เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  EUR on Wed 10 Jun 2015, 16:30

เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!!
ระยะเวลากิจกรรม พิมพ์ว่า:16 JUN 2015 (00.00 TH) - 16 JUN 2015 (23.59 TH)

วันนี้เด็กๆอยากฟังนิทานเราเลยต้อง "เล่านิทานให้เด็กฟัง"
โดยเริ่มจากให้ทุกคนโพสแสดงความคิดเห็นเล่านิทานที่เหมาะ
กับวัยของเด็กของคุณฟังก่อนนอนจำนวน 1 เรื่องสั้นพอสังเขป
ดังนั้นนิทานจะต้องเลือกมาให้ตรงกับวัยของเด็กด้วยนั่นเอง!!

โดยโพสเล่าเรื่องราวนิทานที่เล่าให้เด็กฟัง พร้อมกับคัดลอก
CODE ด้านล่างนี้แนบท้าย เพื่อแรนด้อมค่าความพึงพอใจเด็ก
ของคุณ


Code:
[rand]1,50[/rand]

เมื่อคุณได้แสดงความคิดเห็นแล้ว ทางเราไม่อนุญาตให้มีการ
แก้ไขความคิดเห็น
นั้นเป็นอันขาด มิเช่นนั้นจะตัดสิทธิ์การดูแล
เด็กภายในวันนั้นทันที



★ รางวัลสำหรับผู้ที่เลือกเล่านิทานได้ยอดเยี่ยม 3 ลำดับแรก


+50,000 Spirit Point
[ COMMON ITEM ]
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

EUR
Chairman's Club
NOBLEMAN (EST.1990)

Chairman's ClubNOBLEMAN (EST.1990)

INFO. Elite Urban Royle
รักษาการณ์ประธานปกครอง
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (★)
ได้รับโบนัสเงินฝาก (CHIPS) ในอัตรา 5.0% ต่อเดือน

Ore Ore : 526
Spirit Point : 33999779
CHIPS +403 M 504 K 180

+2.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | มีโอกาสเพิ่ม +5% Spirit Point (BONUS) ที่ได้รับจากภารกิจหลัก

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
44172/54000  (44172/54000)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  EinZ on Tue 16 Jun 2015, 00:58

"น้องโน่ ไม่นอนเหรอครับ"
"ผมนอนไม่หลับ"

อิสรากระชับอ้อมแขนตัวเองให้เด็กชายตัวน้อยเข้ามา
ชิดตัวมากขึ้น พออยู่ด้วยกันนานๆ ก็เริ่มสนิทกันถึงขั้น
เดินเล่นขี่คอกันได้ ค่ำคืนนี้พื้นที่เตียงเดี่ยวของอิสรา
จึงต้องแบ่งให้เด็กชายในความดูแลได้นอนหลับ แต่
คงเพราะไม่คุ้นที่ทาง วาเลนติโน่ที่่ควรจะหลับจึงหลับ
ไม่ลง

"พี่เล่านิทานให้ฟัง ฟังมั้ย?"

เด็กชายที่หน้าผากติดกับอกของเด็กหนุ่มพยักหน้า
หงึกหงัก

"กาลครั้งหนึ่ง มีตากับยายอยู่ในกระท่อมเล็กๆ
กลางป่า มีแม่ไก่ 1 ตัวที่เลี้ยงไว้และลูกเจี๊ยบตัวเล็กๆ
อีก 6 ตัว วันหนึ่งมีพระธุดงค์มาปักกลดอยู่ใกล้ๆ ตา
กับยายกังวลว่าจะหาอะไรมาให้พระฉัน เพราะไม่มี
อาหารดีๆ อะไรเลย แม่ไก่มาได้ยินก็ร้องไห้ แต่เพราะ
รู้คุณที่ตากับยายให้ข้าวให้งาตัวเอง เลยไปสั่งเสียลูกๆ
ทั้ง 6 แม่ไก่และลูกเจี๊ยบเข้ามากกกอดกันด้วยความเศร้า
เมื่อรุ่งเช้า ลูกเจี๊ยบทั้ง 6 เห็นแม่จากไปในกองไฟ จึงตัด
สินใจกระโดดเข้ากองไฟตายตามไป ด้วยความรักที่
ยิ่งใหญ่ แม่ไก่และลูกไก่จึงเกิดไปเป็นดาวลูกไก่บนท้องฟ้า"
"งึม..."

เด็กชายในอ้อมแขนของอิสราหายใจอย่างสม่ำเสมอ
ไม่มีอาการนอนดิ้นขยับไปมา อิสรารู้ในใจทันทีว่าวาเลนติโน่
กำลังเข้าสู่ห้วงความฝัน เด็กหนุ่มลูบผมก่อนจะหอมเบาๆ
ที่กระหม่อมของเด็กน้อย

"ดาวลูกไก่จะมาตอนฤดูหนาว เสียดายพี่เองมองไม่เห็น"
"..."
"โน่ชอบนิทานของพี่มั้ยครับ?"

ความพึงพอใจได้รับการเพิ่มแล้ว พิมพ์ว่า:ความพึงพอใจ : 22

Signature ------------------------------------------------>
Blind can't hide your Heart
--Can you hear my heart?---

เป็นปู่นี่มันหล่อจริงๆ ( ͡° ͜ʖ ͡°)



EinZ

INFO. Isara Pattanasak
ผช.ศ.ภาควิชาภาษาเบรลล์
ชมรม : สภานักเรียน (★)
-10% Grade Exp.

Ore Ore : 299
Spirit Point : 98451509
CHIPS +63 M 48 K 764

สามารถ สวมใส่-ถอด เข็มกลัดชิ้นนี้ได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องใช้ไอเทม | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
436/1720  (436/1720)

ดูข้อมูลส่วนตัว http://dongseng23.deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  EUR on Tue 16 Jun 2015, 01:00

เมื่อกี้ผมไปโดนปุ่มลบ ขออภัยดีนะที่อีกหน้าเปิดไว้...

น้องคงเหมาะกับนิทานอีสป เพราะยังเด็กมาก ให้เล่าไปด้วยดูรูปประกอบไปด้วย
รู้จักสัตว์บางชนิดแบบง่ายๆ วันนี้เลยมาเล่าให้น้องฟังเรื่องนี้ครับ....




ความพึงพอใจได้รับการเพิ่มแล้ว พิมพ์ว่า:ความพึงพอใจ : 29

EUR
Chairman's Club
NOBLEMAN (EST.1990)

Chairman's ClubNOBLEMAN (EST.1990)

INFO. Elite Urban Royle
รักษาการณ์ประธานปกครอง
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (★)
ได้รับโบนัสเงินฝาก (CHIPS) ในอัตรา 5.0% ต่อเดือน

Ore Ore : 526
Spirit Point : 33999779
CHIPS +403 M 504 K 180

+2.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | มีโอกาสเพิ่ม +5% Spirit Point (BONUS) ที่ได้รับจากภารกิจหลัก

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
44172/54000  (44172/54000)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  blenderblniiz on Tue 16 Jun 2015, 01:40

"พี่ฮะ เล่านิทานให้ฟังหน่อยสิฮะ" แว่วเสียงเรียกร้องจากเจ้าเด็กหัวทองนั่นเอง
"ผมไม่เคยฟังนิทานหลอกเด็กอะไรพวกนั้นหรอกนะ" โอ๊ย ง่วงงงง
"นะ นะ นะ"
"..."

นิทาน...งั้นเหรอ? ผมเองก็ไม่เคยอ่านซะด้วยสิ เป็นแบบไหนกันนะ..
ลองดูสักตั้งแล้วกัน!


Spoiler:

"นานมาแล้วน่ะนะ ริลัคคุมะได้ทะเลาะกับหมีพูห์เรื่องไหน้ำผึ้งที่หายไป
หมีพูห์ก็ยืนยันว่าไม่ได้ขโมยไป ริลัคคุมะก็ไม่เชื่อ และได้มีเรื่องชกต่อยกัน
จนในที่สุดปิกาจูและเคโรโระก็ต้องมาห้ามไม่ให้สองคนนั้นทะเลาะกัน

ทีนี้ทั้งสี่คน(?)ก็ได้ร่วมมือกันเพื่อที่จะหาว่าไหน้ำผึ้งของริลัคคุมะหายไปไหน
ก็เลยไปขอร้องโคนันให้ช่วยตามหาไหน้ำผึ้งที่หายไป
จนในที่สุดก็ตามหาจนเจอ!

แต่ทว่า...

คนที่ขโมยไปนั้น คือจอมมารบู ซึ่งเป็นคนที่นิสัยไม่ดีมากๆ
ทั้งห้าคนจึงหมดหนทาง
ในตอนนั้นเอง อุลตร้าแมนที่เฝ้ามองดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ
ก็ได้มาให้ความช่วยเหลือแก่ทั้งห้าคนว่าจะเอาไหน้ำผึ้งคืนมาให้จงได้

แต่ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เพราะพวกของจอมมารบูนั้นมีซาสึเกะอยู่ด้วย
เขาเป็นคนที่มีพลังเก่งกล้ามากๆ ดังนั้นพวกริลัคคุมะจึงต้องหาพรรคพวกเพิ่ม
และเขาก็ได้พบกับลูฟี่ และเล่าเรื่องทั้งหมดให้ลูฟี่ฟัง และลูฟี่ตกลงที่จะช่วย

เมื่อพร้อมแล้ว ทีมริลัคคุมะจึงบุกเข้าไปในบ้านจอมมารบู ปราบพวกชั่วร้าย
และทวงคืนไหน้ำผึ้งมาได้สำเร็จ!

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การทำสิ่งที่ไม่ดีนั้นไม่มีผลดีต่อชีวิต"


"ผมเล่าจบแล้ว จะนอนได้หรือยังครับ?" ผมเล่ามานี่ผมง่วงมากเลยนะ...
"เล่าต่อสิฮะ! ผมชอบมากเลย!"
"เอ๊ะ......"



ความพึงพอใจได้รับการเพิ่มแล้ว พิมพ์ว่า:ความพึงพอใจ : 21

blenderblniiz

INFO. Phumin Prabaripye
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6
ชมรม : การกีฬา (✰)
ได้รับเงินเดิมพันจากคาสิโนคืน 50% ในกรณีที่เดิมพันแพ้เจ้ามือ | ได้รับเงินรางวัลจากการชนะในคาสิโนเพิ่ม 20%

Ore Ore : 159
Spirit Point : 56929629
CHIPS +6 M 276 K 477

ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
275/1380  (275/1380)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Tue 16 Jun 2015, 01:59

"แพท นอนไม่หลับเหรอครับ?" ผมถามหลังจากนอนฟังเสียง
เสียดสีของผ้าที่เป็นตัวบอกว่าอีกคนหนึ่งกำลังกลิ้งตัวไปมา
"อืม.. ต้องมานอนกับผู้ชายแก่ๆแบบนี้ใครจะไปนอนหลับ"
"....." ฮือออ ผมยังไม่แก่น้าา~ เค้าเรียกว่าคนวัยทำงาน!!

"งั้นถ้าเธอนอนนิ่งๆผมจะเล่านิทานให้ฟังสักเรื่องก็แล้วกัน"
"ฟังมาเป็นล้านเรื่องแล้ว คิดว่าหนูเป็นเด็กมากี่ปีแล้วล่ะ?"
ผมไม่รู้ว่าทำไมเด็กตัวแค่นี้ถึงได้ปากคอเราะร้ายได้ขนาดนี้
ผมคิดว่าบางทีที่สถานสงเคราะห์อาจจะเปิดละครให้เธอดู
มากเกินไป และผมก็ย้ำนักเรียนของผมอยู่เสมอว่าอย่าดู
ละครหลังข่าวถ้าไม่จำเป็น

"งั้นผมนอนนะ?" ผมพูดก่อนแกล้งทำเป็นนอนนิ่งๆเหมือน
หลับไปแล้ว เด็กสาวข้างกายแสดงท่าทีเลิกลั่กยิ่งกว่าเก่า
เธอคงจะไม่คุ้นชินสถานที่ รวมถึงไม่คุ้นที่ต้องนอนกับคน
แปลกหน้าอย่างผม ผมปล่อยเธอกลิ้งไปกลิ่งมาอยู่สักพัก
จากนั้นจึงเริ่มเอ่ยปาก

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีเจ้าหญิงองค์หญิง เธอเป็น
เจ้าหญิงน้อยที่สวยมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเพื่อนเลย"
"ทำไมล่ะ?" แพททรีเซียหันมาถาม เธอขยับเข้าใกล้ผม
"เพราะว่าเธอชอบกล่าวว่าและดูถูกทุกคนที่อยู่รอบข้าง
เวลาผ่านไปจนเจ้าหญิงเติบใหญ่ ถึงเวลาที่เธอจะต้อง
แต่งงาน"

"มีเจ้าชายมากมายเข้ามาเสนอตัวกับเธอ แต่เมื่อถูก
เธอว่าเหล่าเจ้าชายก็พากันเสียใจและหนีหายไป
กันหมด เจ้าหญิงไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงทิ้นตน
ไปทั้งๆที่ตนก็หน้าตาสวยงามราวกับนางฟ้าบนดิน
เจ้าชายจากไปคนแล้วคนเล่าจนมาถึงเจ้านายคน
สุดท้าย เจ้าชายคนนี้มาแปลก เขาไม่ได้หนีจาก
เมื่อได้ยินคำสถบว่า แต่เขายื่นดอกกุหลาบให้
กับเธอแทน เมื่อเจ้าหญิงรับดอกกุหลาบไปก็ถูก
หนาบกุหลาบตำนิ้วเข้าทันที ผู้คนพากันตกใจ
ยกเว้นเจ้าชายที่เผยรอยยิ้มบนใบหน้า"

"เขาบอกเจ้าหญิงว่า 'เจ้าก็เหมือนกุหลาบดอกนั้น'
'ช่างงดงาม แต่ก็อาบยาพิษ แถมเป็นพิษที่เจ้าสร้าง
ึขึ้นเอง ความเจ็บปวดที่เจ้าได้รับมันยังน้อยกว่า
ความเจ็บปวดที่เจ้าสร้างให้ผู้อื่น ทั้งคนที่รักเจ้า
คนที่ใส่ใจเจ้า'"

"'เจ้าหญิงเอ๋ย หากน้ำตาท่านเกิดจากจิตใจและ
ไม่ใช่ร่างกาย เราก็พร้อมที่จะช่วยเขาขจัดหนาม
พิษนั้นได้ เจ้าอยากจะลองใช้ชีวิตร่วมกับเรา
แล้วกำจัดพิษร้ายในจิตใจของเจ้าไปด้วยกันไหม?'
เจ้าหญิงร่ำไห้และตอบตกลงที่จะแต่งงานกับ
เจ้าชาย จากนั้นมาเจ้าหญิงก็ตกหลุมรักเจ้าชาย
ที่ช่วยเหลือเธอ จนไม่พูดจาว่าร้ายเจ้าชายและ
คนรอบข้างอีกต่อไป อวสาน แฮปปี้เอนดิ้งครับ"

"ว้าว หนูไม่เคยได้ยินนิทานเรื่องนี้มาก่อนเลย"
"หึหึ ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วสิครับ เพราะผม
พึ่งคิดสดเมื่อกี้นี้เอง แพทจะได้ฟังอะไรใหม่ๆไง"
"เป็นคนแก่ที่หัวไว.." เธอตั้งท่าจะว่าผมอีกคราว
"แหนะ พูดจาไม่น่ารักเดี๋ยวเจ้าชายไม่รักนะครับ"
คำขู่รอบนี้ใช้ได้ดีเกินคาด แพททรีเซียสงบคำไป

"ไหน งั้นลองพูดราตรีสวัสดิ์ผมดีๆหน่อยสิครับ"
ผมได้ทีแล้วเอาใหญ่ หวังว่าเธอจะได้ยินอะไรดีๆ

"ฝันดีค่ะ"

ถึงจะเป็นน้ำเสียงแข็งๆห้วนๆแต่แพททรีเซียก็
พูดออกมาอย่างจริงใจ ผมยิ้มให้เธอในความมืด
และนอนฟังจนกว่าเสียงลมหายใจนั้นจะดังอย่าง
สม่ำเสมอ ผมหวังว่าเธอจะชอบนิทานของผมนะ


ความพึงพอใจได้รับการเพิ่มแล้ว พิมพ์ว่า:ความพึงพอใจ : 32


แก้ไขล่าสุดโดย Nearmoki-2b เมื่อ Tue 16 Jun 2015, 16:18, ทั้งหมด 1 ครั้ง

Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  peemung on Tue 16 Jun 2015, 02:25

ตอนนี้ก็ถึงเวลาเข้านอนแล้ว แต่น้องชีต้าห์ของผมกลับไม่ยอมนอน เธอลูบผมสีขาวบริสุทธิ์ของเธอ แววตาดูเศร้าหมอง เห็นอย่างนั้นผมก็นึกอยากเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฟัง

'นอนไม่หลับหรอ เดี๋ยวพี่เล่านิทานให้อ่านดีมั้ย'

น้องเขาพยักหน้าเป็นการตอบรับ

'กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..'  

ผมเปิดเรื่องด้วยประโยคคลาสสิก แล้วค่อยๆเขียนต่อ   ชีต้าห์ก็นั่งคอยอ่านอย่างสนใจว่าเรื่องจะเป็นยังไงต่อไป    

'มีแม่เป็ดตัวหนึ่งฟักไข่ออกมา รู้มั้ยว่าไข่ที่ออกมาเป็นตัวอะไร'

"..เป็ด"

'ใช่แล้ว ไข่ที่ฟักออกมาย่อมเป็นเหล่าลูกเป็ดน่ารักๆ.. แต่ทว่ามันดันมีน้องเป็ดตัวหนึ่งที่ไม่น่ารักเอาเสียเลย ตัวเทาๆหน้าตาแปลกๆ แม่เป็ดและลูกเป็ดตัวอื่นๆเลยรังเกียจเพราะว่ามันประหลาดน่าเกลียด เจ้าลูกเป็ดขี้เหร่ตัวนี้เลยต้องออกเร่ร่อนออกจากฝูง'

"น้องเป็ดผิดตรงไหนที่ขี้เหร่ เกลียดกันทำไม" ชีต้าห์แย้งขึ้นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาที่พร้อมจะไหลริน ผมเลยปลอบเธอไปหน่อยก่อนจะเล่าต่อ

'ชีวิตของมันอับเฉามากเลยล่ะ มันเจอหมาป่าตัวใหญ่บิ๊กบึ้มจะมากงับ แต่ด้วยความขี้เหร่เกินทน หมาตัวนั้นเลยตกใจหนีไป
ต่อมามีคนใจดีสงสารเก็บมาเลี้ยง แต่น้องเป็ดขี้เหร่ก็โดนสัตว์ตัวอื่นแกล้งแล้วไปทำข้าวของพัง มันเลยต้องหนีออกมาอีก
น้องเป็ดของเราเร่ร่อนมาได้สักพัก ไปซุกตัวอยู่ในป่าละเมาะริมสระน้ำจนโตขึ้นเรื่อยๆ

วันหนึ่งมันก็ไปเจอนกตัวใหญ่สีขาวสวยงามสองสามตัวบินลงมาที่สระ ด้วยความชี้ช้ำกับความอัปลักษณ์ของตัวเอง มันเลยไปหาพวกนกเหล่านั้นกะจะให้ถูกแก๊งนกรุมทึ้งจนตาย...
ทว่าแทนที่พวกนกจะทำร้าย แต่กลับต้อนรับเข้าฝูงซะงั้น ทางน้องเป็ดเราก็งงเลยสิ แล้วมันก็เหลือบไปเห็นเงาตัวเองที่สะท้องน้ำ สิ่งที่เห็นไม่ได้เป็นลูกเป็ดขี้เหร่อีกต่อไป ทายซิว่าน้องเป็ดเราเห็นอะไร'

ชีต้าห์ทำหน้างงไปสักพักก็ตอบมาว่า "เป็ดโตขี้เหร่"

ผม...ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการกลั่นไม่ให้ขำคำตอบน้องเลยทีเดียว..

'เกือบถูกแล้วล่ะ...แต่ว่าที่มันเห็นไม่ใช่เป็ดขี้เหร่แล้วล่ะ มันโตมากลายเป็นนกสีขาวตัวใหญ่สวยงามเลยเชียวล่ะ ใช่แล้ว มันกลายเป็นน้องหงส์สุดสวยไปแล้ว
น้องหงส์เราก็ไปเข้าฝูงกับพวกหงส์ไป แล้วมันก็ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับครอบครัวใหม่ของมันตลอดไป happy ending~'

ผมยิ้มแล้วลูบหัวน้องเขาอย่างแผ่วเบาไม่ให้น้องกลัว

'เห็นมั้ยว่าถึงเราจะแตกต่างกับคนอื่น แต่นั่นก็เป็นแค่สิ่งที่คิดไปเอง น้องหงส์เราที่ถูเจ้าพวกเป็ดรังเกียจก็เพราะแค่ว่ามันแตกต่าง แต่ดูสิ สุดท้ายแล้วน้องหงส์เราก็ได้เจอคนที่ยอมรับในตัวมัน ได้พบกับความสุขที่แท้จริง' ผมสรุปข้อคิดที่ได้ตามความเข้าใจของผม 'เพราะงั้นอย่าไปใส่ใจคำพูดที่มาทำร้ายเราเลยนะ พี่ว่าผมของเธอน่ะขาวบริสุทธิ์อย่างกับไข่มุก สวยมากเลยล่ะ'

แน่นอนว่าผมต้องส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้อีกตามเคย

น้องเขาเปลี่ยนจากกุมชายกระโปรงตัวเองมาจับแขนเสื้อผม...แล้วก็เอาไปเช็ดน้ำตาทิ้ง เธอซุกหัวกับแขนผมอยู่อย่างนั้น

"..........อื้ม.."


ความพึงพอใจได้รับการเพิ่มแล้ว พิมพ์ว่า:ความพึงพอใจ : 32


+50,000 Spirit Point
[ COMMON ITEM ]
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

peemung

INFO. Phee
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5
ได้รับเงินเดิมพันจากคาสิโนคืน 50% ในกรณีที่เดิมพันแพ้เจ้ามือ | ลดค่าใช้จ่ายค่าเทอมและค่าห้องพักแต่ละเดือน 20%

Ore Ore : 262
Spirit Point : 79348266
CHIPS +11 M 70 K 657

+3.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1495/1700  (1495/1700)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  dedog on Tue 16 Jun 2015, 05:40

"อยากฟังนิทานมั้ยครับ" ผมถามเจ้าตัวเล็กในคืนวันหนึ่ง เห็นหัวเล็กๆของเธอขยับพยักหน้า
เนื่องจากเธอเอนกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนตักผม ผมจึงไม่เห็นหน้าเธอ
"ตัวเล็กเคยฟังเรื่องเจ้าหญิงผมยาวมั้ยคะ" เธอส่ายหน้า ผมจึงเริ่มเล่า

"มีสามีภรรยาคู่หนึ่งอาศัยอยู่ด้วยกัน ภรรยาท้องแก่ 
อยากทานฟักทองที่สวนของแม่มดที่อยู่บ้านติดกัน
สามีจึงต้องแอบปีนรั้วข้ามไปขโมยฟักทองมาให้ภรรยาทาน
ครั้งแรกสำเร็จ ก็ย่อมมีครั้งต่อๆๆมา จนในที่สุดแม่มดก็จับได้
แม่มดบอกว่าจะยอมให้ฟักทอง แต่เมื่อเด็กคลอดออกมา แม่มดจะมาเอาไป"

"ทำไมไม่ไปขอดีๆละคะ" สาวน้อยหันหน้ามาหาผมและถามคำนี้ เห็นผมทำหน้าเหวอเธอก็ขยายความ "ทำไมสามีถึงไม่ไปขอคุณแม่มดดีๆ หรือขอซื้อก็ได้ บอกเหตุผลไปว่าทำไม หนูว่าคุณแม่มดไม่น่าจะใจร้ายขนาดนั้น"
"ไม่ใจร้ายเหรอ นี่จะมาเอาลูกเค้าไปเลยนะ" ผมถามหยั่งเชิง
อลิเซียก็บอก "ก็เค้าขโมยของของแม่มดนี่คะ"
"คู่สามีภรรยาเค้าจนมาก แล้วก็ขี้กลัวมากด้วยไงคะ" ผมบอกเธอขำๆ "นี่ไง โทษของการขโมย รู้แล้วก็อย่าไปขโมยของคนอื่นเค้านะคะรู้มั้ย"
"รับทราบค่าาา" เธอตอบรับแล้วเอนลงมาพิงผมเหมือนเดิม ท่าทางเหมือนพอใจกับเหตุผลที่ผมให้ไป

"ภรรยาคลอดออกมาเป็นลูกสาว ยังไม่ทันตั้งชื่อ แม่มดก็มาเอาเด็กคนนี้ไป
แม่มดตั้งชื่อเธอว่าราพันเซล และเลี้ยงเธอไว้บนหอคอยสูงกลางป่า"

"ทำไมต้องเอาไปเลี้ยงในป่าคะ เลี้ยงไว้ที่บ้านไม่ได้เหรอ ราพันเซลจะได้เจอคุณพ่อคุณแม่เค้าด้วย" สาวน้อยของผมหันมาถามอีกครั้ง
"อันนี้พี่ก็ไม่รู้แฮะ คงอยากย้ายบ้านเปลี่ยนบรรยากาศมั้งคะ"

"แม่มดเลี้ยงเด็กแรกเกิดนั้นจนเติบโตขึ้น
จนในที่สุดก็เติบโตกลายเป็นสาวน้อยที่งดงาม
ที่โดดเด่นคือผมของเธอยาวมากกกกกก
แม่มดใช้ผมของเธอในการขึ้นลงหอคอย"

"ใช้ผมเป็นบันไดขึ้นหอคอยเหรอคะ" อลิเซียขมวดคิ้วเมื่อหันมาเป็นรอบที่สาม เห็นผมพยักหน้าเธอก็ทำหน้าเหยเก "เจ็บหนังหัวแย่เลย"
ผมหัวเราะก๊ากออกมา แม่ตัวเล็กของผมนี่ช่างคิดช่างจินตนาการเสียจริง

"วันหนึ่ง ราพันเซลไม่มีอะไรทำ เธอเบื่อมากก็เลยร้องเพลง
เจ้าชายหนุ่มรูปงามผ่านมาพอดีได้ยินเสียงเพลงของเธอเข้า
เขาตกหลุมรักเธอเข้าให้แล้ว จึงแอบปีนขึ้นไปบนหอคอยสูง
และเมื่อเห็นหน้ากัน ทั้งสองก็รักกันทันที"

"อะไรจะรักกันง่ายปานนั้นเนอะ" ผมแกล้งหยอกสาวน้อยที่กำลังทำหน้าเคลิบเคลิ้ม
"รักแรกพบไงคะ พี่จิณณ์ไม่รู้จักเหรอ" เธอค้อนใส่ผม
"ลองราพันเซลไม่สวยหรือเจ้าชายไม่หล่อสิ" ผมเถียงขำๆ "คงสะบัดหน้าหนีกันแทบไม่ทันเลย"
"พี่จิณณ์นี่ไม่โรแมนติกเลย"

"หลังจากนั้นเจ้าชายก็แอบมาหาราพันเซลอีกบ่อยๆ
จนในที่สุดแม่มดก็จับได้"

"แม่มดหรือโคนันคะเนี่ย ช่างจับผิดจัง" สาวน้อยทำเสียงจิ๊กจั๊กใส่ผม
ไม่รู้หรอกว่าเสียงนี้ แต่เดาได้จากสีหน้าท่าทางน่ะฮะ 555

"แม่มดจึงตัดผมราพันเซลแล้วไล่เธอออกไป
ส่วนเจ้าชาย แม่มดผลักเขาตกหอคอย"

เห็นสีหน้าหวีดของอลิเซียผมแทบจะปล่อยก๊ากออกมาอีกรอบ รีบเล่าต่อก่อนน้องจะหวีดใส่ผมจริงๆ

"เจ้าชายตกลงมาได้กิ่งไม้รองรับไว้ แต่ก็ยังโดนกิ่งไม้เกี่ยวจนตาบอด
เขาร่อนเร่อยู่ในป่าหลายวัน มาพบกับราพันเซลที่ถูกไล่ออกมา
ทั้งคู่โผเข้ากอดกัน ราพันเซลดีใจจนน้ำตาไหลออกมา
น้ำตาของเธอหยดใส่ตาของเจ้าชาย ทำให้เจ้าชายสามารถมองเห็นได้อีกครั้ง"


"ทำไมน้ำตาถึงทำให้หายตาบอดได้คะ" ว่าแล้วต้องถามคำถามนี้ 555
"ความจริงเจ้าชายไม่ได้ตาบอดค่ะ พูดให้ดูร้ายแรงไปงั้นแหละ แค่ฝุ่นเข้าตาเลยมองไม่เห็นทาง พอน้ำตาราพันเซลหยดลงไป เหมือนได้ล้างตาไง ตาเลยสว่าง~"
"อ๋อ... " อลิเซียก็ยังอุตส่าเข้าใจผม ซาบซึ้งจัง

"แล้วเจ้าชายก็พาราพันเซลกลับวัง
ทั้งคู่อยู่ครองคู่กันอย่างมีความสุข"

"แล้วพ่อแม่ราพันเซลกับแม่มดละคะ" เธอถามด้วยสีหน้าคาดหวัง
"โดนจับติดคุกกันหมดเลย พ่อกับแม่โดนข้อหาขโมยของ
แม่มดโดนข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวและทำร้ายร่างกาย"
"..."
เรามองหน้ากันเงียบๆ ก่อนเธอจะบอก
"หนูว่าเรานอนกันเถอะเนอะ"
"พี่ก็ว่างั้น"

ความพึงพอใจได้รับการเพิ่มแล้ว พิมพ์ว่า:ความพึงพอใจ : 5

dedog

INFO. Jinn
ร.ศ. ภาควิชาศิลปะ
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (★)
-7% Grade Exp.

Ore Ore : 574
Spirit Point : 95769437
CHIPS +50 M 222 K 109

CHIPS +3.0%/เดือน | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
402/3430  (402/3430)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  EUR on Tue 16 Jun 2015, 12:39

@dedog พิมพ์ว่า:"..."
เรามองหน้ากันเงียบๆ ก่อนเธอจะบอก
"หนูว่าเรานอนกันเถอะเนอะ"
"พี่ก็ว่างั้น"

เจอเด็กเกรียนอีกคนแล้ว

EUR
Chairman's Club
NOBLEMAN (EST.1990)

Chairman's ClubNOBLEMAN (EST.1990)

INFO. Elite Urban Royle
รักษาการณ์ประธานปกครอง
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (★)
ได้รับโบนัสเงินฝาก (CHIPS) ในอัตรา 5.0% ต่อเดือน

Ore Ore : 526
Spirit Point : 33999779
CHIPS +403 M 504 K 180

+2.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | มีโอกาสเพิ่ม +5% Spirit Point (BONUS) ที่ได้รับจากภารกิจหลัก

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
44172/54000  (44172/54000)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  zerosaber on Tue 16 Jun 2015, 16:28

" อืม.........................................ญายะ ไม่นอนเหรอ? "
" ............................................. " // ส่ายหัว
" อืม..........อยากให้เล่านิทานไหม? "
" ............................................... " // ส่ายหัว
" งั้น ไปเดินเล่นแถวนี้ ไม่ก็นั่งชมจันทร์ไหม? ตรงกลางตึก มีสวนดอกไม้พอดีเลย "
" อืม......." //พยักหน้า
" งั้น เดี๋ยวผมขอเตรียมตัวก่อนนะ "
.
.
.
" เรียบร้อย ไปกันเถอะญายะ "

ผมเอากระติกน้ำที่ใส่ชาอุ่นๆ พร้อมผ้าปูพื้นและแก้วน้ำพลาสติกไป แล้วก็มุ่งหน้าไปที่สวนดอกไม้

*ตึ๊ง...........*กึก................

" ว้าว! สวนดอกไม้กลางตึก สวยขนาดนี้เลยเหรอ....อ่ะ ญายะ เดี๋ยวผมปูผ้าให้นะ *พรึบ อ่ะ เดี๋ยวผมรินชาให้ "

บรรยากาศแถวนั้น ก็ค่อนข้างเงียบสงบ ไม่มีเสียงใดๆ แม้กระทั่งลมก็ยังพัดไม่ถึง มีแสงไฟบางๆ ตรงห้องที่คอยช่วยให้มองเห็นพื้นที่รอบๆ
พวกเราก็นั่งชมจันทร์ ที่กำลังสว่างพอดี ปอดเมฆมาบัง พร้อมกับนั่งดื่มชาอุ่นๆ ที่มีกลิ่นแอปเปิ้ลเบาๆ ระหว่างชมไป

" ญายะ นี่เหมือนผมเมื่อก่อนเลยนะ ที่กว่าจะข่มตานอนได้ก็ตี 1 ตี 2 อาจจะเป็นเพราะไม่อยากฝันเห็นภาพนั้นอีก แต่สุดท้าย ทนฝืนไม่ไหว ก็หลับไปจนได้ "
" ผมก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าอะไรที่ทำให้ญายะนอนไม่หลับ แต่ว่า เรายังเป็นเด็กต้องนอนเร็วๆ จะได้แข็งแรงเข้าใจไหม? "
"............ไม่..................." //ส่ายหัว
" อืม...................งั้นเดี๋ยว ผมเล่าอะไรสักเรื่องแล้วกัน ผมจำมาจากการ์ตูนเรื่องหนึ่ง เนื้อเรื่องอาจจะคล้ายๆ นิทานหน่อย ยังไงก็ทนฟังหน่อยเนอะ "
" เอาล่ะ "

เนื้อเรื่อง:
.....นานมาแล้ว มีชายคนหนึ่ง เขาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในบ้านหลังหนึ่ง ที่ห่างไกลจากหมู่บ้าน
ในทุกวันๆ เขาจะออกไปหาของป่า ทำสวน ซ่อมบ้าน หาน้ำ
แล้วตกกลางคืน เขาจะเริ่มคิดถึงภรรยาของเขาที่เสียชีวิตได้ไม่นานจากอาการป่วยที่รักษาได้ยาก
เพราะยาที่ใช้รักษาค่อนข้างแพง และต้องได้รับการดูแลอย่างดีในเมืองหลวง แต่พวกเขา ไม่มีเงินขนาดนั้น
พวกเขาจึงต้องจำใจและ อยู่ด้วยกันจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตภรรยา
ชายหนุ่มคนนั้น ได้แต่ อาลัยอาวอน ภรรยาของเขาอยู่ทุกวัน
มันคงจะเป็นเรื่องยากมาก ในการยอมรับกับเรื่องแบบนี้
เขาได้แต่คิดถึง และก็ปวดใจ จนกระทั่งเขาก็หลับไป

แล้ว วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังทำสวน
เขาได้ไปเจอต้นไม้ภูติตัวหนึ่ง มันกำลังเฉาตายในสวนของเขา
เขาตกใจมาก แล้วรีบหาน้ำมารดให้เจ้าภูติดื่ม
เจ้าภูติตัวนั้น รู้สึกดีใจมากที่ได้ดื่มน้ำอีกครั้ง
แต่ ชายหนุ่มก็ได้แต่ สงสัยว่า ต้นไม้ภูติมาได้ยังไง
หลังจากชายหนุ่มทำสวนเสร็จ ก็เข้าบ้านนอน
จนกระทั่งเช้า เขาที่ออกจากบ้าน แล้วอดสงสัยไม่ได้เลยแวะดูสวนก่อน ก็เห็นเจ้าภูติกำลังเฉาตายอีกครั้ง
เขาก็รีบหาน้ำให้เจ้าภูติ แล้วเขาก็คิดว่า เอาเจ้าภูติตนนี้ มาปลูกไว้ในบ้าน เพื่อที่เขาจะได้ดูแลได้ตลอดเวลา

ในช่วงเวลานั้น เขารู้สึกมีความสุขกับการเห็นเจ้าภูติ ยิ้มแย้ม เวลาที่เขาไปข้างนอก ก็จะพาเจ้าภูติไปด้วย
เขาได้แต่คิดว่า เจ้าภูติตนนี้ อาจจะเหมือนนางฟ้า ที่มาปัดเป่าความทุกข์ของเขาไป

จนกระทั่ง เช้าวันหนึ่งเจ้าภูติตนนั้นได้หายไป...เขาได้แต่ออกตามหาไปทั่วทุกที่
แต่ ก็ไร้วี่แวว เขาก็กลับมาร้องไห้ ที่เหมือนว่า ตนเองได้เสียคนที่รักไปอีกครั้ง
จนกระทั่งเขาได้หลับฝันเห็นช่วงเวลาต่างๆ ที่เขามีความสุขกับภรรยา และเจ้าภูติต้นไม้
มันก็ทำให้ เขาอดคิดไม่ได้ว่า " นี่เรากำลังทำอะไรอยู่? นั่งจมปักกับความเศร้า? ถ้า แฟน่า กับเจ้าภูติได้มาเห็นสภาพเราตอนนี้ ก็คงเศร้าตามเราแน่ๆ "

นั่นจึงเป็นจุดเปลี่ยน ที่ทำให้เขาได้พยายามทำสวน หาของป่า เพื่อจะได้หาของไปขายในเมือง
หลังจากที่เขาไปขายของในเมือง ก็ได้พบปะผู้คนต่างๆ มากมาย มันทำให้เขามีความสุขมาก
ซึ่ง ถ้าเขายอมแพ้ ก็คงอาจจะไม่ได้มาอยู่ในจุดนี้

" ขอบคุณนะ แฟน่า เจ้าภูติจิ๋ว ที่ได้มอบความสุขกับฉันคนนี้ "

หลังจากที่ผมเล่าเสร็จ ดูเหมือนว่า ญายะหลับไปแล้ว แต่ว่า ใบหน้าของเธอ มันดูเหมือนภาระอะไรบางอย่างได้หายไปจากใจเธอ.....
ผมก็หยิบของ แล้วอุ้มญายะ พาไปนอนให้ถูกที่ถูกทาง แล้วจากนั้น ผมก็หลับไปตามๆ กัน...z....Z.......Z.......

ความพึงพอใจได้รับการเพิ่มแล้ว พิมพ์ว่า:ความพึงพอใจ : 23


+50,000 Spirit Point
[ COMMON ITEM ]
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

zerosaber

INFO. Peace Oliver
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (☆)
-3% Grade Exp. | ลดค่าใช้จ่ายค่าเทอมและค่าห้องพักแต่ละเดือน 20%

Ore Ore : 96
Spirit Point : 52234297
CHIPS +1 M 279 K 629

+3.0% อัตราดอกเบี้ย CHIPS | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
672/1575  (672/1575)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  labyrinth on Tue 16 Jun 2015, 18:57

"ผู้การ วันนี้พี่จะเล่านิทานให้ฟัง ชอบฟังไหม"
เด็กน้อยที่ผมเพิ่งจะทราบชื่อเขาได้ไม่นานพยักหน้ารับกับคำถามที่ผมถามขึ้น
"เรื่องนี้พี่ฟังเป็นร้อยๆรอบเลยแหละ พ่อพี่เล่าให้ฟังตอนเด็กบ่อยๆ"
"เรื่องอะไรเหรอครับ?" เด็กน้อยถามอย่างสนใจ
"ตอนพ่อพี่เล่าพ่อพี่ใช้ชื่อตัวเองเป็นพระเอก งั้นพี่เล่า พี่เป็นพระเอกแล้วกัน" ว่าไปนั่นแอบอายเหมือนกันแฮะ..
"ชื่อเรื่องว่า ปักษ์ผู้ฆ่ามังกร"

  กาลครั้งหนึ่งมีชายหนุ่มชื่อปักษ์อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง วันทุกวันเป็นไปอย่างสงบสุข
แต่วันหนึ่งก็มาข่าวเข้ามาว่ามังกรได้เข้ามาทำลายหมู่บ้านไม่มีใครฆ่ามันได้สักคน
ปักษ์เลยอาสาที่จะไปจัดการเจ้ามังกรนั่น เขาพกข้าวห่อใบตอง3ห่อและออกเดินทางไป
เมื่อเดินทางมาสักพัก เขาก็แวะนั่งพักอยู่ริมลำธาร แล้วก็พบกับเด็กน้อยคนหนึ่งเดินเข้ามาขอข้าว
เนื่องจากเด็กคนน้อยไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว ปักษ์เลยให้ข้าวห่อใบตอง1ห่อแก่เด็ก และก่อนจะจากกัน
เด็กคนนั้นมอบผ้าคลุมให้กับปักษ์

    จากนั้นปักษ์ก็เดินทางมาถึงทุ่งกว้างแห่งหนึ่ง เขาตัดสินใจพักที่นี่
และได้พบกับคุณยายคนหนึ่ง เดินมาขออาหารกับเขา เขาก็ยอมแบ่งข้าว1ห่อให้แก่คุณยาย
และคุณยายก็มอบโล่ให้เขา ตอนนี้เขาเหลือข้าวเพียงห่อเดียวแล้ว เขาจึงเดินทางต่อ
เดินไปเรื่อยๆจนใกล้จะถึงปากถ้ำมังกร เขาจึงพักเอาแรงอีกครั้งเพื่อเตรียมสู้
เขาหยิบข้าวห่อสุดท้ายที่เหลือออกมา แล้วกำลังจะกิน คุณตาที่มาจากไหนไม่รู้ก็มาขอข้าวห่อนั้น
ปักษ์รู้สึกลังเลใจอย่างมาก แต่สุดท้ายก็ยกข้าวห่อนั้นให้แก่คุณตา แต่คุณตามองดูปักษ์ที่กำลังนั่งกลืนน้ำลายเอื้อก
เลยแบ่งข้าวปั้นให้ครึ่งหนึ่ง ก่อนจากกัน คุณตายกดาบให้ปักษ์เล่มหนึ่ง และจากไป

    ปักษ์เดินทางมาถึงถ้ำมังกร และมังกรเองก็รู้ถึงการมาของปักษ์ มันพ่นไฟใส่เขาทันทีที่เขาเข้าไป
แต่ดูเหมือนผ้าคลุมที่เด็กคนนั้นให้มา จะสามารถกันไฟได้ ไฟทำอะไรปักษ์ไม่ได้แล้ว
มังกรจึงใช้หางอันใหญ่โตตวัดฟาดใส่ปักษ์ แต่ก็ได้โล่ของคุณยายรับแรงกระแทกเอาไว้ได้
และเมื่อมังกรเผลอ ปักษ์ก็ใช้ดาบของคุณตาฟันคอมังกรขาด และนำหัวมังกรกลับไปยังหมู่บ้าน

"ทั้ง3ที่มาขอข้าวปักษ์กิน จริงๆแล้วเป็นเทวดามาช่วยนั่นแหละ" ผมเฉลยให้
"ปักษ์นี่โชคดีจังเลยนะครับ แต่หิวๆแบบนั้นฆ่ามังกรได้นี่สุดยอดกว่า" ผู้การหัวเราะให้กับเรื่องเล่าสุดโอเวอร์ของผม
"ฮ่าๆ นิทานมันก็คือเรื่องแต่งที่ให้ข้อคิด โอเวอร์หน่อยไม่เป็นไรหรอก" ผมรีบแก้ตัวทันทีด้วยความเขิน
"ข้อคิดก็คือ เมื่อเราช่วยในยามที่เขาตกยาก ในวันที่เราตกยากก็จะมีคนมาช่วยเราเช่นกัน"
"เรื่องของฉันเป็นไงบ้าง สนุกไหม?"




ความพึงพอใจได้รับการเพิ่มแล้ว พิมพ์ว่า:ความพึงพอใจ : 1


+50,000 Spirit Point
[ COMMON ITEM ]
ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง

labyrinth
Suspended Identity
Suspended Identity

INFO. Paks
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3
ช่วยลดค่า Grade Exp. สูงสุด 1%

Ore Ore : 40
Spirit Point : 30756623
CHIPS +6 M 250 K



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
90/1455  (90/1455)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  Randel on Tue 16 Jun 2015, 20:57

"น้องดรีม"

"อื้อ" เสียงเล็กครางรับเบาๆ ขณะที่กำลังกอดเจ้า
ตุ๊กตากระต่ายในมือโดยมีเกลินนอนหนุนแขน
อยู่ข้างๆ

"คืนนี้ถ้ายังไม่ง่วงลินจะเล่านิทานให้ฟังดีไหมครับ?"
ร่างเล็กมองมาและหลับตาพริ้มโดนที่พยักหน้าเบาๆ
เกลินยิ้มอ่อนให้กับความน่ารักนั้นก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่แสน
สนุกให้เด็กน้อยฟัง

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว กษัตริย์องค์หนึ่งในแคว้นใหญ่ได้
มีบุตรสาวที่มีพระสิริโฉมงดงามยิ่ง แต่ว่าไม่ได้มีแค่นั้น องค์หญิง
ได้กำเนิดมาพร้อมกับดวงตาวิเศษที่สามารถมองเห็นได้รอบทิศ
ผ่านหน้าต่างทั้ง 32 บานของนาง ด้วยวัยที่ยังสาวและถึงเวลา
ที่จะได้อภิเษกสมรม กษัตริย์ผู้เป็นบิดาจึงได้จัดการประลองขึ้น
โดยที่หากใครสามารถซ่อนตัวจากดวงตาวิเศษขององค์หญิงได้เป็นเวลา 3 วัน
จะมีสิทธิ์อภิเษกสมรถกับองค์หญิง เมื่อเรื่องการประลองถูกแพร่ออกไป
ก็มีเจ้าชายจากหลายเมืองมาเข้าร่วมการประลองนี้ ผ่านไปแค่วันเดียว
เจ้าชายที่มาจากต่างทิศมากมายก็เหลือไม่ถึงครึ่ง ด้วยความที่องค์
หญิงเองก็ไม่ได้อยากจะสมรถ นางจึงพยายามหาองค์ชายทั้งหมดให้เจอ
จนเวลาล่วงเลยถึงวันสุดท้าย...

การประลองได้จบลง องค์หญิงเองก็รู้สึกดีใจที่จะไม่ได้สมรถกับใคร
แต่แล้วก็มีเจ้าชายปรากฎตัวขึ้น เขาคือเจ้าชายคนสุดท้ายที่ไม่ถูกจับได้
องค์หญิงรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากเพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใคร
รอดไปจากดวงตาทิพย์ของนางได้ เจ้าชายจึงเฉลยเรื่องทั้งหมด
โดยบอกว่าวันแรกที่เขารอดมาได้นั้นเพราะได้ช่วยชีวิตปลาเอาไว้
ปลาจึงตอบแทนโดยให้ที่ซ่อนกับพระองค์และบอกว่าองค์หญิงจะไม่
เจออย่างแน่นอน วันที่สองเขาได้ช่วยชีวิตของหมาป่าจากกับดักระหว่าง
ที่กำลังหาที่ซ่อน หมาป่าจึงตอบแทนโดยให้หมาป่าทุกตัวในฝูงมาช่วย
พลางร่างของเจ้าชายเอาไว้ ส่วนวันที่สามเจ้าชายได้เจอกับงูขาวตัวหนึ่ง
มันกำลังถูกเหยี่ยวไล่กิน เจ้าชายจึงเข้าไปไล่เหยี่ยวตัวนั้นพร้อมกับช่วย
ปกป้องไข่ของเจ้างูขาวเอาไว้ งูขาวรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก
จึงได้ให้เกล็ดของตัวเองกับเจ้าชายและบอกให้กินมัน เกล็ดของงูขาว
ทำให้ร่างกายของเจ้าชายโปร่งแสง จึงสามารถรอดพ้นจากสายตาขององค์หญิงได้

ในที่สุดทั้งคู่ก็ได้อภิเษกสมรถและได้ช่วยกันสู้รบโดยมีพลังขององค์หญิงเป็นตัวช่วย
ทั้งคู่จึงได้ปกครองบ้านเมืองให้อยู่ในความสงบเรื่อยมาโดยมีเหล่าสิงสาราสัตว์มาร่วมยินดี

จบจ้า"

เกลินว่าแล้วหันมองเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่ข้างๆ

"อ้าว หลับซะแล้ว ได้ฟังจบจนไหมล่ะเนี่ย"


"เอาเถอะ ราตรีสวัสดิ์นะครับเด็กน้อย"

ความพึงพอใจได้รับการเพิ่มแล้ว พิมพ์ว่า:ความพึงพอใจ : 19

Randel

INFO. Randel Waller Donovan
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3
ช่วยลดค่า Grade Exp. สูงสุด 2%

Ore Ore : 79
Spirit Point : 59733757
CHIPS +1 M 803 K



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1340/1350  (1340/1350)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  ผู้มาเยือน on Tue 16 Jun 2015, 22:37

ขณะที่ผมกำลังกล่อมตะวันนอนอยู่นั่นเอง
“ไม่ง่วงเหรอ ตะวัน”
“ปลานิล...”
“บอกกี่ทีแล้วว่าผมชื่อ ธานินทร์ เรียกว่าพี่นินสิครับ”
“ผมไปเจอหนังสือมา” ตะวันไม่สน แต่หยิบหนังสือภาพมาให้ผมดู “มันคือนิทานใช่ไหม นิทานใช่ไหม?”
เขาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ผมรับมันมาดู มันเป็นนิทานภาพเล่มใหญ่
“เล่าให้ฟังหน่อยสิ นะ ปลานิล”
พอเห็นแววตาของตะวันที่สนใจขนาดนั้น ผมก็อดที่จะเปิดดูไม่ได้  (และแน่นอนผมเช็ดมันจนสะอาดก่อนจะเปิดดู)

เมื่อนานมาแล้ว มีปีศาจได้ปรากฏตัวแถวชานเมืองของหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
ในตอนที่เขาบาดเจ็บ เด็กน้อยจากหมู่บ้านได้นำอาหารมาให้ หลังจากที่อาการดีขึ้น ปีศาจก็เริ่มเล่นกับเด็กน้อยและยังคงอยู่ในหมู่บ้าน
เพราะปีศาจ ชาวบ้านเลยลืมที่จะทำมาหากินและเล่นกับเขา หมอผีจึงปรากฏและไปทำการผนึกปีศาจ ปีศาจหายไป แต่ชาวบ้านก็ยังคงหลงลืมหมู่บ้าน เพราะงั้นหมู่บ้านจึงหายไป

“ทำไมล่ะ ทำไมหมู่บ้านต้องหายไปด้วย” ตะวันถาม หลังจากที่ผมอ่านจบ
ผมก็ไม่เข้าใจนิทานเล่มนี้ซักเท่าไหร่
แต่ไม่ว่ายังไง ถ้าเป็น ปีศาจ ก็ต้องเป็นหายนะ ไม่ใช่เหรอ?
“แล้วถ้าเป็นตะวัน ถ้าตะวันเจอปีศาจตัวนี้ ตะวันจะทำยังไงเหรอ?”
ตะวันทำท่าครุ่นคิดสักพักก่อนจะยิ้มออกมา “ผมจะเป็นเพื่อนกับมันฮะ”
“เอ๋? แต่นั่นมันปีศาจนะ ตะวันจะทำยังไงถึงจะเป็นเพื่อนกับมันได้ล่ะ” ผมถาม ไม่เข้าใจในสิ่งที่ตะวันตัดสินใจ
“ก็เจ้าปีศาจตัวนั้น บางที ไม่ตั้งใจจะทำให้ชาวบ้านลืมกันนี่ มันคงอยากมีเพื่อน”
“เพื่อน?”
“นี่ พี่นิน  ถ้าปีศาจตัวนั้นมา มาเป็นเพื่อนกับมันเถอะนะ”
“เห?” นี่เป็นครั้งแรกที่ตะวันเรียกผมว่า พี่นิน เฉยๆ
แล้วจากนั้นผมก็ไม่เคยได้ยินอีกเลย


ความพึงพอใจได้รับการเพิ่มแล้ว พิมพ์ว่า:ความพึงพอใจ : 21

ผู้มาเยือน
ผู้มาเยือน


ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: เข้ามาเลี้ยงเด็กกันเถอะ...!! (ตอน 7)

ตั้งหัวข้อ  revan.r on Wed 17 Jun 2015, 00:00

" อากาศที่ร้อนจัดของวันหนึ่งในฤดูร้อน ทำให้สัตว์ทั้งหลายรู้สึกกระหายน้ำไปตาม ๆ กัน สิงโตตัวนี้ก็เช่นกัน มันกำลังเดินออกไปหาน้ำดื่ม สิงโตเดินตรงไปยังบ่อน้ำเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก เวลานั้นมีหมูป่าที่กำลังหิวน้ำตัวหนึ่งเดินตรงมาที่บ่อน้ำแห่งนี้ ด้วยเช่นกัน สิงโตและหมูป่าจึงประจันหน้ากันที่ข้างบ่อน้ำนั้นทั้งคู่ต่างต้องการที่จะเป็นผู้ที่ได้ดื่มน้ำก่อน จึงเกิดการต่อสู้กันขึ้น สัตว์ตัวอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างพากันวิ่งหนีอย่างอลหม่าน
       สิงโตและหมูป่า ต่างก็ต่อสู้กันอย่างไม่ลดละจนหมดเรี่ยวแรงด้วยกันทั้งคู่ และก่อนที่พวกมันจะลงมือต่อสู้กันอีก ทั้งสองก็เหลือบไปเห็นนกแร้งกลุ่มหนึ่งกำลังเกาะอยู่บนกิ่งไม้ และพากันจ้องมองมายังพวกมันอยู่ สิงโตจึงหันมาพูดกับหมูป่าว่า ข้าว่าเราเลิกต่อสู้กันเถอะ เพราะไม่เช่นนั้น เราทั้งสองอาจกลายเป็น อาหารของเจ้าแร้งพวกนั้นได้ หมูป่าเห็นด้วยจึงตอบตกลงในทันที จากนั้นสิงโตก็บอกให้หมูป่าดื่มน้ำก่อน และเมื่อทั้งคู่ดื่มน้ำจนพอใจแล้ว จึงเดินแยกจากกันไปด้วยดี"


ปล.
เผลอเข้าแท็บแล้วโหลดใหม่ตั้งสองรอบเอาแต่เรื่องไปเบย

แจ้งเตือน พิมพ์ว่า:หมดเวลากิจกรรม 16 JUN 2015 (23.59 TH)

revan.r

INFO. Say
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5
ช่วยลดค่า Grade Exp. สูงสุด 3%

Ore Ore : 56
Spirit Point : 25323493
CHIPS +5 M 604 K 804



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1453/1500  (1453/1500)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน


Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
QUAINT & NOBLEMAN (EST.1990) © Copyright 2015, All Rights Reserved.