว้แล้วว่า จะคอยดูแลคุณหนูไม่ให้เป็นอะไรแท้ๆ แต่กลับละเลยหน้าที่อันสำคัญยิ่งไปได้ ดิฉันนี่มันเป็นคนที่ไร้ความสามารถจริงๆ "
" ไม่ใช่ความผิดของพี่แมรี่ สักหน่อย ผมต่างหากที่มันกระจอก ที่มันอ่อนแอ......เหมือนที่พี่แมรี่ ว่าเลย........."
" โอ๋ คุณหนูคะ ที่ดิฉันพูดไป มันอาจจะแทงใจดำไปหน่อย แต่ว่า ที่ดิฉันพูดก็เพื่อเตือนสติคุณหนูนะคะ ถึงอาจจะหวั่นนิดๆ เหมือนกันว่า ถ้าคุณหนูไปตายจริงๆ ทำไงน่ะค่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ "
" ผมก็พอจะเข้าใจสิ่งที่พี่แมรี่พูดมา แต่มันจะเจ็บใจตัวเองเหมือนกันน่ะครับ "
" คนเราเองก็มีเรื่องที่ยากพอจะรับมือเหมือนกัน ไม่ได้มีแค่คุณหนูคนเดียวหรอกนะคะ "
" งั้นเหรอครับ................"
" ค่ะ เพราะงั้น มีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจ ก็บอกดิฉันได้นะคะ ยินดีที่จะรับฟังค่ะ "
" ครับ!!!! "
" เพราะงั้นพวกเราเองก็ ไปเที่ยวในงานเทศกาลกันเถอะค่ะ "
" แต่ งานใกล้จะจบแล้วนะครับ...."
" เอ่อ.....งั้นก็เดินเล่นก็ได้ค่ะ "
" ฮ่าๆๆๆ "

เหตุการณ์ในครั้งนี้ มันเป็นบทเรียนที่สำคัญมากสำหรับผม ถึงแม้ว่า ผมอาจจะยังทำใจเรื่องคุณพ่อคุณแม่ ไม่ได้ทันที แต่ ผมก็ต้องยืนหยัดในฐานะที่เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลโอลิเวอร์ และเพื่อ " เธอ " คนนั้น.....
รูปครับ:


zerosaber

INFO. Peace Oliver
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (☆)
-3% Grade Exp. | ลดค่าใช้จ่ายค่าเทอมและค่าห้องพักแต่ละเดือน 20%

Ore Ore : 96
Spirit Point : 52234297
CHIPS +1 M 279 K 629

+3.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
672/1575  (672/1575)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน

- Similar topics

Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
QUAINT & NOBLEMAN (EST.1990) © Copyright 2015, All Rights Reserved.