Lesson 29 : Favorite Class

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

Award Lesson 29 : Favorite Class

ตั้งหัวข้อ  Nearmoki-2b on Sat 31 Oct 2015, 20:04

สวัสดีครับ
เนื่องจากโรงเรียนของเราช่างโดดเด่นในเรื่องของกิจกรรม
จนรู้สึกได้ว่าเราไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเรียนกันมาพักใหญ่ๆ
มากแล้ว (หัวเราะ) หลังจากจบกิจกรรมรับน้องอันแสนตื่นเต้นไป
จึงถึงเวลาที่เราจะกลับมาเรียนหนังสือกันอีกครั้งแล้วครับ!!



ซาวน์ประกอบ : เสียงโห่ร้องของเด็กๆ


ระยะเวลาภารกิจ พิมพ์ว่า:SUN 01/11/15 ; 00.00 TH - SUN 15/11/15 ; 23.59
รายละเอียดภารกิจ พิมพ์ว่า:- เขียนบรรยายเรื่องราวระหว่างเรียน 'วิชาที่ชอบที่สุด'
-  NPC บุคลากรครูอย่างน้อย 1 คน จะต้องมีบทร่วมในบทเขียน ไม่จำเป็นต้องเป็นครูประจำวิชาที่ชอบ
- ดูรายชื่อ NPC บุคลากรครูได้ ที่นี่
- วาดรูปประกอบเนื้อหา
กฏการให้สแตมป์ พิมพ์ว่า:วาดรูป 50% /เนื้อหา 50%
เนื้อหาประกอบไปด้วย ความน่าสนใจของเนื้อเรื่อง ภาษาที่ถูกต้อง วิธีการจัดบรรทัด




*รางวัลกิจกรรมพิเศษอาจมีการเปลี่ยนแปลง*

ของรางวัลสำหรับนักเรียน (Student Class)

A. รางวัลสำหรับนักเรียนที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับเพอร์เฟ็ค 100%



  • S - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีนิล
    สุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp.จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็ค
    เป็นที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,500,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


B. รางวัลสำหรับนักเรียนที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับยอดเยี่ยม 80% ขึ้นไป



  • A - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีทับทิม
    สื่อถึงความหรูหรา มีมูลค่า +80 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ยอดเยี่ยมเป็น
    ที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,250,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


C. รางวัลสำหรับนักเรียนที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับโดดเด่น 75% ขึ้นไป



  • B - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีไพลิน
    สื่อถึงความลึกล้ำ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้อย่างดีเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


D. รางวัลสำหรับนักเรียนที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับปานกลาง 50% ขึ้นไป



  • C - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับปานกลางในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสี
    มรกตสื่อถึงความมั่นคง มีมูลค่า +50 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เป็นที่น่า
    พอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +900,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


E. รางวัลสำหรับนักเรียนที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับต่ำกว่าเกณฑ์ควรพัฒนา 35% ขึ้นไป



  • D - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับต่ำในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีแอเมทิสต์
    สื่อถึงความเรียบง่าย มีมูลค่า +35 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจผ่านเกณฑ์ตามที่
    ได้รับมอบหมายไว้
  • Spirit Point +800,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


ของรางวัลสำหรับอาจารย์ (Teacher Class)

A. รางวัลสำหรับอาจารย์ที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับเพอร์เฟ็ค 100%



  • 3 STAR DIAMOND STAMP
    [ TEACHER CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับอาจารย์เท่านั้น มีลักษณะเป็นเพชรสีดำ
    ผสมทองคำแท้ มีมูลค่า +100 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็คเป็นที่
    น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,500,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


B. รางวัลสำหรับอาจารย์ที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับโดดเด่น 75% ขึ้นไป



  • 2 STAR SAPPHIRE STAMP
    [ TEACHER CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับกลางในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับอาจารย์เท่านั้น มีลักษณะเป็นแซฟไฟร์
    สีฟ้าผสมทองคำแท้ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ดีเยี่ยมเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง


C. รางวัลสำหรับอาจารย์ที่ทำภารกิจได้อยู่ในระดับปานกลาง 50% ขึ้นไป



  • 1 STAR EMERALD STAMP
    [ TEACHER CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับปกติในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับอาจารย์เท่านั้น มีลักษณะเป็นผลึกมรกต
    สีเขียวอร่าม มีมูลค่า +50 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจที่มอบหมายผ่านเกณฑ์
  • Spirit Point +750,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง




ของรางวัลพิเศษจากผู้อำนวยการ


.....ถ้วยรางวัลแต่ละชนิดจะถูกมอบให้กับ นักเรียน-อาจารย์ ที่มีผลงานสร้างสรรค์
เกินขอบเขตของจินตนาการ โดยระดับถ้วยเกียรติยศและจำนวนที่จะมอบให้นั้นขึ้น
อยู่กับผู้อำนวยการโรงเรียนเท่านั้น แม้ผลงานที่เพอร์เฟ็คแต่ถ้าขาดความสร้างสรรค์
ก็จะไม่ได้รับถ้วยรางวัลเกียรติยศก็เป็นได้ ในทางกลับกันหากผลงานไม่ได้สวยจน
น่าตะลึง แต่ถ้าหากมีความสร้างสรรค์ผู้อำนวยการก็สามารถมอบถ้วยเกียรติยศให้ได้...



GOLDEN HONOR DEGREE TROPHY
ถ้วยเกียรติยศทองคำแท้ มอบให้แด่ผู้ที่สามารถปฎิบัติภารกิจหรือร่วมกิจกรรมต่างๆที่ทาง
โรงเรียนจัดขึ้นได้น่าประทับใจผู้อำนวยการเป็นอย่างมาก

SILVER HONOR DEGREE TROPHY
ถ้วยเกียรติยศเงินแท้ มอบให้แด่ผู้ที่สามารถปฎิบัติภารกิจหรือร่วมกิจกรรมต่างๆที่ทางโรงเรียน
จัดขึ้นได้น่าประทับใจผู้อำนวยการ

BRONZE HONOR DEGREE TROPHY
ถ้วยเกียรติยศทองแดง มอบให้แด่ผู้ที่สามารถปฎิบัติภารกิจหรือร่วมกิจกรรมต่างๆที่ทางโรงเรียน
จัดขึ้นได้น่าดึงดูดใจผู้อำนวยการ

Spectacular Award

.....รางวัล Spectacular จะถูกมอบให้สำหรับผู้ที่สร้างสรรค์ผลงานได้ประทับใจ
สปอนเซอร์จากบริษัท NOBLEMAN (EST.1990) เป็นอย่างมาก โดยผลงานนั้น
จะต้องมีเสน่ห์ในรูปแบบต่างๆที่ดึงดูดสายตาและจิตใจของสปอนเซอร์ ซึ่งไม่ได้ขึ้น
อยู่กับคุณภาพผลงานแต่อย่างใด แต่จะขึ้นอยู่กับความคิดสร้างสรรค์, จินตนาการ,
เสน่ห์ของผลงาน, ความกลมกล่อมของภาพรวม เป็นต้น ซึ่งผู้ที่ได้รับรางวัลนี้จะได้
รับการประกาศเกียรติคุณ ณ ความคิดเห็นที่ลงผลงาน และใต้ชื่อกระทู้ภารกิจในหน้า
กระดานภารกิจ พร้อมทั้งของรางวัลดังนี้...

** อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับรางวัลนี้ได้โดย "คลิ๊กที่นี่" **


+1,000,000 CHIPS
[ GREAT ITEM ]
เหรียญตราที่ใช้ในการชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดภายในโรงเรียน, การร่วมกิจกรรมพิเศษที่
ทางบริษัท NOBLEMAN จัดขึ้น และการแลกของรางวัลต่างๆมากมาย โดยสามารถใช้
แต้มสะสมจาก Spirit Point ในการแลกได้

+30 QUAINT ORE
[ RARE ITEM ]
แร่ธาตุพิเศษที่พบได้ในบริเวณรอบโรงเรียน สามารถนำไปแลกเป็นไอเทมต่างๆที่โรงเรียน
กำหนดเอาไว้ได้ แร่ธาตุชนิดนี้หาได้ยากเป็นพิเศษ ถ้าไม่ได้เดินรอบโรงเรียนบ่อยๆก็จะไม่
มีทางที่จะเจอแร่ธาตุชนิดนี้ได้เลย


แก้ไขล่าสุดโดย Nearmoki-2b เมื่อ Mon 16 Nov 2015, 00:06, ทั้งหมด 1 ครั้ง

Signature ------------------------------------------------>

Nearmoki-2b
Quaint Foundation
Quaint Foundation

INFO. Narin
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ชมรม : สภานักเรียน (★)
สามารถซื้อ LOTTO ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

Ore Ore : 362
Spirit Point : 59349786
CHIPS +68 M 801 K 963



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
12285/68400  (12285/68400)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 29 : Favorite Class

ตั้งหัวข้อ  EinZ on Thu 12 Nov 2015, 01:35


Spectacular Award:


+1,000,000 CHIPS
[ GREAT ITEM ]
เหรียญตราที่ใช้ในการชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดภายในโรงเรียน, การร่วมกิจกรรมพิเศษที่
ทางบริษัท NOBLEMAN จัดขึ้น และการแลกของรางวัลต่างๆมากมาย โดยสามารถใช้
แต้มสะสมจาก Spirit Point ในการแลกได้

+30 QUAINT ORE
[ RARE ITEM ]
แร่ธาตุพิเศษที่พบได้ในบริเวณรอบโรงเรียน สามารถนำไปแลกเป็นไอเทมต่างๆที่โรงเรียน
กำหนดเอาไว้ได้ แร่ธาตุชนิดนี้หาได้ยากเป็นพิเศษ ถ้าไม่ได้เดินรอบโรงเรียนบ่อยๆก็จะไม่
มีทางที่จะเจอแร่ธาตุชนิดนี้ได้เลย
Wiiw's Comment พิมพ์ว่า:ชอบผลงานนี้เนื่องจากมีรายละเอียดในผลงานภาพเยอะมาก ถ้าหากลองเปิด
คลิปเพลงที่แนบมาฟังไปพร้อมกับดูรูปภาพไปด้วย ยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนภาพ
มีชีวิตขึ้นมาและกำลังเล่นเปียโนให้ฟังจริงๆ  นอกจากนี้ยังฉีกรูปแบบการสร้าง
ผลงานแบบเดิมๆจากส่วนใหญ่ใช้คอมพิวเตอร์ในการทำ แต่ครั้งนี้เป็นงานบน
กระดาษ ทำให้ภาพนี้เป็นภาพที่มองแล้วรู้สึกมันไม่เบื่อเลย

สีของภาพนั้นดูไม่หนัก ดูเบาๆ จางๆ ดูแล้วสบายตา และไปในแนวทางเดียว
กับเพลงที่บรรเลง นับว่าเป็นชิ้นงานที่มีความน่าสนใจเลยทีเดียว



มาส่งภารกิจครับผม

Spoiler:
"เอาล่ะ ครูจะวางกระดาษคะแนนสอบมิดเทอมไว้โต๊ะหน้าห้องนะ"

หลังสัญญาณเสียงบอกหมดเวลาเรียนเพียงแค่ 5 วินาที ครูคณิตศาสตร์ก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ผมได้ยินเสียงของหนังสือที่ถูกปิดให้หน้ากระดาษกระทบกันพร้อมกับเสียงย่ำเท้าของครูไปมา วันนี้คงจะใส่รองเท้ามีส้นสินะครับ และเมื่อจบประโยค สัญชาตญาณของหัวหน้าห้องที่เป็นมากว่า 4 ของผมก็เริ่มทำงาน จะว่าไปแล้วผมก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่ามันคือสัญชาตญาณหรือความเคยชินกันแน่...

"นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ"
"ขอบคุณค่ะคุณครู/ขอบคุณครับคุณครู"

ผมต้องยืนขึ้นในระหว่างที่ให้สัญญาณเสียงด้วย เพราะสำหรับเพื่อนร่วมห้องบางคนแล้ว การที่ส่งเสียงเฉยๆ ก็อาจจะทำให้เขาไม่รู้ว่าผมส่งสัญญาณอะไร ฉะนั้นจึงมีการตกลงกันว่าการยืนขึ้นของหัวหน้าห้องและการหยุดขีดเขียนทุกอย่าง หรือแม้แต่การกล่าวถึงเนื้อหาบทเรียนของครูผู้สอน คือการสิ้นสุดชั่วโมงเรียนและต้องทำความเคารพครูผู้สอน

และเมื่อครูคณิตศาสตร์จากไป ยังไม่ทันที่ผมจะนั่งลงแตะเก้าอี้ เสียงวิ่งกรูของเพื่อนก็เทไปยังด้านหน้าห้อง หรือนั่นก็คือข้างหน้าของผมเองนี่แหละ

"ไหนๆๆๆ คะแนนอ่ะ ดูก่อนดิ"
"แม็คเวลลลถอยไปปป"
"โธ่..."

เสียงเพื่อนผู้หญิงในห้องร้องโอดใส่เจ้าแม็กเวล สงสัยจะโดนเจ้าตัวแสบนี่เบียดเอา ผมที่ตามองไม่เห็นคงไปยื้อแย่งกับเขาไม่ได้แน่ แต่แน่นอนว่าหูผมยังใช้การได้ ต้องมีซักคนตะโกนบอกคะแนนของผมบ้างแหละน่า

และก็เป็นไปตามคาด หลังจากเสียงเอะอะโวยวายแย่งกันดูกระดาษคะแนนสอบมิดเทอม เสียงเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งของห้องก็ดังแทรกขึ้นมาจากเสียงที่ดูวุ่นวายนั้น

"ไอน์ท็อปอีกแล้วอ่ะ!!!"
"โหยยย 17.5 เต็ม 20!"
"แก...ไอ้ประธาน!!!" เสียงของแม็ก

จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องของเพื่อนๆ หลายเสียงดังมาทางผมโดยตรง สงสัยจะหันมามองผมที่ตอนนี้ก็คงจะนั่งนิ่งยิ้มๆ ตามเคย

ผมเก็บชีทเรียนคณิตศาสตร์ใส่กระเป๋าหลังจากรู้คะแนนแล้วเพื่อเตรียมเรียนชีวะที่จะยาวต่อเนื่องไปสองชม.จนถึงพักเที่ยง ระหว่างที่กำลังลูบๆ คลำๆ กระดาษหนังสือในกระเป๋าตัวเองอยู่ เสียงเคาะโต๊ะเบาๆ ก็ดังขึ้นเรียกความสนใจของผม

"ประธาน... ท็อปอีกแล้วนะ"
"อ่อ... มิน"
"สอบครั้งไหนไอน์ก็ท็อปตลอดเลย ชอบคณิตฯเหรอ?"

มินตรา เพื่อนผู้หญิงที่เป็นนักกิจกรรมตัวยงของห้อง (เด็กผู้หญิงที่ปรากฏตัวใน Lesson 19 แต่ไม่ได้เอ่ยชื่อ) กล่าวกับผม ผมยิ้มนิดหน่อยและตอบไปตามความจริง

"ไม่ได้ชอบหรอก แค่เข้าใจและทำได้เฉยๆ"
"แหนะ..โม้อีกนะ"
"เปล่าโม้ซะหน่อย"
"จ้ะๆ"

มินตราหยุดยืนคุยเล่นๆ กับผมนิดหน่อย ไม่รู้จะเป็นการเสียมารยาทมั้ยแต่เราก็รู้จักกันมา 3 ปีแล้ว ผมจึงถามเรื่องคะแนนสอบมิดเทอมของเธอไปบ้าง มินตราส่งเสียงยิ้มเขินนิดหน่อยแต่ก็ยอมบอกคะแนนกับผมโดยดี เธอบ่นอิดออดว่าทำได้ไม่ดีเท่าผม แต่ส่วนตัวผมคิดว่าคะแนนระดับนั้นก็ไม่ได้แย่อะไรเลยนี่นา

"จริงเหรอ ไม่แย่เหรอ ถ้าฉันไม่แย่แล้วไอน์จะอะไรเนี่ย ระดับไอน์สไตน์เหมือนชื่อเล่นเหรอ"
"ไม่ใช่แบบนั้นนน"
"ฮ่าๆๆ ล้อเล่น กลับที่ก่อน เหมือนอ.จะมาแล้ว"
"อื้มๆ"

คาบวิชาชีวะช่างผ่านไปอย่างยากลำบาก เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะผมไม่ได้ชอบเรื่องสิงสาราสัตว์หรือการกำเนิดของชีวิต หรือพวกพืชอะไรมากน่ะสิครับ ผมคิดว่าข้อมูลมันเยอะมากๆ จนผมแทบจะรับไม่ไหว ถ้าไม่หลับในคาบนี้ผมถือว่าผมเก่งมากๆ และดูเหมือนว่าคาบนี้ผมจะไม่ได้หลับจริงๆ ด้วย คงเป็นเพราะคำถามของมินตราเมื่อครู่

'ชอบคณิตฯเหรอ?'


ผมนิ่งคิดพิจารณาตัวเองในชั่วโมงเรียนนั้นเกือบทั้งชั่วโมง ชอบงั้นเหรอ... ถ้าพูดถึงความชอบหรือหลงใหลอะไรในตัวเลขแล้ว ผมขอบอกตรงนี้เลยว่ามันไม่จริง ผมไม่ได้ชอบคณิตศาสตร์ ผมแค่เข้าใจในตัวเลขและวิธีการคิดเท่านั้น หากตั้งใจหมั่นอ่านหนังสือหน่อยแล้ว ก็อาจจะเข้าใจมากกว่าคนอื่นหรือเข้าใจได้เร็วกว่า แต่ถ้าถามว่าชอบมั้ย? หลงใหลหรืออยู่กับมันบ่อยๆ มั้ย ตอบอีกครั้งเลยว่า 'ไม่' ผมอยู่กับมันเท่าที่จำเป็นแค่นั้นแหละ แต่วิชาที่ผมชอบน่ะเหรอ...

อืม...ถือเป็นวิชามั้ยนะ?

"ออดดังแล้ว เอาไว้คาบหน้าครูจะพูดเรื่องนี้ต่อแล้วเราจะควิซท้ายคาบกันนะ"
"โหยยย"

เสียงพูดของครูและเสียงโอดโอยของเพื่อนนักเรียนในห้องดึงให้ผมออกจากภวังค์ หมดคาบแล้วงั้นเหรอ... และตามความเคยชินของคนเป็นหัวหน้าห้อง ผมก็ต้องส่งสัญญาณเสียงและลุกขึ้นยืนเป็นสัญญาณของการทำความเคารพครูผู้สอนหลังจากหมดคาบเรียน หลังจากครูออกจากห้องไปแล้ว ก็เป็นเช่นปกติของทุกวัน ที่เพื่อนๆ จะรีบกรูกันออกจากห้องไปแย่งกับข้าวในโรงอาหาร จะมีเสียงจินตุงร้องให้ผมรีบๆ เก็บข้าวข้อง และในห้องจะมีผมเป็นคนสุดท้ายที่ออกไป

"ทำไมแกติวฉันแล้วฉันทำไม่ได้เหมือนแกว้าา"

แม็กเวลบ่นโอดครวญหลังจากที่รู้คะแนนสอบมิดเทอม ไม่อยากจะบอกว่าคะแนนหมอนี่น่ะ...เกินจะเยียวยาจริงๆ

"ก็เพราะแกมันไม่ตั้งใจไง" เสียงจินตุงดังขึ้นด้วยความระอา

ผมกวาดข้าวในจานก่อนจะวางช้อนลง

"แกไม่ชอบไง แกเลยทำได้ไม่ดี"
"แล้วใครเค้าชอบคณิตฯกันล่ะวะ"
"ก็มีละกันน่า" ผมเถียงนิดๆ
"แกใช่มะ"
"เปล่า"

ครั้งนี้ผมตอบในทันที ไม่เหมือนกับตอนที่มินตราถามผม เพราะผมพินิจพิจารณามาแล้วน่ะสิ พอตอบปุ๊บไอ้แม็คเวลมันก็สวนขึ้นมาทันที

"โกหกอีกแยะ แกเพิ่งบอกฉันนะว่าถ้าชอบจะทำได้ดี นี่ไงแกชอบแหง ท็อปทุกครั้ง"
"ชั้นไม่ได้ชอบหรอก แค่เข้าใจกับหัวมันไปได้เฉยๆ"
"หะ..."
"ชั้นไม่ได้ชอบ ทำได้เฉยๆ"
"...อ่อ"

แม็กเวลเงียบเสียงไป ส่วนจินตุงไม่ได้ว่าอะไร สักพักก็มีเสียงเด็กสองสามคนเอะอะมาที่โต๊ะข้างๆ พวกผม จินตุงทำหน้าที่รุ่นพี่ที่ดีด้วยการกล่าวทักทาย น้องๆ ไทด์ขาวคงจะเกร็งๆ กับรุ่นพี่ เพราะผมได้ยินหนึ่งในสองคนนั้นทำเสียงอึกๆ อีกๆ แต่ซักพักเธอก็กล้าพูด

"เอ่อ... เดียร์ เดียร์ได้ยินว่าพี่ไอน์เก่งคณิตฯ เดียร์กับเมอินอยากให้พี่ไอน์ติวเลขม.1 ให้น่ะค่ะ"
"อ่อ..."

แสดงว่าชื่อเสียงด้านคณิตศาสตร์ผมจะดังใช่ย่อยอยู่สินะ ขนาดน้องม.1 ที่เพิ่งเข้าได้ไม่กี่เดือนก็ยังรู้จัก ผมยิ้มแหะๆ และไม่ปฏิเสธการร้องของของน้องๆ ยังไงเป็นพี่เป็นน้องกันก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว

"พี่เรียนดนตรีคาบสุดท้ายเสร็จบ่ายสาม เดียร์กะเมอินล่ะ"
"เดียร์กะเมอินเรียนคหกรรมข้างๆ ห้องดนตรีพอดีเลยค่ะ"
"ครับ งั้นคงเลิกเรียนตรงกัน มาหาพี่ที่ห้องดนตรีนะ ติวที่นั่นแหละ โต๊ะว่างเยอะแยะไม่กวนคนอื่นด้วย เดี๋ยวพี่ขอครูใช้ห้องให้"
"ขอบคุณค่ะพี่ไอน์"

คำพูดทั้งหมดเป็นเสียงของน้องเดียร์ เด็กสาวที่ป่วยเป็นโรคหอบขั้นรุนแรง ผมได้ยินเสียงกุกกักของน้องอีกคนที่ยืนข้างๆ น้องเดียร์ จินตุงบอกกับผมว่าเป็นน้องเมอินที่พูดไม่ได้ จึงไม่ได้ส่งเสียงใดๆ (ให้เดียร์เป็นคนจัดการว่างั้น) ผมยิ้มรับคำขอบคุณของน้องๆ ก่อนจะทานข้าวต่อ แต่ไม่วายเสียงแซะเบาๆ จากเจ้าแม็กเวลก็ดังขึ้น

"แกเอาดีด้านนี้ก็ดีนะไอน์ เพิ่งอยู่ม.ปลายน้องม.1 ก็มาให้ติวละ"

ก็ไม่ได้ชอบว้อยยยย
.
.
.
.
.
คาบวิชาดนตรี

วิชาดนตรีอาจจะเป็นคาบที่สนุกที่สุดสำหรับผมแล้วก็ได้ เพราะอะไรน่ะเหรอ...

เพราะผมชอบดนตรีไงครับ

"สวัสดีค่ะทุกๆ คน"

เสียงหวานใสของคุณครูดนตรีคนใหม่ของควิ้นท์ดังขึ้น เพื่อนผู้ชายห้องผมชอบบอกว่าครูเป็นคนที่น่ารักมากๆ และชอบพูด ทั้งยังสดใสร่าเริงยิ้มเก่ง แถมยังเก่งเปียโนมากๆ ด้วย เรื่องเก่งเปียโนผมยังไม่ค่อยเชื่อมากเท่าไหร่เพราะครูที่สอนดนตรีทุกคนก็เล่นเป็น ยังไม่เคยได้ฟังครูบรรเลงเพลงเต็มๆ ซะที ถ้าได้ฟังซักครั้งก็คงจะดีไม่น้อย ผมเองก็ไม่ได้รู้คุณวุฒิของครูซะด้วยสิ เลยยังไม่เชื่อสนิทใจ แต่เรื่องน่ารัก...ฟังจากเสียงพูดภาษาไทยสำเนียงญี่ปุ่นก็น่ารักดีนะครับ

ครูจีจี้เพิ่งสอนพวกผมได้เป็นครั้งที่ 3 คือวันนี้ ตั้งแต่เรียนดนตรีมา การเรียนกับคุณครูจิคาโกะถือเป็นอะไรที่แปลกใหม่ เพราะครูเน้นทั้งทฤษฏีและปฏิบัติมาก ทั้งยังเอาใจใส่นักเรียนเป็นรายบุคคลแบบจริงจัง การเรียนจึงค่อนข้างค่อยเป็นค่อยไป ค่อยเป็นค่อยไปมันแตกต่างจากการเรียนเรื่อยเปื่อยอยู่นะครับ (หัวเราะ) วันแรกครูจะคุยกับนักเรียนทุกคนและให้ทุกคนทำแบบทดสอบความเข้าใจทางด้านดนตรี และแบ่งออกเป็นกลุ่มๆ ครั้งที่ 2 จับกลุ่มตามที่ได้ถูกจัดไว้เมื่อชั่วโมงที่แล้ว ผมอยู่ในกลุ่มของเด็กที่ 'เข้าใจดนตรีและเล่นเป็นอย่างน้อย 1 อย่าง' จะมีอีกสองกลุ่มคือ 'เข้าใจดนตรีแต่ยังเล่นไม่เป็น' และกลุ่มที่ 'ทั้งไม่เข้าใจดนตรี ไม่ชอบและเล่นไม่เป็น' การสอนจะไม่แตกต่างกันมาก แต่ครูกลับเอาใจใส่ทุกคนได้อย่างเหมาะสมทั้งความสามารถและความพิการที่ติดตัวมา ชั่วโมงที่ 2 จึงเป็นการทำความเข้าใจกันอีกครั้ง และนี่คือชั่วโมงที่ 3

"เอาล่ะ วันนี้ครูอยากจะทดสอบการเล่นดนตรีของแต่ละคนหน่อยนะคะ"

ครูเดินไปที่เวทีเตี้ยหน้าห้อง เสียงครูดเก้าอี้เบาๆ ดังขึ้น ครูจีจี้อธิบายว่าจะทบทวนทฤษฏีโน้ตดนตรีอีกครั้ง และจากนั้นจะให้เด็กแต่ละกลุ่มตอบคำถามเรื่องเสียงโน้ตดนตรี โดยครั้งนี้เป็นกลุ่มที่ 3 ก่อน ซึ่งใช้เวลาค่อนข้างนานเพราะเป็นกลุ่มที่อ่อนด้านดนตรีมากที่สุด

ผมนั่งฟังคำอธิบายราว 20 นาทีก่อนการเริ่มการทดสอบ หลังจากที่ครูทวนทฤษฎีและแสดงตัวอย่างเล็กน้อยแล้ว นักเรียนทุกคนก็รวมกลุ่มกัน ผมเข้าไปรวมกลุ่มแล้วนั่งรอเข้าไปตอบคำถามกับกลุ่มเพื่อนๆ ของตัวเอง ระหว่างนั้นเจ้าแม็กเวลที่อยู่กลุ่มเดียวกับผมก็พูดขึ้น

"ไม่น่าเชื่อว่าแกจะเล่นดนตรีเป็นนะเนี่ย อยู่กลุ่มนี้ได้เฉย"
"หึ...ไม่เคยเห็นฉันเล่นอ่ะดิ"
"เออสิ วันๆ เห็นแต่แกไปห้องกรรมการนักเรียน ไม่ก็ห้องธุรการ ไม่ก็ห้องสมุด"
"ฉันก็มีโมเม้นต์ส่วนตัวที่ไม่ค่อยมีใครเห็นเหมือนกันนะ"
"โม้"
"เรื่องจริง"

แม็กเวลทำเสียงจิ๊อย่างไม่สบอารมณ์

"แล้วแก...ชอบดนตรีงั้นเหรอ"
"อืม ใช่"

แม็กเวลเงียบไปเล็กน้อย สงสัยจะยังไม่เชื่อสนิทใจว่าผมชอบดนตรี และผมก็ชอบวิชาดนตรีด้วย ผมอาจจะไม่ได้โดดเด่นเรื่องนี้นัก เพราะยังไงผมก็ยังรู้สึกอายกับการที่ต้องมานั่งเป่าฟลูตต่อหน้าคนนับสิบๆ จึงไม่ค่อยมีใครเห็นผมเล่นดนตรีเท่าไหร่ แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างจินตุงยังรู้แค่ว่าผมเล่นเป็น แต่ไม่เคยได้เห็นผมเล่น

และก็น้อยคนนักที่จะรู้ว่าผมชอบเสียงของเครื่องดนตรีมากขนาดไหน

เวลาผ่านไปเกือบ 20 นาที กลุ่มที่ 3 ซึ่งอ่อนเรื่องดนตรีมากที่สุดก็เสร็จสิ้นการทดสอบกับครูจีจี้ เวลาเหลือไม่มากนัก ผมเองก็เริ่มเซ็งๆ เพราะไม่ได้ทำอะไร หากจะหยิบอะไรมาเล่นก็เป็นการรบกวนเพื่อนที่กำลังเรียนกับครู เลยเดินหาโน้ตเพลงมาอ่านเล่นๆ อืม...ถ้าไม่ได้เล่นก็ไม่สนุก จากนั้นไม่นานผมเลยหงุดหงิดนิดหน่อยที่วันนี้ไม่ได้ความรู้อะไรมากมายจากครูจีจี้ทั้งๆ ที่ครูจีจี้สอนสนุกออกแท้ๆ

"เหลืออีก 10 นาทีเอง" เสียงครูดังขึ้น พลอยทำให้เด็กในห้องเงียบเสียงลง

ถึงจะเหลือ 10 นาที แต่ก็ยังเหลือนักเรียนอีกตั้ง 2 กลุ่มซึ่งมีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียวที่ยังไม่ได้เข้ารับการทดสอบกับครู เสียงของครูจีจี้ดูลำบากใจเล็กน้อย ในขณะที่ผมเองก็ห่อเหี่ยวเช่นกัน นี่ชั่วโมงดนตรีที่ผมชอบเรียนจะจบลงไปโดยที่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยเหรอเนี่ย...ไม่นะ แต่ซักพักก็เหมือนครูนึกอะไรได้ จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย

"อืม...พวกคุณอยากฟังครูเล่นเปียโนมั้ยคะ?"
"อยากครับๆๆๆ" เสียงพวกผู้ชายดี๊ด๊าทันที ผมเองก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย เพราะเพิ่งบ่นไปเมื่อครู่เองว่ายังไม่เคยได้ฟังครูจีจี้เล่นเปียโนเต็มเพลงเลยซักเพลง

ครูจีจี้หัวเราะตอบรับเล็กน้อยก่อนจะลองกดเปียโนสองสามครั้ง แต่แล้วครูก็หยุดลงก่อนจะเอ่ยขึ้น

"อืม...แต่ครูอยากได้เพื่อนจากกลุ่ม 1 ซักคน มาบรรเลงร่วมกับครูจังเลย"

ในห้องส่งเสียงซุบซิบ ว่าใครจะเป็นผู้กล้าออกไป ผ่านไปราว 2-3 นาทีก็ยังไม่มีใครออกไป จนครูจีจี้ต้องร้องบอกอีกครั้ง

"กล้าแสดงออกหน่อยนะคะ ไม่ออกมาไม่ได้ฟังนะ ครูไม่ให้กลับบ้านด้วย"
"โห่... ครู~~~~"

จังหวะนั้นเสียงแม็กเวลก็ดังขึ้น

"ครูครับ! อิสราอยากเล่นดนตรีกับครูครับ!"
"เฮ้ยย..." ผมส่งเสียงแหวเบาๆ
"เย้ๆๆๆ ประธานนนน" เสียงเพื่อนๆ โห่ร้องด้วยความยินดี

ผมหน้าหงิกเล็กน้อยแต่ไม่ได้ปฏิเสธ เจ้าแม็กเวลตีไหล่ผมเบาๆ สองสามครั้ง ผมลุกออกไปหน้าห้อง และครูจีจี้ก็ถามว่าจะเล่นเพลงอะไรและใช้เครื่องดนตรีอะไร ครูจีจี้ยกไอแพดขึ้นมาแล้วให้ผมเสิร์จโน้ตเพลง ผมเลือกเอาเพลงที่ผมชอบซ้อมเวลานั่งเล่นคนเดียวเป็นประจำขึ้นมา เมื่อครูจีจี้เห็นโน้ตครูถึงกับอุทาน

"โอ้โหอิสรา คุณจะเล่นเพลงนี้จริงๆ เหรอคะ?"
"ครับ ผมเล่นจนคุ้นโน้ตแล้ว"
"จริงเหรอคะ ครูอยากฟังจัง เพื่อนๆ อยากฟังอิสราเล่นมั้ย?"
"อยากกกกค่าาา/อยากคร้าบบบ" เสียงเจ้าแม็กเวลนี่ชัดจังเลยนะ....

ผมหยิบฟลูตมาถือเอาไว้แล้วเริ่มบรรเลง



ผมหลับตาแล้วนึกโน้ตเพลงที่บันทึกเอาไว้ในสมองจากการใช้ปลายนิ้วสัมผัสนับร้อยครั้ง ผมวาดฝันเอาไว้ว่าสักวันจะได้เล่นเพลงนี้กับใครซักคนที่จะเล่นเปียโนคลอกับผมได้ และวิชาดนตรีครั้งนี้ก็ได้ให้โอกาสนั้นกับผม กับคุณครูที่มีฝีมือทางด้านเปียโน แน่นอนล่ะ...ครูไล่ดูโน้ตเพลงรอบเดียวก็สามารถเล่นสอดประสานกับเสียงฟลูตของผมได้อย่างไม่มีที่ติ ผมรู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้จับเครื่องดนตรีและบรรเลงมันออกมา

เพื่อนๆ ต่างนิ่งฟังบทเพลงที่อ่อนหวานและแฝงความอาวรณ์อยู่ในทีของ To Zanarkand เพลงบรรเลงจากเกม Final Fantasy X

หลังเสียงเปียโนโน้ตตัวสุดท้ายจบลง เสียงปรบมือจากเพื่อนๆ ก็ดังไปทั่วห้อง พร้อมกับเสียงร้องอย่างประหลาดใจของใครหลายๆ คน

"ประธาน...เพราะจังเลย"
"ครูจีจี้ก็เล่นเพราะมาก"
"โอ้โหประธานนนน" แน่นอนว่าเสียงเจ้าแม็กเวลมักจะดังที่สุดเสมอ

"เพราะมากเลยค่ะคุณอิสรา ถ้ามีโอกาสครูกับคุณอิสราต้องได้ร่วมบรรเลงกันอีกแน่นอน"
"ครับครู ขอบคุณนะครับ"

หลังจบชั่วโมงเรียนผมได้รับเสียงชมมากมาย และส่วนใหญ่จะออกแนวทึ่งเสียมากกว่า เพราะผมไม่เคยแสดงศักยภาพทางด้านดนตรีมาก่อน และครั้งนี้ก็ทำให้เพื่อนๆ รู้ว่าแท้จริงแล้วผมชอบวิชาไหนมากที่สุด ผมยิ้มเขินเล็กน้อย

"ก็ต้องขอบคุณครูจีจี้ด้วยนะ ที่ให้โอกาสนาย"

เสียงจินตุงดังขึ้น ผมยิ้มรับกับคำนั้นและพยักหน้าเห็นด้วย เพื่อนๆ ออกไปจนเกือบหมดแล้วแต่ผมยังต้องอยู่ที่ห้องนี้ต่อ เพราะนัดกับน้องๆ สองสาวที่จะมาติวคณิตศาสตร์ ป่านนี้คงจะเรียนคหกรรมเสร็จกันแล้ว แต่ยังไม่ทันที่พวกรุ่นพี่ม.6 จะออกไปจากห้องดนตรีหมด เสียงวิ่งและสีงกรีดร้องเบา ของเด็กสาวก็พุ่งมายังผม

"พี่ไอนนนน์ เพราะมากกกกก" เดียร์กล่าวกับผมอย่างตื่นเต้น

ผมหัวเราะกับอาการตื่นเต้นของน้องๆ ก่อนจะนั่งยิ้มฟังน้องๆ มอยกับผมว่าเพลงที่ผมเล่นกับครูจีจี้นั้นเพราะอย่างไร น่าฟังอย่างไร

"เกินไปแล้วครับ พี่ไม่ไดเล่นเก่งหรอก ครูจีจี้เก่งต่างหากเพลงเลยเพราะ"
"แต่เสียงฟลูตที่ไอน์ก็เพราะจริงๆ นะคะ"
"ฮะๆ พี่เล่นบ่อยน่ะ เล่นเป็นเพลงเดียว"
"ฮ่าๆๆ"

ผมกับน้องๆ หัวเราะเสียงดัง ก็ไม่ได้อยากอวยตัวเองหรอกนะครับแต่ฟังคำชมแล้วก็รู้สึกดีแหะ ผมกับน้องๆ คุยกันเรื่องดนตรีอยู่ซักพักและดูเหมือนมันจะไม่จบง่ายๆ จึงต้องตัดใจเลิกคุยเรื่องเล่นและมาตั้งใจเรื่องติวกันก่อน แต่ระหว่างนั้นผมก็นึกถึงช่วงเวลาที่ได้ฟังครูจีจี้บรรยายทฤษฏีดนตรีและการได้บรรเลงเพลงผ่านฟลูต

วิชานี้คงจะเป็นวิชาที่ผมชอบที่สุดแล้ว ที่ผ่านมาผมก็ตั้งใจด้วยตัวเองอยู่เงียบๆ เก็บทุกทฤษฏีที่ครูสอน ตั้งใจฟังทุกครั้งที่ครูบรรยายและเล่นเป็นตัวอย่าง คนอาจจะมองว่าผมเรียนคณิตฯเก่งเลยชอบคณิตศาสตร์ แถมเป็นตัวอย่างนักเรียนเรียนดีเลยตั้งใจเรียนไปทุกวิชา แต่ใครจะรู้ล่ะจริงๆ แล้วบางวิชาผมแค่อดทนนั่งนิ่งๆ ไปให้หใดชั่วโมงเรียนโดยไม่หลับหรือเกเรเพราะเกรงใจครูผู้สอนเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจเรียนอะไรทั้งนั้นแหละ นี่ต่างหากวิชาที่ผมชอบและตั้งใจมากๆ แค่ยังอายเลยไม่กล้าแสดงฝีมือ

ผมชอบดนตรีจริงๆ นั่นแหละ แล้วก็ชอบวิชานี้ที่สุดเลยด้วย



Spoiler:
ผมอยากลองเล่นภาพแนว Zentangle บ้างครับ เลยได้ภาพนี้ออกมา ตัวนี้เทคนิคสีส่วนใหญ่เป็นโคปิก ทีแรกลงสีน้ำแล้วกระดาษไม่ไหว แล้วทำไล่สีด้วยสีไม้บ้างครับ ใช้โทนสีอ่อนๆ ให้ภาพซอฟท์ๆ พอสแกนออกมาแล้วซีดเลย >>จิ้มดูภาพที่ถ่ายจากมือถือ<<



  • S - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงสุดในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีนิล
    สุดแสนจะคลาสสิก มีมูลค่า +100 Grade Exp.จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้เพอร์เฟ็ค
    เป็นที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,500,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง



แก้ไขล่าสุดโดย EinZ เมื่อ Sat 14 Nov 2015, 16:51, ทั้งหมด 1 ครั้ง

Signature ------------------------------------------------>
Blind can't hide your Heart
--Can you hear my heart?---

เป็นปู่นี่มันหล่อจริงๆ ( ͡° ͜ʖ ͡°)



EinZ

INFO. Isara Pattanasak
ผช.ศ.ภาควิชาภาษาเบรลล์
ชมรม : สภานักเรียน (★)
-10% Grade Exp.

Ore Ore : 299
Spirit Point : 98451509
CHIPS +63 M 48 K 764

สามารถ สวมใส่-ถอด เข็มกลัดชิ้นนี้ได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องใช้ไอเทม | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
436/1720  (436/1720)

ดูข้อมูลส่วนตัว http://dongseng23.deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 29 : Favorite Class

ตั้งหัวข้อ  Dear on Sat 14 Nov 2015, 15:22

Spoiler:

'พึ่งจะเข้ามาอยู่โรงเรียนนี้ไม่กี่วัน ทำไมคณิตมันยากขนาดเน่!!' ฉันบ่นในใจด้วยความเบื่อ เมอินเพื่อนที่นั่งข้างๆฉัน พูดไม่ได้จึงได้แต่ปลอบฉัน แล้วอยู่ๆเมอินก็เขียนข้อความบางอย่างลงไปในสมุดบันทึกของเธอ...
'เธอลองไปให้พี่ไอน์ประธาน
นักเรียนติวให้ดูไหมล่ะ ฉันได้ข่าวมาว่าพี่เขาได้คะแนนดีมากเลยล่ะ'
ฉันจึงรีบลากเมอินไปหาพี่ไอน์ทันที...แล้วก็โชคดีที่พี่ไอน์พึ่งจะเลิกเรียนในคาบนั้น ฉันจึงเอ่ยปากถามทันที
'เอ่อ...เดียร์ได้ยินมาว่าพี่ไอน์เก่งคณิต เดียร์กับเมอินเลยอยากให้พี่ไอน์ติวคณิตให้หน่อยอ่ะค่ะ'
หน้าพี่ไอน์ดูตะลึงไปสักพัก ไม่รู้ว่าตกใจหน้าเดียร์หรืออะไร
'อ่อ...ได้สิพี่เรียนดนตรีคาบสุดท้าย เดี๋ยวมาติวที่ห้องดนตรีนั้นแหละ โต๊ะว่างเยอะเลย เดี๋ยวพี่ขอครูจีจี้ให้'
'ค่า เดียร์กับเมอินเรียนห้องคหกรรมข้างๆพอดีเลยค่ะ'
'งั้นเลิกเรียนแล้วเจอกันนะคะ'
'ค่า ขอบคุณค่า'

คาบคหกรรม

'เมอิน...เมอินว่าคณิตยากไหม   เราว่ายากมากเลย'เมอินส่ายหัว แนวๆว่าสบายมาก
'โหย...ดีจังเลย เราอยากทำได้แบบเมอินบ้างจัง'
หลังจากเรียนได้สักพักคุณครูก็ปล่อยเพราะว่าวันนี้ไม่ได้มีอะไรให้เรียนมาก เมื่อคุณครูออกไป เด็กๆก็ต้องคุยกันเป็นธรรมดา แต่แล้วอยู่ๆก็มีเสียงดนตรีดังขึ้น แล้วสะกดให้เด็กทั้งห้องเงียบกันหมด ซึ่งมันก็ดังมาจากห้องดนตรีที่พี่ไอน์เรียนอยู่นั้นเอง ด้วยความสงสัยเด็กม.1อย่าฃพวกเราเกือบครึ่งห้องก็รุมกันไปเกาะที่ประตูห้องดนตรี เพื่อดูโฉมหน้าของผู้บรรเลงเพลงอันไพเราะเพลงนั้น คนบรรเลงก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล คือพี่ไอน์ ประธานนักเรียน ของเรานั้นเอง!!! และเมื่อเสียงออดดังขึ้น ทุกคนก็ต่างวิ่งกันกลับบ้านหมดเลย มีแต่เดียร์กับเมอิน เท่านั้นที่ยังเกาะอยู่ริมประตู แล้วพอพี่ๆม.6ออกไปเกือบหมดแล้วเดียร์กับเมอินเลยเดินเข้าไป หาพี่ไอน์
'พี่ไอน์เป่าฟลูตเก่งมากเลยค่ะ เดียร์อยากเป่าได้บ้างจัง แต่เดียร์คงไม่มีโอกาส เพราะว่าเดียร์ออกแรงนิดเดียวก็หอบจังแย่แล้ว แต่เดียร์อยากเล่นเปียโนแบบครูจีจี้จังค่ะ ครูจีจี้สอนให้เดียร์หน่อยได้ไหมคะ'
'ได้สิจ๊ะ ไว้วันไหนหนูว่างก็มาหาคนูได้นะจ๊ะ เดี๋ยวครูจะสอนให้'
'ค่า...ขอบคุณค่า'
'จะว่าไปเรามาติวคณิตกันดีกว่านะครับน้องเดียร์ ติวเสร็จเมื่อไหร่ค่อยไปเรียนกับครูจีจี้เนอะ'
'ค่า'
หลังจากเรียนกับพี่ไอน์เสร็จแล้ว เดียร์กับเมอินก็ได้เรียนเปียโนกับคุณครูจีจี้ ด้วยความสนุกสนานกันจนเย็น
วันต่อมา ในคาบดนตรี
'เดียร์จ๊ะ...วันนี้มาเรียนอีกไหมจ๊ะ'
'เรียนสิคะ ครูจีจี้ สนุกมากเลยค่ะ'
'งั้นในคาบก็ต้องตั้งใจเรียนด้วยนะ'
'ค่า...'
'เอาล่ะจ๊ะทุกคนวันนี้ ครูจะมาสอนทุกคนเล่นเปียโนกัน ไหนใครอยากเริ่มก่อนยกมาขึ้น'//ยกขึ้นพร้อมกันทั้งห้อง
'งั้น...เดียร์เริ่มก่อนนะจ๊ะ'
'ค่า'
'เริ่มแรก วางมือขวาลงบนคีย์ โดยครูจะสอนจากมือขวาก่อนนะจ๊ะ ให้นิ้วทั้ง 5 นิ้วลงไปที่ ตัว c d e f และ g ตั้งนิ้วขึ้นให้เหมือนกับมีลูกบอลอยู่ข้างใน'
เดียร์ทำมือขึ้นมาเหมือนกับที่ครูจีจี้สอนมาเมื่อวาน
'นั้นแหละจ๊ะดีมาก ให้เพื่อนคนอื่นมาลองทำบ้างนะจ๊ะ'
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เดียร์และเพื่อนสนุกกันมากจนออดดัง
'เอาล่ะจ๊ะ หมดคาบแล้วไปเรียนวิชาต่อไปกันเร็ว'
'โหย...'เสียงเด็กหลายคนในห้องร้องด้วยความเสียดาย เพราะอะไรหรอคะ เพราะมันสนุกมากยังไงล่ะคะ




  • B - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีไพลิน
    สื่อถึงความลึกล้ำ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้อย่างดีเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง



แก้ไขล่าสุดโดย shampoo เมื่อ Sat 14 Nov 2015, 20:49, ทั้งหมด 1 ครั้ง

Dear

INFO. Napassawan Budwat
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6
ชมรม : ตะหลิวทองคำ
-5% Grade Exp.

Ore Ore : 297
Spirit Point : 51154700
CHIPS +12 M 904 K 163

ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
200/1410  (200/1410)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 29 : Favorite Class

ตั้งหัวข้อ  mayinstar on Sat 14 Nov 2015, 18:57

ส่งงานคร๊าาาาา



Spoiler:



“เอ้า ใครวิ่งเสร็จแล้วก็มานั่งพักตรงนี้”

   เสียงตะโกนดังจากข้างสนาม  อาจารย์ เกรียงไกร สั่งให้นักเรียนทุกคนทดสอบสมรรถภาพทางร่างกาย เพื่อดูว่าทุกคนนั้นพร้อมที่จะเรียนแค่ไหน โดยการให้วิ่งรอบสนามคนละ 2 รอบ

“เมอินวิ่งเสร็จแล้วเหรอคะ เร็วจัง”หนูมองเดียร์ที่นั่งอยู่ตรงที่พักแล้วยิ้มให้ มือก็หยิบกระดานขึ้นมาเขียน

‘แค่ 2 รอบเองคะ สำหรับเมอินเรื่องเล็ก’

“เดียร์เองก็อยากวิ่งด้วยจัง”หนูนั่งลงข้างๆเดียร์แล้วรับน้ำที่เจ้าตัวยื่นมาให้

‘แล้วทำไม เดียร์ถึงไม่ไปวิ่งเหรอละคะ’

“เดียร์ เป็นโรคหอบน่ะคะ ก็อยากวิ่งอยู่หรอกนะ แต่ร่างกายเดียร์ไม่พร้อม ว่าแต่เมอินชอบวิ่งเหรอคะ”

‘ใช่คะ เมอินชอบกีฬาใช้แรง แต่จะให้ไปเล่นเกี่ยวกับลูกบอลเมอินขอผ่าน แต่เดียร์ก็เล่นดนตรีเก่งนี่คะ น่าอิจฉาออก’

“เดียร์ก็ทำได้แค่นั้แหละคะ”

‘ถ้าเดียร์ทำได้แค่นั้นจริง เมอินก็ทำได้แค่เรื่องนี้แหละคะ’

“ไม่จริงสักหน่อย  เมอินออกจะทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง อย่างพวกวิชาฟิสิกส์ เมอินก็ออกไปแก้โจทย์ยากๆได้ แล้วเวลาว่าง เดียร์เห็นนะ ว่าเมอินนั่งอ่านหนังสืออยู่ตลอดน่ะ”

'เมอินน่ะไม่ชอบอะไรที่ใช้สมองเท่าไรหรอกคะ วิชาที่เมอินชอบที่สุดก็พละนี่แหละคะ ถึงจะมีบ้างอย่างที่เมอินไม่สามารถเล่นได้  แต่ถึงยังไงเมอินก็ชอบมากกว่าวิชาอื่นอยู่ดีและอีกอย่าง...'เมอินชูคำพูดที่เขียนรอบหนึ่งให้เดียร์ได้อ่าน พอเดียร์อ่านเสร็จหนูก็ลบออกแล้วเริ่มเขียนใหม่

‘เมอินแค่เคยเห็นโจทย์พวกนั้นผ่านตาเองคะ ไม่ได้เก่งอะขนาดนั้น ของเดียร์ เมอินว่าคนที่เล่นดนตรีได้ต้องเป็นมีพรสวรรค์นะคะ อย่างเมอินนี่ฝึกเท่าไรก็ไม่เป็นสักที’เดียร์จะอ่านออกมั้ยนะ เขียนเยอะขนาดนี้แถมตัวยังเล็กอีกด้วย ลายมือหนูก็ไม่ได้สวยอะไรด้วย

“เมอินนี้เขียนเร็วดีจังเลยนะคะ”เดียร์เงยหน้าจากกระดานของหนูแล้วเอ่ยชม

‘มันชินคะ’

    เพื่อนคนอื่นๆทยอยเข้ามานั่งพักเหนื่อยจากการวิ่งรอบสนาม ทุกคนเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งกันเต็มเก้าอี้

“เอ้าๆ วิ่งแค่สองรอบเองแท้ๆก็เหนื่อยกันแล้วเหรอ”อาจารย์เกรียงไกรไล่มองทุกคนแล้วส่ายหัวให้

“สนามมันไม่เล็กนะคะ”คาซึกิพูดออกมาเบาๆ แต่หนูที่นั่งข้างๆกันก็เลยได้ยินชัดเจน

“วันนี้ครูได้รู้เกี่ยวกับสมรรถภาพของทุกคนแล้ว  คาบต่อไปครูจะให้ทุกจับคู่  เพื่อจะเล่นเกมที่ครูเตรียมไว้”

“คร๊าบ/คร๊า”พออาจารย์เกรียงไกรพูดเสร็จ  เสียงตอบรับเอื่อยๆก็ดังตามมา ดูเหมือนเพื่อนๆของเมอินจะไม่ชอบสักเท่าไรกับวิชานี้

“เมอิน ต่อไปเราเรียนอะไรกันอะ”

‘คหกรรม’

“อ้าว..ถึงคาบสุดท้ายตั้งแต่เมื่อไร”

      หนูก็พึ่งรู้ตัวนี่แหละคะว่าถึงคาบสุดท้ายแล้ว  นานๆทีหนูจะได้ออกกำลังกายเต็มที  วิชาเป็นวิชาสุดยอดที่สุดสำหรับหนูแล้วละ  ไม่มีอะไรจะรู้สึกดีไปกว่าวิชานี้แล้ว  แต่ไม่รู้ทำเพื่อนๆถึงไม่ยักจะชอบกันนะ

‘รีบไปกันเถอะคะ  วิชาคหกรรมวันนี้มีทำขนมด้วยนะคะ’

“เรียนวิชานี้เสร็จ เรานัดพี่ไอน์กันไว้นี่นะ”

‘ใช่คะ’

“งั้นเรารีบไปเรียนกันดีกว่า”เดียร์ดึงให้หนูลุกขึ้นแล้วดึงหนูให้ลุกขึ้นตาม

“จะรีบไปไหนกัน จะไม่หวัดดีครูหน่อยเหรอ”เดียร์เบรคตัวเองแล้วหันไปหาอาจารย์เกรียงไกรแล้วยิ้มแห้งๆให้

“ขอบคุณคะอาจารย์”เดียร์มือขึ้นไหว้

“เมอินวันนี้เธอทำได้ดีมากเลยนะ..ว่าแต่เธอสนใจจะมาออกกำลังกายเป็นเพื่อนครูตอนเย็นมั้ย”หนูที่ยกมือขึ้นไหว้ก็เงยหน้าพยักหน้ารับและตัวของหนูก็ถูกดึงให้ตรงไปยังห้องคหกรรมที่ต้องเรียนในคาบต่อไป

       หนูโดนดึงให้ตามไปภายในห้อง ซึ่งมีอาจารย์ยืนรออยู่ภายในนั้นแล้ว บนกระดานเขียนเขียนอัตราส่วนของอาหารที่จะทำในวันนี้ วันนี้ทำคุ้กกี้นมเหรอ คุ้กกี้งั้นเหรอ  นึกถึงตอนนั้นแล้วเมอินยังกลัวไม่หายเลย  แต่นี้ทำเองก็คงไม่เป็นอะไรหรอก  ใช่มั้ยคะ?

“มากันแล้วเหรอจ๊ะ เพื่อนคนอื่นๆละ”

“กำลังเดินมาคะ”

“พวกเธอช่วยครูเอาอุปกรณ์พวกนี้ไปวางตามโต๊ะหน่อยสิ”เดียร์ตอบรับแล้วเข้าไปช่วยอาจารย์ หนูวางขวดน้ำที่รับมาจากเดียร์ลงกับโต๊ะ แล้วเข้าไปช่วยอาจารย์กับเดียร์ เดียร์มีอาการหายใจแรงนิดหน่อยสักพักก็กลับมาเป็นปกติ

     เสียงดนตรีจากห้องดนตรีข้างๆดังมาเบาๆพอให้หนูได้ยิน  ห้องข้างๆเป็นห้องที่พี่ไอน์เรียนอยู่สินะ  ตอนเย็นหนูกับเดียร์นัดพี่ไอน์ติวคณิตศาสตร์

       หนูไม่ได้เรียนคณิตศาสตร์แย่นะคะ  หนูแค่ไปเรียนเป็นเพื่อนเดียร์ เพราะเจ้าตัวไม่กล้าไปเรียนคนเดียว

        เพื่อนคนที่เหลือก็เดินเข้ามาภายในห้องคหกรรม   อาจารย์เมื่อเห็นคนเข้ามาคบแล้วก็ เริ่มแบ่งกลุ่มให้พวกเรา  โชคดีที่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับเดียร์  เสียงดนตรียังมีดังมายังห้องคหกรรมเรื่อยๆ ถึงจะแผ่วเบาแต่ก็สามารถบอกได้ถึงความไพเราะของมัน

“เมอินๆ ได้ยินมั้ยๆพี่ไอน์เล่นฟลุตละ ไปฟังกันๆ”หนูมองอาจารย์อย่างขอความเห็น อาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องยิ้มให้เชิงอนุญาติ เพราะตอนนี้คุ้กกี้กำลังอบอยู่

‘เดียร์เบาๆ เดียวหอบเอานะ’เดียร์ไม่หันมามองกระดานที่เมอินเขียนเลยสักนิด

         เดียร์ยืนมองอยู่หน้าห้องดนตรีมองพี่ไอน์กับอาจารย์เล่นดนตรีอยู่  คนเล่นดนตรีได้นี่ต้องมีพรสวรรค์จริงๆสินะ นั้นไงพี่จินนั่งอยู่ตรงนั้นเอง

“พี่ไอน์  เพราะมากกกก”เมื่อพี่ไอน์เล่นเสร็จก็เดินเข้ามาทางที่พวกหนูยืนอยู่  พี่ไอน์รู้ได้ไงอะว่าพวกหนูอยู่ตรงนี้อะ

    หนูมองเดียร์กับพี่ไอน์คุยกันอย่างเงียบๆ ก็พี่ไอน์ไม่เห็นที่หนูเขียนนี่น่า  คงได้แต่ยืนทำตัวเงียบๆแบบนี้แหละคะ  อยากไปคุยกับพี่จินจัง แต่ไม่กล้าอะ




Spoiler:



  • B - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีไพลิน
    สื่อถึงความลึกล้ำ มีมูลค่า +75 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้อย่างดีเป็นที่
    น่าพึงพอใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,000,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง



แก้ไขล่าสุดโดย mayinstar เมื่อ Sun 15 Nov 2015, 19:21, ทั้งหมด 1 ครั้ง

mayinstar

INFO. Mayin
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3
-1% Grade Exp. | x2 VALENTINE POWER TAG Ability

Ore Ore : 84
Spirit Point : 50592288
CHIPS +0 K



PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
980/1365  (980/1365)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 29 : Favorite Class

ตั้งหัวข้อ  dedog on Sun 15 Nov 2015, 16:23

Spoiler:

“คาบต่อไปเรียนวิชาอะไรอ่ะ”

แม็กเวลสะกิดถามผมขณะที่พวกเรานั่งรอคิวเล่นแบดมินตันกันในวิชาพละ ผมส่ายหน้าว่าจำไม่ได้ แม็กก็พยักเพยิดให้สะกิดถามคนถัดไป สะกิดต่อไปเจ็ดแปดคนถึงได้คำตอบกลับมาว่าเป็นวิชาภาษาไทย

อืมม์... คาบบ่ายแบบนี้ เพิ่งเล่นกีฬากันมาเหนื่อยๆแบบนี้อีก นึกถึงแอร์เย็นๆกับแสงแดดรำไร...
โต๊ะเรียนก็ให้ผลไม่ต่างจากเตียงนอนซักเท่าไหร่หรอกฮะผมว่า

“นี่เรียนกันมาตั้งเกือบเทอมแล้ว พวกนายยังจำตารางสอนไม่ได้อีกเหรอเนี่ย” เพื่อนผู้หญิงเจ้าของคำตอบรายวิชาถัดไปเมื่อซักครู่เดินมานั่งข้างผมกับแม็กแล้วถาม มองออกว่าคำประชดนั้นติดจะขำๆมากกว่าจะต่อว่าจริงจัง
“หูย เราเรียนกันตั้งกี่วิชา เป็นสิบๆวิชา ใครจะไปจำได้หมดว่าวิชาไหนต่อจากวิชาอะไรแล้วต้องไปเรียนที่ไหนต่อ” เพื่อนหัวทองบ่นอย่างไม่จริงจังนัก
“เราไงจำได้” เธอตอบกลับแล้วต่อยไหล่แม็กเวลเบาๆทีหนึ่ง “ใครๆเขาก็จำได้กัน มีแต่พวกนายแหละที่จำไม่ได้”
“ไม่เห็นจำเป็นต้องจำเลย มีคนจำให้แล้วนี่ไง” ผมบอกขำๆ แล้วหันไปแท็กมือกับแม็กที่ยกมือรออยู่อย่างเห็นด้วย เป็นเหตุให้โดนเพื่อนสาวชกแขนไปทีนึงอย่างเสียมิได้

นอกจากนี้ยังโดนแซงคิวเล่นแบดไปอีกสองสามคิวเพราะมัวแต่คุยกันอยู่ หลังจากนั้นไม่นานแม็กก็บอกผมว่าครูเกรียงเรียกรวมแล้ว

ครูเกรียงเล่นมุกอะไรนิดหน่อยก่อนจะปล่อยชั้นเรียนเมื่อเห็นว่าๆเด็กไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วยแต่อย่างใด

“นักเรียนทำความเคารพ”
“ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ”

และตามด้วยไดอะล็อกประจำวิชาพละศึกษาไม่ว่าจะผ่านไปกี่ยุคสมัยยังคงต้นตำหรับไว้ได้อย่างเหนียวแน่นกับการนับเลข ปรบมือและชูมือขึ้นฟ้าประหนึ่งมีความสุขมากมายเหลือล้น...

“หนึ่ง สอง สาม เฮ้...”

มีความสุขมากจริงๆ...
.
.
.
.
คาบวิชาภาษาไทย

“อาจารย์ไม่อยู่” หัวหน้าห้องประกาศเมื่อเราเดินทางถึงห้องเรียนโดยสวัสดิภาพ
ผมนี่แทบจะได้ยินเสียงเฮจากเพื่อนๆทั้งที่หูไม่ได้ยินเลยครับงานนี้

“แต่สั่งงานไว้นะ”
เสียงเฮกลายเป็นเสียงโห่แบบไม่ต้องสงสัยเลยครับ

“เขียนเรียงความเรื่อง วิชาที่ฉันชอบ หนึ่งหน้ากระดาษเอสี่ ใช้ตัวอักษรอังศนานิว ขนาดสิบสี่ จัดหน้ากระดาษเว้นด้านหน้าสองจุดห้าเซนติเมตร ด้านบนกับด้านล่างสามเซนติเมตร ด้านหลังสองเซนติเมตร...”

หะ...

รอบกายผมนี่สงบถึงขั้นได้ยินเสียงลมหนาวพัดมาได้เลยนะเนี่ย (ถ้าหูได้ยินอ่ะนะ) แม้แต่เจ้าลิงขนทองแม็กเวลที่โห่อยู่เมื่อกี๊ยังเปลี่ยนเป็นอ้าปากค้างแทนเลย

พอเห็นทุกคนจ้องแบบช็อกๆ หัวหน้าห้องก็ขยับแว่นทีหนึ่งแล้วบอก
“อืมม์ ล้อเล่นนะ”

...จ้ะ
เทคนิกการเรียกร้องความสนใจของหัวหน้าห้องเรานี่ชักจะแพรวพราวขึ้นทุกทีนะเนี่ย

“แต่งานอ่ะมีจริงๆ เขียนเรียงความหนึ่งหน้าเอสี่ หัวข้อ วิชาที่ฉันชอบ ส่งพรุ่งนี้ก่อนเที่ยง วันนี้ก็แยกย้ายได้เลย เอ้อ! เวรประจำวันอย่าลืมทำความสะอาดห้องนะ!”

ไม่ถึงห้านาทีห้องเรียนก็เกลี้ยงเกลาเหมือนไม่เคยมีใครใช้งาน เหลือเพียงห้าหน่อผู้เป็นเวร(กรรม)ประจำวัน อันประกอบด้วย ผม เจ้าลิงแม็กเวล ท่านประธานนักเรียนอิสรา เพื่อนผู้หญิงที่คุยกันเมื่อตอนคาบพละ และท่านหัวหน้าผู้เป็นเจเนรัลเบ๊ประจำห้อง

ด้วยความที่วันนี้ห้องแทบไม่ได้ใช้งาน พวกเราเลยไม่ต้องทำความสะอาดอะไรกันมากนัก ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงห้องก็สะอาดเอี่ยมอ่องแล้ว

“ชอบวิชาอะไรกัน” ท่านหัวหน้าเปิดประเด็นเมื่อพวกเราไปรวมตัวนั่งพักที่เวทียกพื้นเล็กๆหน้าห้อง
“วิชาดนตรี” ท่านประธานที่เคารพตอบขึ้นมาก่อน คนอื่นๆก็หันไปมองอย่างสนใจ
“ได้ข่าวว่านายเก่งคณิตฯ” ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มว่า
“เก่งกับชอบมันไม่เหมือนกันนี่นา” ไอน์ตอบ แล้วเริ่มอธิบายถึงความชอบของเขาต่อวิชาดนตรีซึ่งมีแม็กเวลคอยเสริมเป็นระยะๆเพราะคอเดียวกันอย่างไม่น่าเชื่อ แม็กก็เล่นดนตรีได้หลายอย่างแถมยังชอบฟังเพลง ยิ่งกว่านั้นคือผมอ่านปากได้คำว่าครูจี้น่ารักมากกกกกเกินสามครั้งจากทั้งสองคน

เฮ้อออ ช่างทำร้ายคนโลกเงียบอย่างผมซะจริงๆ T-T

วิชาดนตรีเป็นวิชาที่ผมไม่ชอบแบบช่วยอะไรไม่ได้เพราะหูไม่ได้ยิน ยิ่งไปกว่านั้นภาษาไทยสำเนียงญี่ปุ่นของครูจี้นี่ทำให้อ่านปากยากขึ้นอีกแปดสิบเจ็ดจุดสามห้าสี่หกสองเปอร์เซ็น... น่ารักแค่ไหนผมก็ขอบายละครับ นี่โดดเรียนจนจะโดนคุณครูประกาศจับอยู่แล้วมั้งเนี่ย

“จิณณ์ _ _ _ _ ทำไม” มือที่แตะที่ไหล่ทำให้สติผมกลับมาสู่โลกปัจจุบัน เห็นเป็นเพื่อนสาวคนเดิม เพิ่มเติมคือสีหน้าเป็นกังวล

ด้วยความที่สติพิ่งกลับมาผมจึงอ่านปากเธอไม่ทันเลยต้องถามซ้ำ
“เมื่อกี๊ว่าอะไรนะ”

เธอก็ถามซ้ำตามคำขอ “จิณณ์ร้องไห้ทำไม”
หะ...?

“ไม่ต้องมาทำหน้างงเลย เรารู้ หน้าแบบเนี้ย จะร้องไห้แน่ๆ”
หน้าแบบนี้คือแบบไหน...?

“ไม่ได้จะร้อง” ผมปฏิเสธ
“หรือเสียใจที่พวกเราพูดถึงวิชาดนตรี ฉันขอโทษนะ” ไอน์บอกด้วยสีหน้าเสียใจ

ยังไม่ทันได้ปฏิเสธข้อกล่าวหานี้ หัวหน้าก็แตะไหล่ให้ผมหันไปมอง “มีอะไรไม่สบายใจก็บอกได้นะ ยังไงเราก็เพื่อนกันทั้งนั้น”

“ไม่ได้จะร้องจริงๆ” ผมยืนยัน แต่...
“ไม่ได้ร้องแล้วน้ำตานี่อะไร”

ฮืออออ ไอ้น้ำตาบ้าจี้ ทักแค่นี้ทำเป็นไหล T-T

ไม่ได้ตั้งใจจะร้องจริงๆสาบานได้ แต่พอน้ำตาไหลแล้วมันดันหยุดไม่ได้ซะงั้น เพื่อนๆก็ดันเข้าใจ๊เข้าใจว่าผมมีปัญหาชีวิตหนักหนาสาหัสจนพูดอะไรไม่ออกเลยผลัดกันกอดผลัดกันปลอบคนละทีสองที ยิ่งเห็นผมไม่พูดเลยพยายามเล่าเรื่องดราม่าในชีวิตให้ฟังว่ายังมีคนที่เจอปัญหาหนักกว่าอีกมากมาย หวังว่าผมได้อ่านได้ฟังจะกล้าระบายเรื่องของตัวเองออกมา...

จากที่ร้องเพราะอะไรไม่รู้ (คาดว่าบ้าจี้ที่เพื่อนทักกันเยอะๆนี่แหละ) ตอนนี้กลายเป็นร้องเพราะเรื่องดราม่าของชาวบ้านเค้าแทนแล้ว
อะไรจะชีวิตรันทดกันขนาดนั้นนน T-T

กว่าน้ำตาจะหยุดไหลได้นี่เกือบครึ่งชั่วโมง ไม่น่าเชื่อว่าในตัวผมจะมีน้ำเยอะขนาดนี้...
หยุดได้เพราะแม็กเวลถึงกับลงทุนวิ่งลงไปซื้อช็อกโกแลตปั่นจากร้านเค้กสุดหรูประจำโรงเรียนมาขอโทษผมเลยนะฮะเนี่ย
ตอนรับมานี่ยังไม่รู้เลยว่าเพื่อนขอโทษเรื่องอะไร -_-;;

“ก่อนนี้พวกเราคุยกันถึงไหนนะ” หัวหน้าถามย้อนความ
“เรื่องวิชาที่ชอบรึเปล่า” ไอน์ว่า แล้วทุกคนก็หันมาทางผมที่นั่งดูดช็อกโกแลตปั่นตาแป๋วไม่มีวี่แววจะเป่าปี่อีกจึงคุยกันต่อเรื่องนี้ได้
“ฉันชอบวิชาเกษตร” สาวน้อยคนเดียวในตอนนี้บอก
“ร้อนก็ร้อน เหนื่อยก็เหนื่อย” แม็กว่า
“จะมีซักกี่วิชาที่จะได้ลงมือปฏิบัติจริง แถมทำแล้วยังเป็นประโยชน์ต่อโลกแบบนี้”
"ยัยถึก"
"ตาคนไม่รักโลก -*-"

อ่านปากสองคนเถียงกัน ใจผมก็ชักจะล่องลอยไปถึงวิชาที่ตัวเองชอบบ้าง
วิชาคหกรรม
ล่าสุดเพิ่งเรียนไปเมื่อคาบก่อนพักเที่ยงนี่เอง

วันนี้สอนทำเมนูแพนเค้กฮะ

อุปกรณ์และวิธีทำไม่ได้ยากและมากมายอะไรเลย เพียงแค่มี แป้งเค้ก เกลือ ผงฟู แป้งข้าวโพด น้ำตาลทรายแดง ไข่ไก่ นมจืด กลิ่นวานิลลาและน้ำมันพืช ก็สามารถทำได้

เราเริ่มจากการร่อนแป้งเค้ก เกลือ ผงฟู แป้งข้าวโพด และน้ำตาลทรายแดงมารวมกัน แล้วตอกไข่ ใส่นมสด ใส่กลิ่นวานิลลาและน้ำมันพืชลงไป คนๆๆๆให้เนียนเข้ากัน พอเนียนแล้วก็หาอะไรปิด เอาใส่ตู้เย็นไว้แปบนึงฮะ ให้แป้งเซ็ตตัว ซักสิบห้านาทีก็ใช้ได้แล้ว

จากนั้นก็มาตั้งกระทะให้ร้อน หยอดแป้งลงไปขนาดที่ต้องการ รอจนแป้งขึ้นเป็นฟองก็กลับด้าน รออีกแปบนึงก็สุกพร้อมรับประทาน :)

หลังจากดูคุณครูสอนวิธีการทำแพนเค้กโดยมีครูเกรียงโผล่หน้าเข้ามาดูเป็นระยะๆ
(ว่ากันว่าถ้าไม่ใช่มาหาของกินก็ต้องมาจีบคุณครูคหกรรมของพวกเราแน่ๆ)
พวกเราก็เริ่มผสมแป้งกัน จนถึงขั้นตอนการทอด เนื่องด้วยเพื่อนๆ ไม่กล้าทอดกัน กลัวไฟบ้าง กลัวร้อนบ้าง กลัวกินไม่ได้ก็มี

ผม...ผู้มีดีกรีเป็นถึงบาริสต้าคาเฟ่หมีเมื่องานโรงเรียนปีที่แล้ว และยังเป็นทายาทร้านอาหารชื่อดัง(?)ย่านอัมพวา และนอกจากนี้คือพอมีฝีมือด้านการทำอาหารอยู่บ้างจึงต้องเป็นผู้รับหน้าที่ทอดแพนเค้กให้เพื่อนทั้งห้อง

ไม่ทันได้ตอบรับหรือปฏิเสธก็ถูกจับคล้องผ้ากันเปื้อน ยัดตะหลิวกับแป้งใส่มือ และมายืนเหวออยู่หน้าเตาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

นี่มันเผด็จการชัดๆ..

ผมก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทอดแพนเค้กไปตามคำสั่ง ผู้น้อยอย่างผมจะมีปากเสียงอะไรได้ TT
.
.
.
เอ่อ... ไม่ทราบว่าคนมาจากไหนกันเยอะแยะครับเนี่ย

พูดให้เห็นภาพคือตอนนี้ผมในชุดพละคลุมด้วยผ้ากันเปื้อนสีหวานแหวว มือข้างนึงถือตะหลิวไม้ มืออีกข้างถือจานใส่แพนเค้กที่เพิ่งทอดเสร็จ ด้านหน้าเป็นเตาไฟฟ้า รอบกายเป็นผู้คนมากมายที่ไม่รู้แห่แหนมาจากไหนกัน บางคนยังถือพู่กัน บางคนยังมีไวโอลินอยู่ในมือ ไม่นับรวมเพื่อนๆในห้องผมเองที่ตอนนี้มาออกันอยู่ฝั่งแพนเค้กที่ทอดเสร็จแล้วที่ผมพักไว้ข้างเตา เห็นแวบๆว่าคุณเลขากับคุณครูเกลินก็มามุงกับเขาด้วยนะเนี่ย

มีคนบอกว่าแพนเค้กที่ผมทอดมีกลิ่นหอมขจรขยายไปไกลถึงยี่สิบลี้ทั่วหล้า ผู้คนได้กลิ่นถึงกับต้องค้นหาที่มา เสาะแสวงหาเพื่อให้ได้ลิ้มรสซักครั้งในชีวิต..

ว่าไปนั้น 555

เนื่องด้วยตอนผสมแป้งกันแต่ละคนดันมันส์มือกันเกินไปนิด เราเลยได้แป้งออกมามากเกินกว่าปริมาณที่เพื่อนในห้องจะบริโภคได้อยู่มากโข
และแม้ว่าต่างคนจะใส่โน่นเกินไปนิด ใส่นี่น้อยไปหน่อย แต่เมื่อเอามาคนๆรวมกันตอนก่อนจะเอามาทอดแล้ว แพนเค้กออกมาหน้าตาดีและรสชาตก็เก๋กูดได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ไหนๆคนก็เยอะขนาดนี้ คุณครูคหกรรมเลยจัดการให้พวกเราเปิดบูทขายหาเงินเข้าห้องมันซะเลย!

มีคนวิ่งไปซื้อไอศกรีมมาเสิร์ฟคู่กับแพนเค้กเพื่อเพิ่มมูลค่า รวมไปถึงผลไม้และน้ำเชื่อมที่ใช้ราดที่ถูกตกแต่งอย่างน่ารักเข้ากั๊นเข้ากัน

ห้องเราก็หัวการค้าใช้ได้กันเหมือนกันนะเนี่ย :)

ด้วยความที่หน้าตาน่ากินและเราขายราคาไม่แพง สินค้าจึงขาดตลาดอย่างรวดเร็วเป็นที่น่าอัศจรรย์ เหลือเพียงส่วนที่กันไว้สำหรับเพื่อนๆในห้องที่ถูกจิ๊กออกมาขายบางส่วน และปิดบูทไปโดยที่เหรัญยิกห้องยิ้มแก้มแทบฉีกถึงหูกับรายรับที่คาดไม่ถึงในในวันนี้



เออ จะว่าไปแล้วผมไม่ได้กินแพนเค้กที่ตัวเองทอดเลยนี่หว่า... T-T
“เฮ้ยยย จิณณ์ร้องไห้อีกแล้ว!!”

เรียงความ "วิชาที่ฉันชอบ":

“วิชาที่ฉันชอบ : วิชาคหกรรม”

เค้าว่ากันว่าผู้ชายทำอาหารเป็นผู้ชายอบอุ่น พึ่งพาได้
ผมชอบทำอาหาร ผมอยู่กับมันมาตั้งแต่เด็กๆเพราะที่บ้านเป็นร้านอาหาร ตอนแรกผมก็ไม่รู้หรอกว่าผมชอบมันจริงๆหรือก็แค่ทำเพราะคนที่บ้านสอนให้ทำ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมชอบมันจริงๆ

ยิ่งวิชาคหกรรมซึ่งสอนให้ผมได้ทำอาหารหลากหลาย หลายอย่างก็แตกต่างไปจากที่เคยทำที่บ้าน ทำให้ผมสนุกมากที่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ คุณครูก็ใจดีมากๆ วิชาคหกรรมไม่ใช่แค่ทำอาหาร ในคาบล่าสุดเราได้ขายอาหารกันด้วย เป็นอะไรที่สนุกมากเลยครับ
และมากกว่าอาหารที่ได้ทำคือรอยยิ้มของคนกิน ผมมักจะดีใจมากๆเมื่อได้ทำอาหารให้ใครแล้วเขาชมผมว่าทำอาหารอร่อย ตอนแรกผมคิดว่าผมดีใจที่ได้รับคำชม แต่เมื่อมาคิดดูดีๆ ผมว่าผมดีใจที่เค้าชอบอาหารของผมมากกว่า คุณครูคหกรรมเคยบอกผมว่าคนเรามีความสุขได้ง่ายๆด้วยการได้ทานของอร่อยๆ นั่นแปลว่าถ้าผมทำอาหารอร่อยๆได้ผมก็ทำให้คนมีความสุข และวิชาคหกรรมที่ผมชอบนี้ทำให้ผมสร้างความสุขให้ผู้อื่นได้ ผมว่าความสุขเป็นสิ่งที่ดีนะ

สุดท้ายนี้ต้องขอโทษเรื่องลายมือและการเรียบเรียงนะฮะ วันนี้การบ้านต้องปั่นส่งเยอะมากเลย ลายมือเลยหยิกๆงอๆไปบ้าง แถมผมเขียนเรียงความไม่เก่งด้วย ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ :)

ปล. ผมทำอาหารเป็นและอร่อย
ปลล. แปลว่าผมอบอุ่นและพึ่งพาได้นะครับ
ปลลล. สาวๆคนไหนสนใจ ติดต่อได้ที่ 085-555-5555
ปลลลล. รับแพนเค้กไอศครีมซักที่มั้ยครับ :






  • A - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีทับทิม
    สื่อถึงความหรูหรา มีมูลค่า +80 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ยอดเยี่ยมเป็น
    ที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,250,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง



GOLDEN HONOR DEGREE TROPHY
ถ้วยเกียรติยศทองคำแท้ มอบให้แด่ผู้ที่สามารถปฎิบัติภารกิจหรือร่วมกิจกรรมต่างๆที่ทาง
โรงเรียนจัดขึ้นได้น่าประทับใจผู้อำนวยการเป็นอย่างมาก

dedog

INFO. Jinn
ร.ศ. ภาควิชาศิลปะ
ชมรม : โสตทัศนศึกษา (★)
-7% Grade Exp.

Ore Ore : 580
Spirit Point : 95769837
CHIPS +49 M 622 K 109

CHIPS +3.0%/เดือน | ได้รับ ทุนการศึกษา/เงินเดือน เพิ่ม 100% ของฐานปัจจุบัน | ไม่เสียค่าใช้จ่ายของกรงในการเก็บมาสค็อตที่ติดประกาศนียบัตรนี้ลงคลังมาสค็อต

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
402/3430  (402/3430)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Award Re: Lesson 29 : Favorite Class

ตั้งหัวข้อ  Blue' Bear on Sun 15 Nov 2015, 21:11

Spoiler:
        วิชาที่ชอบที่สุด...
งั้นหรอ?...
ตอนนี้ผมยังไม่สามารถตอบได้หรอก...

สำหรับผมค่อนข้างจะชอบหลายวิชา จะภาษาไทย คณิตหรือศิลปะผมก็ชอบหมด ขอเพียงแค่เรียนรู้เรื่องและคะแนนไปได้สวยก็พอใจแล้ว แต่ถ้าถามถึงวิชาที่ชอบที่สุดผมก็คงต้องใช้เวลาค้นหาสักหน่อย

“ทุกคน! ฉันได้ใบเก็บคะแนนวิชาของครูบินทะลุหลังคามาด้วย”
ทันทีที่ประตูเปิดเสียงเล็กแหลมของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น เรียกสายตาของทุกคนในห้องให้หันไปจับจ้องด้วยความสนใจ ก่อนจะพากันยกโขยงเป็นไทยมุงล้อมรอบตัวเธอ ส่วนผมเพียงแค่ปรายตามองอย่างเงียบๆ แล้วหันมาเก็บข้าวของใส่กระเป๋าต่อ
“เฮ้ย! เราได้ 48 คะแนนอ่ะ”
“แกได้เท่าไรอ่ะ ฉันได้ 60”
“เราได้ 45 เอง เทอมนี้จะได้เกรดเท่าไรเนี่ย ฮะๆ”
เสียงโหวกเหวกโวยวายของมนุษย์เพื่อนพาให้ทั้งห้องตกอยู่ในความโกลาหล ยิ่งกระตุ้นต่อมความรู้อยากเห็นของผมให้ทวีคูณมากขึ้น หลังจากเก็บไม้บรรทัดซึ่งเป็นของชิ้นสุดท้ายเสร็จก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปทางกลุ่มเพื่อนเพื่อขอดูคะแนนด้วยคน แต่พวกเขากลับแย่งกระดาษแผ่นนั้นกันไปมาราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ทำให้ผมไม่กล้าเข้าไปเสี่ยงตกอยู่ในสมรภูมิศึกชิงใบเก็บคะแนนวิชาพละนั่นเลย
“เฮ้ย! ปล่อยเรานะ!” ผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยไล่ตะเพิดกลุ่มเพื่อนสาวที่กำลังเกาะตัวเขาราวกับปลิง เขายืดเต็มแขนเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้หญิงพวกนั้นมาเอากระดาษในมือไปได้ แต่หารู้ไม่ว่ามันตรงกับหน้าของผมพอดี
แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้จะให้ผม แต่ถึงอย่างนั้นมือก็ฉวยโอกาสหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาดูอย่างถือวิสาสะเสียแล้ว
“เฮ้ย! นายแย่งเราอ่ะ!” ชายคนนั้นหันมาตวาดใส่พร้อมกับจ้องผมเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
“โทษนะ ขอดูก่อน” ผมตอบปัดๆ ก่อนจะสำรวจชื่อของตัวเองที่อยู่เกือบท้ายสุดของหน้ากระดาษ ทุกคนเองก็ล้วนชะโงกหน้ามามองอย่างใจจดใจจ่อด้วยเช่นกัน
หลังจากที่ผมพึมพำกับตัวเองทุกคนก็พากันแสดงสีหน้าประหลาดใจระคนเย้ยหยันออกมา ก่อนจะหัวเราะร่า บางคนก็ถึงกับเข้ามากอดคอผม บางคนก็ทำเป็นปรบมือชื่นชม บางคนก็ตะโกนเสียงสนั่นห้องราวกับจะประกาศให้ทั้งโรงเรียนรู้
“พละเทอมนี้สุภะก็กินขาดอีกแล้ว เก่งสุดๆ”
“ได้ท็อปของห้องเลยอ่ะ เก่งจัง”


ซึ่งผมก็ควรจะดีใจอยู่หรอกถ้าไม่ติดที่ว่าพวกเขาแค่ประชดก็เท่านั้น
คะแนนวิชาพละของผมก็ยังคงตกต่ำอยู่เช่นเดิม...เทอมนี้ก็คงจะได้เกรด 0 ไปครอบครอง



วิชาพละคือคาบต่อไปที่เราต้องเรียน เมื่อเดินมาถึงสนามก็พบกับคุณครูผมสีรุ้งสุดแยงตากำลังยืนกอดอกรอพวกเราอยู่ ครูไมค์สั่งให้ทุกคนออกไปวิ่งรอบสนามห้าสิบรอบเป็นการวอร์มร่างกายก่อนจะเข้าสู่บทเรียนยามเที่ยง ส่วนผมก็ต้องมานั่งอยู่ข้างสนามตามระเบียบ ใจจริงผมก็อยากจะไปวิ่งกับเขาเหมือนกันนะ
“เอ่อ...”
ผมแกล้งส่งเสียงเรียกอยู่หลังครูเบาๆ พร้อมกับยื่นกระดาษที่ถูกยัดเยียดจากเพื่อนว่าให้เอามาคืนครู ครูไมค์หันมามองตามเสียงก่อนจะซักถามด้วยประโยคที่เล่นเอาคนฟังอย่างผมรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเลยทีเดียว
“เป็นไงบ้าง คะแนนน่ะ?”
“ก...ก็โอเคครับ” ผมตอบเสียงสั่นอย่างคนไม่มั่นใจในตัวเอง
“15 คะแนนเนี่ยนะ?” ครูไมค์เลิกคิ้วขึ้นสูง
ผมพยักหน้ากลับไปเล็กน้อย ภายในกลับรู้สึกแปลกใจที่ครูเขาจำคะแนนของผมได้
“ตอนครูมาใหม่ๆ ครูก็ลองสำรวจคะแนนวิชาพละของเด็กแต่ละคนดูว่าใครมีความสามารถด้านนี้บ้าง บางคนก็เล่นเก่ง บางคนก็พอเล่นได้ จนมาเห็นคะแนนของเรานั่นแหละที่น้อยจนติด 0 วิชานี้ทุกเทอมตั้งแต่มอหนึ่ง...ครูก็เลยจำเราได้ เกลียดวิชานี้หรอ?”

คำถามนั้นทำให้ผมอึ้งเล็กน้อย

เกลียดหรอ...สำหรับผมแล้วก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยทีเดียว ไม่รู้จะเรียกว่าเกลียดได้หรือเปล่า เพราะผมยังหวังกับวิชานี้ไว้ลึกๆ ว่าสักครั้งที่ ‘อยากจะลองวิ่งไปบนสนามผืนเดียวกันกับเพื่อนๆ’ ‘อยากจะรู้ว่ามันเหนื่อยแบบเดียวกับการเดินไกลๆ หรือเปล่า’ แค่นั้นก็เกินพอ
แทนที่ผมจะตอบแต่กลับปิดปากเงียบ นั่งนิ่ง มือก็จับไม้ค้ำขูดกับพื้นไปมาอย่างคนสมาธิสั้น คนข้างกายถอนหายใจออกมาแผ่วๆ แต่กลับได้ยินชัดเจนในสถานที่เงียบสงบแบบนี้ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเปรยขึ้นมาอีกครั้ง
“เราอยากได้เกรดเพิ่มไหมล่ะ...ครูช่วยได้นะ”
“ทำได้หรอครับ!?” ผมรีบโพล่งออกไปทันทีโดยไม่ลังเล ประโยคเมื่อครู่ทำให้ผมตาวาวอย่างมีความหวัง
ครูไมค์หัวเราะน้อยๆ “ได้สิ แต่ต้องทำตามที่ครูบอกนะ ไม่หนักหนาอะไรมากหรอก”
ถึงแม้จะแอบรู้สึกหวั่นใจกับ ‘ไม่หนักหนาอะไรมากหรอก’ คลับคล้ายคลับคลาจะเจอเรื่องไม่ดี แต่ผมก็ยอมขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วเงี่ยหูฟังเสียงกระซิบของครูที่กำลังบอกถึงสิ่งที่ผมต้องทำสิ่งหนึ่ง ครูไมค์ยิ้มให้เล็กน้อยหลังจากถอยห่างออกมา ส่วนผมก็ได้แต่อ้าปากค้าง หวังกับตัวเองว่าจะไม่ตายก่อน



“เอ้าเด็กจ๋า! เอ๋วิ่งดิ เอ๋วิ่ง!!!”
เสียงเร่งของครูไมค์ที่ถูกกรอกผ่านโทรโข่งที่ดังมาจากอีกฟากของสนาม ทำให้นักเรียนต่างพากันเพิ่มสปีดขาตัวเองแล้ววิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว บางคนที่เดินออกจากสนามไปแล้วก็หาน้ำมาดื่มดับกระหาย บ้างก็หาสมุดมาพัดคลายร้อนกับวันนี้ที่อากาศช่างร้อนระอุราวกับเตาผิง ส่วนผมน่ะหรอ...
“โอย...จะสุกแล้ว” ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจพักกลางทางทั้งที่เพิ่งเดินจากจุดเริ่มต้นมาได้ไม่กี่เมตร ยกแขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนใบหน้าไปพลางพร้อมกับที่เพื่อนเริ่มวิ่งผ่านผมไปหลายคนแล้ว

“เดินแข่งกับเพื่อนคนอื่นสักหนึ่งรอบดูสิ ครูอาจจะให้คะแนนพิเศษนะ”

คำพูดของครูไมค์เมื่อประมาณยี่สิบนาทีที่แล้วลอยเข้ามาในหัว ผมแอบนิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิดในฐานะ ‘มนุษย์เผาคนหนึ่ง’ เพราะครูเขาคงไม่ได้อยากให้คะแนนผมจริงๆ หรอก แต่อยากให้ผมโดนเผาตายเหมือนเพื่อนคนอื่นมากกว่า!! ผมควรจะแกล้งเป็นลมจะได้หลุดจากนรกนี่สักที
พอเดินไปก้าวหนึ่งตาผมก็พร่ามัวเหมือนจะเป็นลมจริงๆ ร่างกายหนักอึ้งราวกับโดนหินทับ เสียงหายใจที่เข้าออกอย่างรุนแรงเป็นสัญญาณให้รู้ว่า ‘ไม่ไหวแล้ว ถ้าขืนเดินต่อไปต้องไปนอนห้องพยาบาลแน่’  ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเดินมายังไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำก็จะล้มแล้ว ผมมันอ่อนแอจริงๆ
“เอ้าๆ...มีคนจะตายแล้ว ใครก็ได้หามเปลไปช่วยหน่อยเร็ว” ครูไมค์พูดติดตลกก่อนจะหัวเราะผ่านโทรโข่งมา ผมหันขวับไปมองทันทีที่รู้ว่าครูเขากำลังพูดถึงผมอยู่ เพื่อนคนอื่นเองก็กำลังกวักมือเรียกผม

ทำไม...
ทั้งที่ตอนแรกยังหัวเราะเยาะที่ผมได้คะแนนโหล่ที่สุดของห้องอยู่เลย...
แต่ตอนนี้กลับมาเรียกผม บอกให้ผมพยายาม...
ไม่เข้าใจเลย...

แปะ

สัมผัสของอะไรบางอย่างถูกวางลงบนไหล่จนผมต้องหันไปมองตามทิศ เพื่อนคนที่ผมฉวยใบเก็บคะแนนในตอนแรกกำลังยิ้มให้ทั้งที่ตัวเองก็หายใจติดขัดไม่แพ้กัน ผมมองเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ต่างกับในใจที่กำลังสงสัยกับสถานะของเขาในตอนนี้
“ไม่รีบเดินเดี๋ยวก็ได้ที่โหล่อีกหรอก”
        ว่าแล้วเจ้าตัวก็เข้ามากอดคอผมพร้อมกับพาเดินไปข้างหน้า ประมาณว่าเห็นผมเป็นคนเจ็บใกล้ตายอะไรเทือกๆ นั้น ผมที่อ่านความคิดเขาไม่ออกเลยได้แต่เบ้ปากแล้วโวยวาย แต่อีกฝ่ายก็ทำเป็นหูทวนลม จนสุดท้ายพวกเราก็เดินมาอยู่ข้างสนามตรงจุดที่มีครูไมค์และเพื่อนร่วมห้องคนอื่นรออยู่จนได้ ถึงแม้ผมจะแอบไม่ชอบใจเล็กน้อย แต่ก็กล่าวขอบคุณเพื่อนคนนั้นออกไป


        หลังจากทำความเคารพครูเสร็จแล้วกำลังเตรียมไปเรียนวิชาต่อไป ผมก็ต้องชะงักขาที่กำลังจะก้าวตามคนอื่น ก่อนจะต้องหันไปมองด้านหลังซึ่งมีครูไมค์ที่ยืนเรียกผมอยู่ ครูกวักมือน้อยๆ จนผมต้องเดินเข้าไปหาแล้วเลิกคิ้วสงสัย
        “เรื่องคะแนนครูจะเก็บไว้พิจารณานะ” ครูไมค์ยิ้มบาง “หวังว่าเกรดจะไม่ออกมา 0 อีก”
        ผมโค้งหัวเล็กน้อย “ขอบคุณครับ”


        วิชาที่ชอบที่สุด...
        งั้นหรอ?...
ตอนนี้ผมว่าคงจะหาคำตอบเจอแล้ว...ผมอาจจะกำลังชอบวิชาพละอยู่ก็ได้
เพราะผมได้ทำและได้รู้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการแล้ว



“ทุกคน! ฉันได้ใบเก็บคะแนนวิชาของครูบินทะลุหลังคามาด้วย”
ทันทีที่ประตูเปิดเสียงเล็กแหลมของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น เรียกสายตาของทุกคนในห้องให้หันไปจับจ้องด้วยความสนใจ ก่อนจะพากันยกโขยงเป็นไทยมุงล้อมรอบตัวเธอซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย อยากรู้คะแนนของตัวเองจะแย่อยู่แล้ว แต่ดูเหมือนการยื้อแย่งของพวกเขาจะกลายเป็นอุปสรรคชิ้นโตที่ทำให้ผมก้าวเข้าไปไม่ได้
“กรี๊ด! เราได้เต็ม ทีนี้ก็เกรด 3 แล้ว!!”
“โหย ห่างเราแค่คะแนนเดียวเองอ่ะ”
“เกรด 3 แล้วๆ เพื่อนๆ เราได้เกรด 3 แล้ววววว!!!”
เสียงโหวกเหวกโวยวายของเหล่ามนุษย์เพื่อนยังดังระงมให้ได้ยินอยู่เป็นระยะ ผมลุ้นจนอยู่ไม่นิ่งว่าตัวเองจะได้ห้าสิบคะแนนอย่างที่ครูไมค์ตกลงเอาไว้หรือเปล่า และแล้วผมก็เห็นทางเมื่อมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งกำลังดูกระดาษแผ่นนั้นอยู่ ผมเลยเดินเข้าไปชะเง้อคอมองด้วย

“อ่าวสุภะ...ดีใจด้วยนะ” เพื่อนผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมากระดาษพร้อมกับส่งยิ้มให้ผม นั่นทำให้ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาที่ไม่ต้องสอบแก้ตัวตอนปิดเทอม ผมรับกระดาษแผ่นนั้นมาจากเธอพร้อมกับที่เพื่อนคนอื่นก็เข้ามารุมล้อมด้วยเช่นกัน
ผมชะงักค้างเมื่อเห็นคะแนนของตัวเอง...
ถึงจะมีเลขห้าสิบอยู่ก็จริง แต่ช่องข้างๆ กลับวงเล็บไว้ว่าติดลบห้าสิบ...
“เอ้อ สุภะ! ลืมบอกไป ครูฝากให้เราเอาใบนี้มาให้นายน่ะ” เพื่อนผู้หญิงคนเดิมกล่าวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับกระดาษที่ถูกพับทบกันไปมาจนมีขนาดเล็ก ผมรับมันมาก่อนจะคลี่อ่าน



        ผมทิ้งกระดาษลงพื้นด้วยท่าทางที่แข็งทื่อราวกับรูปปั้นหิน ที่ผ่านมาผมทำไปเพื่ออะไร? ถ้ารู้ว่าต้องยอมทนเหนื่อยเพื่อแค่ห้าสิบคะแนนที่ไม่มีตัวตน สู้ให้ผมนั่งอยู่ข้างสนามตามเดิมดีกว่า คิดแล้วผมก็แอบยิ้มบางไม่ได้จนเพื่อนคนอื่นหันมามองด้วยความงุนงง

แต่ก็ใช่ว่า...

“เป็นอะไรหรอ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่นั่น?” เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งตัดสินใจถาม
ผมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวไปมา “ไม่มีอะไรหรอก...”

แต่ก็ใช่ว่า...ผมจะชอบวิชานี้น้อยลงนี่นา

คัลเลอร์ฟูววว:



  • A - CLASS STAMP
    [ STUDENT CLASS ONLY ]
    ตราประทับระดับสูงในหมวดภารกิจทั่วไปสำหรับนักเรียนเท่านั้น มีลักษณะเป็นดาวสีทับทิม
    สื่อถึงความหรูหรา มีมูลค่า +80 Grade Exp. จะได้รับเมื่อปฎิบัติภารกิจได้ยอดเยี่ยมเป็น
    ที่น่าประทับใจแก่ผู้อำนวยการโรงเรียน
  • Spirit Point +1,250,000
    ไอเทมเพิ่มแต้มสะสม Spirit Point ตามปริมาณที่กำหนด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการ
    แลกเปลี่ยนเป็น CHIPS ได้ในภายหลัง



GOLDEN HONOR DEGREE TROPHY
ถ้วยเกียรติยศทองคำแท้ มอบให้แด่ผู้ที่สามารถปฎิบัติภารกิจหรือร่วมกิจกรรมต่างๆที่ทาง
โรงเรียนจัดขึ้นได้น่าประทับใจผู้อำนวยการเป็นอย่างมาก

Blue' Bear

INFO. Supha
นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4
ลดค่าใช้จ่ายค่าเทอมและค่าห้องพักแต่ละเดือน 20%

Ore Ore : 168
Spirit Point : 44646830
CHIPS +1 M 445 K 433

+0.1% อัตราดอกเบี้ย CHIPS

PASSPORT
[ VISA ]:

[ Grade Exp. ]:
1300/1940  (1300/1940)

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน

- Similar topics

Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
QUAINT & NOBLEMAN (EST.1990) © Copyright 2015, All Rights Reserved.